VII SA/Wa 95/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oraz wykonania robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...]. W dniu 17 grudnia 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) B.K. wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę oraz wykonanie robót budowlanych polegających na rozbudowie i przebudowie ze zmianą sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...], położonym na dz. nr ew. [...] z obrębu [...] w [...]. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: p.p.s.a. Skarżący uzasadnił swój wniosek złożony na podstawie ww. przepisu tym, iż spełnienie przesłanki wynikającej z ww. przepisu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, bez wątpienia zachodzi w sytuacji, gdy realizacja planowanej inwestycji w granicy z nieruchomością skarżącego grozi wyrządzeniem mu znacznych szkód na terenie skarżącego, które polegają: 1) na uniemożliwieniu korzystania przez skarżącego i jego rodziny z nieruchomości w dotychczasowy sposób - w szczególności z tarasu, ale również pomieszczeń znajdujących się od strony ogrodu, ze względu na znaczne ograniczenie nasłonecznienia; 2) narażeniu skarżącego i jego rodziny na uciążliwości związane z prowadzonymi pracami budowlanymi; 3) w dalszej perspektywie również na spadek wartości nieruchomości z uwagi na faktyczne wyłączenie możliwości korzystania z tarasu i ograniczenie użyteczności pomieszczeń o ograniczonym doświetleniu. Jako przykład wykładni przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody skarżący powołał postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 października 2008 r., sygn. II SA/PO 822/08. Powołał także orzecznictwo sądów administracyjnych interpretujące pojęcie przesłanki trudnych do odwrócenia skutków (np.: postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. I GSK 220/09, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 14 października 2008 r., sygn. III SA/WR 536/08). Zdaniem skarżącego, dokonanie przebudowy i rozbudowy budynku przy ul. [...] doprowadzi do utraty walorów historycznych i odejścia od liczącego prawie 100 lat ładu architektonicznego, ukształtowanego na tym obszarze w okresie międzywojennym, natomiast z charakteru planowanej przebudowy wynika, że powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki wstrzymania aktu zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie aktu w przypadku stwierdzenia w toku sądowej kontroli, iż narusza on obowiązujący stan prawny spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego, bądź powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał znacznego nakładu sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, OwSS 2005/3/72; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). Odnosząc się do zasadności wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie, należy mieć na uwadze, iż ta decyzja nie dotyczy bezpośrednio nieruchomości skarżącego lecz nieruchomości sąsiadującej. Argumentem skarżącego w zakresie groźby wyrządzenia mu znacznych szkód jest ograniczenie nasłonecznienia na terenie jego posesji, w szczególności tarasu i pomieszczeń znajdujących się od strony ogrodu. Z map terenu wynika natomiast, iż sąsiadująca z budynkiem mieszkalnym skarżącego (przy ul. [...]) nieruchomość budynkowa, której projektowana przebudowa i rozbudowa poddasza dotyczy (przy ul. [...]), znajduje się po stronie południowo-wschodniej. Tym samym, nawet przy obecnym stanie sąsiadujących ze skarżącym budynków może istnieć ograniczenie nasłonecznienia południowo-zachodniej strony posesji skarżącego i to z różnych kierunków – z kierunku wschodnio-południowego, przez istniejącą nieruchomość budynkową przy ul. [...], jak również z kierunku południowego i zachodniego, przez istniejące inne budynki bezpośrednio sąsiadujące z nieruchomością skarżącego. Zdaniem Sądu przedstawiona we wniosku argumentacja jest niewystarczająca, żeby uznać, iż skarżący w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji jest narażony na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy również podkreślić, iż skarżący w żaden sposób nie poparł twierdzenia zawartego w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku, iż dokonanie przebudowy i rozbudowy budynku przy ul. [...] doprowadzi do utraty walorów historycznych i odejścia od liczącego prawie 100 lat ładu architektonicznego, ukształtowanego na tym obszarze w okresie międzywojennym, a z charakteru planowanej przebudowy wynikałoby, iż powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Nie zostały w tym zakresie przedstawione żadne opinie rzeczoznawców lub stanowiska właściwych w tych kwestiach organów. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.