VII SA/Wa 944/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla ( spr.), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Protokolant st. referent Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Krajowej Rady [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. oddala skargę Krajowa Rada Fizjoterapeutów uchwałą z dnia [...] grudnia 2018 r., Nr [...], na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2018 r., poz. 505, 1000, 1669 i 2219), po rozpatrzeniu wniosku w sprawie spełnienia warunków do wykonywania zawodu fizjoterapeuty określonych ustawą z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty - stwierdziła, że M. K. posiada prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty o numerze [...], z tytułem zawodowym technik fizjoterapii. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że w dniu [...] czerwca 2018 r. wpłynął wniosek M. K. o przyznanie jej prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Wnioskodawczyni przedłożyła m. in.: - odpis dyplomu z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...], potwierdzającego ukończenie studiów wyższych licencjackich na kierunku wychowanie fizyczne na Uniwersytecie [...]; - odpis dyplomu z dniu [...] maja 2004 r., nr [...], potwierdzającego ukończenie studiów wyższych magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne na Uniwersytecie [...]; - wykaz przedmiotów wykładanych w trakcie studiów licencjackich na kierunku wychowanie fizyczne; - wykaz przedmiotów wykładanych w trakcie studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne. W ocenie organu żaden z dokumentów załączonych do wniosku nie spełniał warunków określonych w art. 13 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty. Wnioskodawczyni nadesłała także kopię dyplomu z dnia [...] czerwca 1987 r., ukończenia Medycznego Studium Zawodowego na Wydziale Fizjoterapii, kserokopię odpisu skróconego aktu małżeństwa, kopię umowy o pracę wraz z aneksami, kopię taryfikatora kwalifikacyjnego stanowiska pracy. W odniesieniu do tych dokumentów, Krajowa Rada Fizjoterapeutów wskazała, że prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty może uzyskać osoba, która przedstawi dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający kwalifikacje określone w art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty. Zgodnie z tym przepisem dokumentem takim są wyłącznie dyplomy wydane osobie, która: 1) rozpoczęła po dniu 1 października 2017 r. jednolite 5-letnie studia wyższe w zakresie fizjoterapii, obejmujące co najmniej 300 punktów ECTS, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 18d ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, w tym co najmniej 160 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii oraz odbyła 6- miesięczną praktykę zawodową i uzyskała tytuł zawodowy magistra oraz złożyła Państwowy Egzamin Fizjoterapeutyczny, z wynikiem pozytywnym, albo 2) rozpoczęła po dniu 30 września 2012 r. i przed dniem 1 października 2017 r. studia wyższe z zakresu fizjoterapii, obejmujące co najmniej 180 punktów ECTS, w tym co najmniej 100 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii i uzyskała tytuł licencjata lub dodatkowo odbyła studia wyższe obejmujące co najmniej 120 punktów ECTS, w tym co najmniej 60 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii i uzyskała tytuł magistra, albo 3) rozpoczęła po dniu 31 grudnia 1997 r. studia wyższe na kierunku fizjoterapia zgodnie ze standardami kształcenia określonymi w odrębnych przepisach i uzyskała tytuł licencjata lub magistra na tym kierunku, albo 4) rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku, albo 5) rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe w Akademii Wychowania Fizycznego i uzyskała tytuł magistra oraz ukończyła specjalizację I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej, albo 6) rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz ukończyła w ramach studiów dwuletnią specjalizację z zakresu gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowej potwierdzoną legitymacją instruktora rehabilitacji ruchowej lub gimnastyki leczniczej, albo 7) rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz ukończyła 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu, albo 8) ukończyła przed dniem wejścia wżycie ustawy szkołę policealną publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej i uzyskała tytuł zawodowy technika fizjoterapii. Stwierdzenie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty jest możliwe tylko w przypadku posiadania kwalifikacji określonych przez ustawodawcę w art. 13 ust. 3 ustawy. Ustawa w art. 4 ust. 4 i 5 przewiduje zróżnicowanie uprawnień w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zależnie od posiadanego tytułu zawodowego. W odniesieniu do przedłożonych dokumentów Krajowa Rada Fizjoterapeutów stwierdziła, że M. K. posiada prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty z tytułem zawodowym - technik fizjoterapii. Dyplom z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...], potwierdzający ukończenie studiów wyższych licencjackich na kierunku wychowanie fizyczne na Uniwersytecie [...] nie spełniał wymogu dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy. Dyplom ten został wydany w 2002 r., zatem jego przydatność w zakresie oceny posiadanych kwalifikacji należało rozważać w kontekście treści art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy. Dyplom potwierdzający odbycie studiów wyższych zawodowych na kierunku wychowanie fizyczne z tytułem licencjata, nie mieści się w kategorii dyplomów dających przedmiotowe uprawnienia. Przepis ten wymaga, aby dyplom potwierdzał ukończenie studiów wyższych na kierunku fizjoterapia. Dokument przedstawiony przez wnioskodawczynię potwierdza uzyskanie tytułu licencjata na kierunku wychowanie fizyczne. Podstawy do stwierdzenia prawa wykonywania zawodu nie mógł zdaniem organu stanowić również dyplom ukończenia studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne na Uniwersytecie [...] - nr [...], wydany [...] maja 2004 r., Dyplom został wydany w 2004 r., zatem jego przydatność dla uzyskania kwalifikacji należało rozważać w płaszczyźnie art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy. Zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy, dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która rozpoczęła po dniu 31 grudnia 1997 r. studia wyższe na kierunku fizjoterapia zgodnie ze standardami kształcenia określonymi w odrębnych przepisach i uzyskała tytuł licencjata lub magistra na tym kierunku. Dyplom potwierdzający odbycie studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne, nie mieści się w kategorii dyplomów, o których mowa w art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy. Przepis wymaga, aby przedstawiany dyplom potwierdzał ukończenie studiów wyższych na kierunku fizjoterapia. Dokument przedstawiony przez wnioskodawczynię potwierdzał natomiast uzyskanie tytułu magistra na kierunku wychowanie fizyczne. Również załączony do wniosku wykaz przedmiotów wykładanych w trakcie studiów licencjackich na kierunku wychowanie fizyczne, jak też wykaz przedmiotów wykładanych w trakcie studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne, kopia umowy o pracę wraz z aneksami do niej, kopia taryfikatora kwalifikacyjnego stanowiska pracy, kopie: umów o dzieło, porozumienia, syllabusów, planów zajęć oraz umowy dydaktycznej, w ocenie organu pozostawały bez wpływu na stwierdzenie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Nie są to bowiem dokumenty, za pomocą których możliwe jest potwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty - z uwagi na treść art. 13 ust. 3 pkt 1-7 ustawy. Wnioskodawczym spełniła wymogi określone w ustawie o zawodzie fizjoterapeuty, do uzyskania prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty wyłącznie z tytułem technika fizjoterapii. M. K. wniosła skargę na uchwałę Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w sprawie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie: a) art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty - poprzez błędną wykładnię, w oderwaniu od jego celu, polegającą na przyjęciu, że uzyskanie tytułu zawodowego magistra fizjoterapii wymaga ukończenia studiów na kierunku fizjoterapia, w sytuacji gdy wykładnia celowościowa, wskazuje na konieczność analizy standardów kształcenia, porównania tych standardów dla kierunku wychowanie fizyczne i kierunku fizjoterapia; b) art. 4 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie doświadczenia w wykonywaniu zawodu fizjoterapeuty, w szczególności w zakresie nauczania zawodu fizjoterapeuty oraz wykonywania pracy na rzecz doskonalenia zawodowego fizjoterapeutów, jak również kierowania pracą zawodową osób wykonujących zawód fizjoterapeuty; c) art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (tekst jednolity Dz. U. 2001 r., nr 81, poz. 889) - poprzez jego niezastosowanie bowiem skarżąca, jako absolwent szkoły wyższej ze specjalnością rehabilitacja może wykonywać zabiegi fizjoterapeutyczne; błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że nie wykazała stosownymi dokumentami, że posiada kompetencje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty z tytułem magister fizjoterapii. Skarżąca domagała się zmiany zaskarżonej uchwały poprzez stwierdzenie, że posiada prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty z tytułem zawodowym - magister fizjoterapii. Ewentualnie uchylenia zaskarżonej uchwały i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Krajową Radę Fizjoterapeutów. W uzasadnieniu skargi podała, że zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która rozpoczęła po dniu 31 grudnia 1997 r. studia wyższe na kierunku fizjoterapia zgodnie ze standardami kształcenia określonymi w odrębnych przepisach i uzyskała tytuł licencjata lub magistra na tym kierunku. Przepisy art. 13 ust. 3 pkt 5, pkt 6 i pkt 7 ustawy wskazują (pod pewnymi warunkami), że także ukończenie studiów na kierunku wychowanie fizyczne uprawnia do uzyskania prawa wykonywania zawodu z tytułem magister fizjoterapii. Choć przepis art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy w literalnym brzmieniu wskazuje na konieczność ukończenia studiów wyższych na kierunku fizjoterapia, to jednak w swej treści odnosi się do standardu kształcenia, co dowodzi, że ustawodawca uzależnił uzyskanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty od kształcenia w określonym standardzie (zaliczenie określonych przedmiotów w ramach kształcenia). Wykładnia celowościowa przepisu art. 13 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy powinna mieć pierwszeństwo nad literalną. Za takim poglądem świadczy to, że w kolejnych punktach art. 13 ust. 3 ustawy (pkt 5, 6 i 7), które także określają warunki jakie winien spełnić dyplom dla możliwości uznania go za właściwy, ustawodawca odnosi się do ukończenia studiów na kierunku wychowanie fizyczne. W ocenie skarżącej, wykładnia celowościowa art. 13 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy, w zakresie osób które rozpoczęły studia wyższe po 31 grudnia 1997 r., powinna uwzględniać standardy kształcenia na określonym kierunku studiów, nie wykluczając studiów wyższych innych niż fizjoterapia, w szczególności na kierunku wychowanie fizyczne. Przedmioty wykładane w trakcie studiów na kierunku wychowanie fizyczne w znacznej części pokrywają się z tymi na kierunku fizjoterapia. W stanie faktycznym sprawy, za spełnioną należało uznać przesłankę wynikającą z art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy, w zakresie w jakim dla uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty dla magistra fizjoterapii wymaga się posiadania studiów wyższych odbytych zgodnie ze standardami kształcenia określonymi w odrębnych przepisach, którymi były: rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej I Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia oraz rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie standardów kształcenia dla poszczególnych kierunków oraz poziomów kształcenia, a także trybu tworzenia i warunków, jakie musi spełniać uczelnia, by prowadzić studia międzykierunkowe oraz makrokierunki. Przepisy art. 4 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy wskazują, że za wykonywanie zawodu fizjoterapeuty uważa się również nauczanie zawodu fizjoterapeuty oraz wykonywanie pracy na rzecz doskonalenia zawodowego fizjoterapeutów oraz kierowanie pracą zawodową osób wykonujących zawód fizjoterapeuty. W przedłożonych do wniosku dokumentach skarżąca wykazała, że wykonuje zawód fizjoterapeuty. Posiada kwalifikacje dla prowadzenia praktyk dla studentów fizjoterapii, ma kwalifikacje wyższe, niż osoby, które przygotowuje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Skoro posiada kwalifikacje do kształcenia studentów studiów magisterskich na kierunku fizjoterapia, to jej faktyczne doświadczenie zawodowe wskazuje, że musi posiadać uprawnienia, co najmniej magistra fizjoterapii. Nie można podzielić argumentu przedstawionego w uchwale, że powołane dokumenty są bez znaczenia dla potwierdzenia kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Organ pominął, że zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o kulturze fizycznej (w brzmieniu obowiązującym w czasie, gdy skarżąca uczęszczała na studia wyższe) zajęcia rehabilitacji ruchowej oraz zabiegi fizjoterapeutyczne mogli prowadzić fizjoterapeuci i absolwenci szkół wyższych ze specjalnością rehabilitacja lub gimnastyka lecznicza oraz technicy fizjoterapii. Ustawodawca dopuszczał w tamtym czasie, możliwość wykonywania zabiegów fizjoterapeutycznych przez osoby będące absolwentami szkół wyższych ze specjalnością rehabilitacja lub gimnastyka lecznicza. Brak jest podstaw do różnicowania, sytuacji skarżącej, która posiada kwalifikacje co najmniej odpowiadające kwalifikacjom magistra fizjoterapii, z sytuacją osób, które ukończyły studia na kierunku fizjoterapia, gdyż zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o kulturze fizycznej, ustawodawca zrównywał te osoby dopuszczając możliwość wykonywania przez nie takich samych czynności. Doszło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę uchwały, a mających istotny wpływ na jej treść. Uznano, że skarżąca nie wykazała stosownymi dokumentami, że posiada kompetencje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty z tytułem zawodowym magister fizjoterapii, w sytuacji gdy przedłożone dokumenty potwierdzają posiadanie tych kwalifikacji. Krajowa Izba Fizjoterapeutów w odpowiedzi na skargę wnosiła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie została uwzględniona, bowiem zaskarżona uchwała odpowiada prawu. Ustawa z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2018 r., poz. 505, ze zm.), weszła w życie 31 maja 2016 r. regulując w polskim porządku prawnym zawód fizjoterapeuty, w tym dostęp do tego zawodu, przewidując jednocześnie w art. 143, że osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy spełniają łącznie warunki określone w art. 13 ust. 1 pkt 1-5, stają się fizjoterapeutami w rozumieniu niniejszej ustawy i przysługuje im prawo wykonywania zawodu (ust. 1) oraz, że osoby, o których mowa wpisuje się do Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów, na wniosek złożony nie później niż w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (ust. 2). Zgodnie z art. 21 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy, prawo wykonywania zawodu stwierdza, na wniosek osoby zainteresowanej, Krajowa Rada Fizjoterapeutów i czyni to w drodze uchwały. Dopiero na podstawie uchwał o stwierdzeniu lub przyznaniu prawa wykonywania zawodu Krajowa Rada Fizjoterapeutów dokonuje wpisu do Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów i wydaje dokument "Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty" (art. 24 ust. 1). Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy, do uchwał w sprawach stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych. Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy, prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty przysługuje osobie, która spełnia łącznie następujące warunki: 1) ma pełną zdolność do czynności prawnych; 2) jej stan zdrowia pozwala na wykonywanie zawodu fizjoterapeuty, co potwierdza się orzeczeniem lekarskim albo innym dokumentem potwierdzającym brak przeciwwskazań do wykonywania zawodu fizjoterapeuty wymaganych w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska lub Konfederacji Szwajcarskiej, lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wydanym przez właściwe podmioty w tym państwie; 3) wykazuje znajomość języka polskiego w stopniu wystarczającym do wykonywania zawodu fizjoterapeuty; 4) swoim dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu fizjoterapeuty, w szczególności nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko wolności seksualnej i obyczajności oraz za czyny określone w art. 207 i art. 211 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2017 r. poz. 2204 oraz z 2018 r. poz. 20 i 305); 5) posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument, zwane dalej "dyplomem": a) potwierdzający kwalifikacje, o którym mowa w ust. 3, lub b) potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty uzyskane w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska lub Konfederacji Szwajcarskiej, lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, lub c) potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, wydany w państwie innym niż państwo wskazane w lit. b, uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy, dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która: 1) rozpoczęła po dniu 1 października 2017 r. jednolite 5-letnie studia wyższe w zakresie fizjoterapii, obejmujące co najmniej 300 punktów ECTS, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 18d ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, w tym co najmniej 160 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii oraz odbyła 6-miesięczną praktykę zawodową i uzyskała tytuł zawodowy magistra oraz złożyła Państwowy Egzamin Fizjoterapeutyczny, z wynikiem pozytywnym, albo 2) rozpoczęła po dniu 30 września 2012 r. i przed dniem 1 października 2017 r. studia wyższe z zakresu fizjoterapii, obejmujące co najmniej 180 punktów ECTS, w tym co najmniej 100 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii i uzyskała tytuł licencjata lub dodatkowo odbyła studia wyższe obejmujące co najmniej 120 punktów ECTS, w tym co najmniej 60 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii i uzyskała tytuł magistra, albo 3) rozpoczęła po dniu 31 grudnia 1997 r. studia wyższe na kierunku fizjoterapia zgodnie ze standardami kształcenia określonymi w odrębnych przepisach i uzyskała tytuł licencjata lub magistra na tym kierunku, albo 4) rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r, studia wyższe na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku, albo 5) rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe w Akademii Wychowania Fizycznego i uzyskała tytuł magistra oraz ukończyła specjalizację I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej, albo 6) rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz ukończyła w ramach studiów dwuletnią specjalizację z zakresu gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowej potwierdzoną legitymacją instruktora rehabilitacji ruchowej lub gimnastyki leczniczej, albo 7) rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz ukończyła 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu, albo 8) ukończyła przed dniem wejścia w życie ustawy szkołę policealną publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej i uzyskała tytuł zawodowy technika fizjoterapii. W toku postępowania ustalono, że skarżąca posiada prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty z tytułem zawodowym - technik fizjoterapii na podstawie dyplomu wydanego w dniu [...] czerwca 1987 r. przez Medyczne Studium Zawodowe w I., potwierdzającego uzyskanie tytułu zawodowego "technik fizjoterapii". Ustawa w art. 4 ust. 4 i 5 przewiduje bowiem zróżnicowanie uprawnień w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zależnie od posiadanego tytułu zawodowego. Z uwagi na posiadane przez skarżącą wykształcenie wyższe, znaczenie (w zakresie kwalifikacji) miał przepis art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która rozpoczęła po dniu 31 grudnia 1997 r. studia wyższe na kierunku fizjoterapia zgodnie ze standardami kształcenia określonymi w odrębnych przepisach i uzyskała tytuł licencjata lub magistra na tym kierunku. Oceniając w kontekście tego przepisu przedłożone dokumenty, organ stwierdził, że żaden z nich nie wskazuje na posiadanie przez skarżącą wnioskowanych kwalifikacji i ocena ta zdaniem Sądu jest prawidłowa. Skarżąca wraz z wnioskiem przedstawiła różne dokumenty potwierdzające uzyskane wykształcenie. Dyplom Uniwersytetu [...] potwierdzający odbycie studiów wyższych zawodowych na kierunku wychowanie fizyczne z tytułem licencjata, nie mieści się w kategorii dyplomów, o których mowa w art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy. Przepis wymaga bowiem, aby przedstawiany dyplom potwierdzał ukończenie studiów wyższych na kierunku fizjoterapia. Dokument przedstawiony przez wnioskodawczynię potwierdzał natomiast uzyskanie tytułu licencjata na kierunku wychowanie fizyczne. Podstawy do stwierdzenia prawa wykonywania zawodu nie mógł stanowić również dyplom nr [...], wydany w dniu [...] maja 2004 r., potwierdzający ukończenie studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne na Uniwersytecie [...]. Dyplom potwierdzający odbycie studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne, nie mieści się w kategorii dyplomów, o których mowa w art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy. Przepis wymaga bowiem, aby dyplom potwierdzał ukończenie studiów wyższych na kierunku fizjoterapia. Dokument przedstawiony przez wnioskodawczynię potwierdzał uzyskanie tytułu magistra na kierunku wychowanie fizyczne, a studia rozpoczęte zostały w 1999 r., a zatem nie miały zastosowania pkt 5 - 7 ust. 3 art. 13 ustawy, które wymagają rozpoczęcie studiów najpóźniej przed 1 stycznia 1998 r. Przepis art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty jest jednoznaczny i wymaga ukończenia studiów na konkretnym kierunku. W odniesieniu do zarzutów błędnej wykładni przepisów wskazać trzeba, że w teorii prawa przyjmuje się, iż przy interpretacji przepisów w pierwszej kolejności należy posługiwać się wykładnią językową. Dopiero gdy wykładnia językowa (gramatyczna) nie prowadzi do jednoznacznego odczytania sensu użytych w normie prawnej słów, należy posługiwać się innymi regułami interpretacyjnymi (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z 21 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 1034/98, Lex 39791). Sąd nie stwierdził, aby z uwagi na treść, istniały różne możliwości interpretacji przepisów mających zastosowanie w tej sprawie. Standardy kształcenia na różnych kierunkach studiów, mimo istniejących podobieństw (w dziedzinach pokrewnych) różnią się od siebie i nie można przyjmować, że nazewnictwo kierunków studiów nie ma charakteru decydującego dla jakości kształcenia. Ukończenie kierunku wychowanie fizyczne nie jest równoznaczne z ukończeniem kierunku fizjoterapia. Organ wskazał (w odpowiedzi na skargę), że od 2001 roku fizjoterapia stanowiła na Uniwersytecie [...] odrębny od wychowania fizycznego kierunek kształcenia. W myśl art. 149 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym, absolwent uczelni otrzymuje dyplom ukończenia studiów na określonym kierunku. Rodzaje dyplomu określone zostały zarządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 kwietnia 1992 r. w sprawie określenia rodzajów dyplomów i tytułów zawodowych oraz wzorów dyplomów wydawanych przez uczelnie (M. P. Nr 12, poz. 85, z późn. zm.). Dyplom ukończenia studiów spełnia wymogi dokumentu urzędowego określone w art. 76 § 1 k.p.a., zgodnie z którym dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Nie jest zatem możliwe wykazywanie innymi dowodami istnienia okoliczności, które mogą być potwierdzone jedynie dokumentem urzędowym określonym w art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Skoro wnioskodawczyni jest magistrem wychowania fizycznego, to nie można uznać, że doszło do naruszenia art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy, bowiem organ zastosował ten przepis prawidłowo, a jego treść jest znaczeniowo oczywista. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 i ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, to organ w ramach przedmiotowego postępowania nie stosował tych przepisów. Dotyczą one bowiem kwestii wykonywania zawodu przez osoby, które mają już stwierdzone prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Przepis art. 13 ust. 1 i ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty nie stanowi o wymogu posiadania doświadczenia zawodowego. Ustawodawca uznał, że jedynie posiadanie odpowiedniego wykształcenia uprawnia do ubiegania się o prawo wykonywania zawodu. Do uwzględnienia doświadczenia zawodowego wnioskodawców, przy ocenie przyznawania prawa wykonywania zawodu, konieczny byłby stosowny przepis ustawowy (tak jak np. w przypadku ustawy o radcach prawnych - art. 25 ust. 1). Wobec faktu, że takiego przepisu w ustawie nie wprowadzono, doświadczenie zawodowe nie może być brane przez organ pod uwagę. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. Nr 25, poz. 113, z późn. zm.), stosownie do którego zajęcia rehabilitacji ruchowej oraz zabiegi fizjoterapeutyczne mogą prowadzić fizjoterapeuci i absolwenci szkół wyższych ze specjalnością rehabilitacja lub gimnastyka lecznicza oraz technicy fizjoterapii. Również ten przepis nie był przez organ stosowany i w konsekwencji nie mógł zostać naruszony. Po wejściu w życie ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, ustawa ta ma zastosowanie do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, w myśl zasady lex posterior derogat legi priori. Oznacza to, że przepis art. 43 ust. 1 ustawy o kulturze fizycznej nie może być brany pod uwagę, z uwagi na kompleksowe uregulowanie prawa wykonywania zawodu (w tym wymogów dotyczących wykształcenia) w ustawie o zawodzie fizjoterapeuty. Aktualnie przepisy rozróżniają tytuł zawodowy magistra i technika fizjoterapii. Skarżąca nie wykazała załączonymi do wniosku dokumentami, że posiada prawo do wykonywania zawodu fizjoterapeuty z tytułem zawodowym magister fizjoterapii. Uzyskane w inny sposób kwalifikacje, jak również doświadczenie zawodowe i praktyczne umiejętności zdobyte w toku wieloletniej pracy, nie zostały uwzględnione przez ustawodawcę. Przepis art. 17 ust. 1 Konstytucji RP przewiduje tworzenie w drodze ustawy samorządów zawodowych, które reprezentują osoby wykonujące zawody zaufania publicznego oraz sprawują pieczę nad należytym ich wykonywaniem w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Do kompetencji ustawodawcy należy ukształtowanie modelu funkcjonowania samorządu danego zawodu zaufania publicznego – to ustawa określa kryteria dostępu do tego zawodu, w tym poziom wymaganej wiedzy i praktyki. Okoliczność, iż skarżąca nie legitymuje się adekwatnym dokumentem, a z drugiej strony posiada duże doświadczenie zawodowe, nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, iż jej interesy powinny być chronione jako prawa nabyte. Podsumowując, formalne wykształcenie jakim dysponuje skarżąca, nie uprawnia obecnie do uzyskania tytułu magistra fizjoterapii. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, organ wyjaśnił stan faktyczny sprawy, odniósł się do dowodów zgłaszanych przez stronę. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej uchwały wykazała, że nie została ona wydana z naruszeniem prawa uzasadniającym jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), orzekł, jak w sentencji.