VII SA/Wa 957/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Sygnatura akt VIISA/Wa 957/17 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].12.2016 r., nakazującej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. rozbiórkę nośnika reklamowego, składającego się z podświetlanej lampami na wysięgnikach tablicy ekspozycyjnej o wymiarach 6,00 x 3,00 m (oznaczonej nr ident. [...]), przymocowanej do konstrukcji stalowej, przytwierdzonej do dachu budynku na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] , położonej przy Al. [...] w W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że w dniu [...].03.2015 r. przedstawiciel PINB [...] dokonał czynności kontrolnych w rejonie skrzyżowania ul. O. i ul. L. w W., w wyniku których stwierdził, że na dachu budynku przy Al. [...] w W. usytuowane są dwa nośniki reklamowe oznaczone nr ident. [...] i [...]. Ustalono, że nośnik reklamowy oznaczony nr ident. [...] posiada tablicę ekspozycyjną o wymiarach 3.00 x 6,00 m, podświetlaną lampami na wysięgnikach. W dniu [...].07.2015 r. dokonano oględzin ww. nośnika reklamowego, przy udziale przedstawiciela [...] i potwierdzono dotychczasowe ustalenia. Przedstawiciel Spółki [...] , okazał pismo [...] S.A. z dnia [...].09.2005 r. dotyczące zamiaru zainstalowania na dachu budynku położonego przy Al. [...] w W. urządzenia reklamowego z tablicą ekspozycyjną o wymiarach 6.00 x 3.00 m. oraz oświadczył, że nośnik ten został przejęty przez [...] Sp. z o.o. W dniu [...].11.2015 r. do organu powiatowego wpłynęło pismo Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] przekazujące dokumentację związaną ze zgłoszeniem [...] S.A. z dnia [...].09.2005 r., zawierającą m.in. decyzję Prezydenta [...] z dnia [...].09.2005 r. nr [...], wnoszącą sprzeciw wobec ww. zgłoszenia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego - decyzją z dnia [...].01.2016 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał [...] Sp. z o.o. rozbiórkę przedmiotowego nośnika reklamowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].04.2016 r. nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi powiatowemu do ponownego rozpatrzenia. W trakcie ponownego postępowania, organ I instancji uzyskał zdjęcie lotnicze, ukazujące przedmiotowy nośnik reklamowy wykonane w dniu [...].03.2014 r. Poza tym uzyskał przesłane przez Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] zwrotne potwierdzenie doręczenia decyzji o sprzeciwie nr [...] , która została wysłana do [...] S.A. na adres, zgodny z danymi adresowymi wskazanymi w zgłoszeniu z dnia [...].09.2005 r. Odbiór decyzji pokwitował w dniu [...].11.2005 r. A.S.. Organ powiatowy dwukrotnie podejmował próby przeprowadzenia dowodu z oględzin (tj. w dniu [...].07.2016 r. i w dniu [...].12.2016 r.), o czym informował strony. W sporządzonych protokołach nr [...] i nr [...] stwierdzono, że oględzin nie dokonano z uwagi na brak dostępu na dach. Z załączonego do tych protokołów materiału zdjęciowego wynikało, że przedmiotowy nośnik reklamowy wyposażony jest oświetlenie w postaci lamp na wysięgnikach. Przy piśmie z dnia [...].08.2016 r. [...] Sp. z o.o. przekazała do organu I instancji, ocenę techniczną dotyczącą zgodności wykonania naddachowego nośnika reklamowego z projektem z 2005 r. oraz wpływu nośnika na konstrukcję budynku przy Al. [...] w W., sporządzoną przez mgr inż. T. B.. Oceniając zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy wskazał, że [...] S.A. pismem z dnia 5.09.2005 r. zawiadomiła właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej o zamiarze zainstalowania urządzenia reklamowego z tablicą ekspozycyjną o wymiarach 6,00 x 3.00 m, na dachu budynku przy Al. [...] w W.. Wobec tego zgłoszenia Prezydent [...] wniósł sprzeciw w drodze decyzji z dnia [...].09.2005 r.,nr [...] Decyzja Prezydenta [...] z dnia [...].09.2005 r. nr [...], została wysłana do [...] S.A. na właściwy adres (zgodny z danymi korespondencyjnymi wskazanymi w zgłoszeniu z dnia [...].09.2005 r.). Odbiór decyzji pokwitował w dniu [...].11.2005 r. A. S.. Oznacza to, że decyzja weszła do obrotu prawnego i wywiera określone skutki prawne. Zdaniem organu twierdzenia zawarte w odwołaniu, że decyzja nie została doręczona inwestorowi nie poparto żadnymi dowodami. Decyzja Prezydenta [...] nr [...] funkcjonuje w obrocie prawnym. Organ odwoławczy uznał, że realizacja nośnika reklamowego na dachu budynku przy Al. [...] w W. nie mieści się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych", na które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Instalacja może dotyczyć bowiem robót budowlanych, polegających na umocowaniu jakiegoś elementu do istniejącej konstrukcji, ustawienia niewielkich rozmiarów urządzenia na istniejącym obiekcie, czyli robót o małym stopniu technicznego skomplikowania. Instalowaniem nie można określać budowy samodzielnej konstrukcji (budowli) na części istniejącego obiektu budowlanego. Przedmiotowy nośnik reklamowy posiada solidną konstrukcję stalową o znacznych gabarytach, trwale powiązaną z podłożem. Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co sprowadza się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru. Wielkość przedmiotowego nośnika, posadowienie oraz ciężar przesądzają o zakwalifikowaniu go do kategorii budowli w rozumieniu obowiązującej ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowy nośnik reklamowy ze względu na swoje gabaryty i stopień skomplikowania musiał być wykonany na miejscu w docelowej lokalizacji, po uprzednim przygotowaniu podłoża. W rezultacie taka kwalifikacja inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, o które inwestor nie wystąpił do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Inwestor dokonał zgłoszenia, w stosunku do którego został wniesiony sprzeciw w drodze decyzji. Dokonując kwalifikacji prawnej, czy dane urządzenie reklamowe wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, powinno brać się pod uwagę również przepis art. 5 Prawa budowlanego, w świetle którego nie jest obojętna jego wielkość i cechy konstrukcyjne. Powyższe stanowisko potwierdza wyrok NSA z dnia 16.06.2010 r., sygn. akt: II OSK 1034/09 wskazujący, że reklama zamocowana do konstrukcji nośnej, umieszczonej na dachu budynku to urządzenie wolnostojące, trwale związane z podłożem, stanowiące "obiekt budowlany, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 ppkt b Prawa budowlanego". W wyroku tym wskazano, że przed montażem urządzenia reklamowego musiała zostać wybudowana konstrukcja, służąca do jego instalacji, a to stanowi o znacznie większym zakresie realizacji prac, wykraczającym poza pojęcie instalacji. Wskazano ponadto, że inwestycja o takim charakterze stanowi budowę, bowiem w myśl art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego "budowa" to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Z dokumentacji, będącej załącznikiem do zgłoszenia z dnia [...].09.2005 r. wynikało, że przedmiotową konstrukcję wsporczą dla tablicy reklamowej zaprojektowano ze stali profilowej. W projekcie przewidziano zamocowanie konstrukcji wsporczej o masie 400 kg i wymiarach 640 x 340cm do belek podłużnych stropodachu za pomocą kotew. W skład konstrukcji wsporczej wchodzą trzy poziome rygle z ceowników zimnogiętych 140 x 60 x 5 mm, służące do zamocowania paneli tworzących tablicę oraz dwa elementy prętowe przenoszące obciążenie bezpośrednio na belki konstrukcji stropodachu. Oznacza to, że dopiero po wykonaniu konstrukcji wsporczej mógł nastąpić montaż tablicy reklamowej. Wielkość, masa urządzenia reklamowego, sposób jego posadowienia, który musi być odporny na czynniki zewnętrzne, a także konieczność uprzedniego zbudowania konstrukcji wsporczej wskazują, że realizacja przedmiotowego nośnika reklamowego znacznie wykraczała poza pojęcie instalacji. Nośnik został zrealizowany pomimo sprzeciwu wniesionego przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej oraz niezgodnie z projektem budowlanym załączonym do zgłoszenia z dnia [...].09.2005 r. Porównując założenia zawarte w projekcie oraz materiał zdjęciowy, organ stwierdził, że wykonano dodatkowe elementy, których nie przewidywała dokumentacja projektowa. Nośnik jest podświetlony za pomocą lampy umieszczonej na wysięgnikach, czego nie uwzględniono w treści zgłoszenia z dnia [...].09.2005 r., ani nie przewidywał projekt budowalny załączony do tego zgłoszenia. Projekt instancji elektrycznej stanowić powinien jeden z elementów dokumentacji budowlanej, o ile jest ona przewidziana do realizacji. W ocenie WINB nie ma przy tym istotnego znaczenia, kiedy instalacja została wykonana. Nadto ustawodawca nie przewidział odstępstw od zgłoszenia tak, jak uczynił to w przypadku realizacji inwestycji realizowanej na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. Przeszkodą do wdrożenia procedury legalizacyjnej był fakt, że przedmiotowy nośnik reklamowy nie jest zgodny z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepisy § 15 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy T., uchwalonego uchwalą Rady [...] nr [...] z dnia [...].11.2014 r. dopuszczają sytuowanie nośników reklamowych o powierzchni reklamowej do 3m2 z jednej strony, zaś nośnik reklamowy, będący przedmiotem postępowania posiada powierzchnię ekspozycyjną wynoszącą 18m2. Przepis § 2 pkt 14 ww. planu zawiera definicję nośnika reklamowego, przez który należy rozumieć obiekt składający się z samonośnej konstrukcji oraz płaszczyzny ekspozycyjnej (np. w formie tablicy), którego podstawową funkcją jest prezentacja reklam, natomiast reklama to grafika na materialnym podłożu lub forma przestrzenna niosąca przekaz informacyjno-reklamowy (pkt 25). Natomiast w pkt 8 § 15 ww. planu sformułowano zakaz umieszczania reklam na innych obiektach i elementach budowlanych. Budynek położony przy Al. [...] w W. jest niewątpliwie obiektem budowlanym, wobec czego nie mogą być na nim umieszczone reklamy. Obowiązujące przepisy planistyczne zostały naruszone w sposób uniemożliwiający zalegalizowania nośnika reklamowego oznaczonego nr identyfikacyjnym [...]. W związku z ustalonym powyżej zakresem wykonanych robót budowlanych oraz istnieniem konstrukcji wsporczej mocowanej do stropodachu budynku, budowla ta wypełnia definicję nośnika reklamowego, a nie reklamy, co z kolei powoduje niezgodność z przepisem § 15 pkt 1 planu. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] lutego 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nakazującą dokonanie rozbiórki nośnika reklamowego nr ident. [...], przymocowanej do konstrukcji stalowej, przytwierdzonej do dachu budynku przy Al. [...] w W.. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci: - art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię, uznającą, że urządzenie reklamowe zainstalowane na dachu budynku stanowi budowlę w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, - art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię, przyjmującą, że urządzenie reklamowe zainstalowane na dachu budynku, które nie jest wolnostojące ani trwale związane z gruntem - nie jest objęte dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, - art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że decyzja Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...].09.2005 r. wnosząca sprzeciw w stosunku do zgłoszenia z dnia [...].09.2005 r., weszła do obrotu prawnego i wywiera określone skutki, podczas gdy decyzja ta została wydana z uchybieniem terminu, a zatem sprzeciw był nieskuteczny, II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: - art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu w postaci oględzin, co uniemożliwiło dokładną analizę konstrukcji wsporczej oraz sposobu mocowania nośnika do budynku. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że z literalnej wykładni art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wynika, iż za budowlę uznaje się jedynie takie urządzenie reklamowe, które jest wolnostojące oraz trwale związane z gruntem. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 8 września 2011 r. (II OSK 1302/10), określił jakie są cechy wyróżniające urządzenie reklamowe - budowlę, od urządzenia reklamowego objętego zwolnieniem z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane: "wśród cech wyróżniających urządzenia reklamowe zaliczane do budowli (art. 3 pkt 3 p.b.) jest to, że są to urządzenia wolnostojące i trwale związane z gruntem, których to określeń nie zawiera przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b., mówiący o "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych". W świetle powyższego wyroku, a także literalnego brzmienia przepisu, aby uznać, że urządzenie reklamowe stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, konieczne jest stwierdzenie, że urządzenie to jest wolnostojące i trwale związane z gruntem. W niniejszym przypadku nie można uznać, aby powyższe przesłanki zostały spełnione, gdyż urządzenie reklamowe zostało zainstalowane na dachu budynku. Urządzenie reklamowe zainstalowane na dachu budynku, potraktowano jako budowlę stanowiącą wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Całkowicie pominięta została specyfika niniejszego urządzenia reklamowego, wynikająca z jego lokalizacji (dach budynku). Co prawda, organy I i II instancji powołały się na tę kwestię, tym niemniej urządzenie reklamowe ostatecznie zostało potraktowane jak wolnostojąca, trwale związana z gruntem budowla. Należy odmiennie traktować wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenia (budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane) oraz inne urządzenia reklamowe (np. zamontowane na dachu budynku), które podlegają regulacji art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. W wyroku WSA w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2013 r. (I SA/Po 650/13), wskazano: "Użyty w art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. termin instalowanie nie obejmuje wykonywania nowego obiektu budowlanego, lecz zawiera takie prace budowlane, które są związane z już istniejącym obiektem. Jeżeli wykonanie jakichś robót budowlanych ma być zakwalifikowane jako instalowanie, to wówczas powinno nastąpić przymocowanie (połączenie, przyłączenia) urządzenia instalowanego do innego obiektu w sposób pozwalający na jego odinstalowanie bez uszkodzenia bądź naruszenia struktury obiektu podstawowego. W świetle powyższego wyroku uznać należy, że organ błędnie zakwalifikował roboty związane z umocowaniem przedmiotowego urządzenia reklamowego, gdyż roboty te w istocie polegały na przymocowaniu urządzenia reklamowego do istniejącego budynku, a zatem stanowiły instalację w rozumieniu art. 29 ust 2 pkt 6. Zdaniem skarżącej, pogląd uzależniający możliwość skorzystania ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, od wymiarów czy trwałości konstrukcji, nie da się pogodzić z literalnym brzmieniem art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na "instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych." Regulacje art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz 29 ust. 2 pkt 15 są analogiczne. Jednakże, w zakresie antenowych konstrukcji wsporczych nie przewiduje się dodatkowych ograniczeń, które nie wynikają z ustawy, jak np. stabilność konstrukcji, możliwość przeniesienia, masa konstrukcji czy też jej wymiary. Nakładanie dodatkowych ograniczeń w celu skorzystania ze zwolnienia wskazanego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, które nie mają odzwierciedlenia w treści przepisów jest bezpodstawne. Organ błędnie przyjął, że decyzja Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...].09.2005 r. wnosząca sprzeciw w stosunku do zgłoszenia z dnia [...].09.2005 r., weszła do obrotu prawnego i wywiera określone skutki. Została bowiem doręczona skarżącemu (wg ustaleń organu) w dniu [...].11.2005 r. To oznacza, że Prezydent [...] uchybił terminowi na zgłoszenie sprzeciwu wskazanemu w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Organ nie przeprowadził dowodu z oględzin, a co za tym idzie - nie zapoznał się bezpośrednio z konstrukcją nośnika, a także z rzeczywistym sposobem przymocowania urządzenia reklamowego do budynku. Niemniej, powoływał się w uzasadnieniu decyzji m.in. na "solidną konstrukcję stalową o znacznych gabarytach" oraz "trwałe powiązanie z podłożem", a także wskazywał na "uprzednie przygotowanie podłoża". [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. ,dalej: p.p.s.a.). Skarga okazała się bezzasadna. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. - na podstawie art 48 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz U. z 2016r, poz. 290 ze zm.), został zobowiązany do rozbiórki nośnika reklamowego w postaci podświetlanej lampami na wysięgnikach tablicy reklamowej (nr ident. [...]) o wymiarach ok. 6x3m, zamocowanej do konstrukcji stalowej, wybudowanej na dachu budynku usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] , przy al. [...] w W.. [...] Sp. z o.o., jako następca prawny [...] S.A., powoływał się na zgłoszenie dokonane w dniu [...].09.2005r., dotyczące "zamontowania" naddachowej tablicy reklamowej przy ul. [...] w W.. Jednak do zgłoszenia [...] S.A. z dnia [...].09.2005r., Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...]. 09.2005r., wniósł sprzeciw. Decyzja o sprzeciwie została skutecznie doręczona, a strona od decyzji tej nie odwołała się. Niewątpliwe funkcjonuje w obrocie prawnym i korzysta z domniemań prawnych właściwych decyzji ostatecznej. W odniesieniu do zarzutu braku oględzin, należy podkreślić, że zasadniczo stan faktyczny ustalony w tej sprawie przez organ nie był kwestionowany. Przedmiotem sporu była bowiem ocena prawna tego stanu. Tym niemniej w toku obecnego postępowania wyznaczono oględziny na dachu budynku, w celu ustalenia zgodności nośnika reklamowego z projektem, będącym załącznikiem do zgłoszenia, a także oceny wpływu nośnika reklamowego na konstrukcję budynku. W dniu oględzin, nie stawił się jednak przedstawiciel Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] ". Dokonano oględzin z poziomu parteru, a poczynione ustalenia pokrywały się z poprzednimi, ujętymi we wcześniejszych protokołach. Stwierdzono obecność lamp na wysięgnikach. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że wybudowanie nośnika reklamowego na dachu budynku przy al. [...] w W., nie mieściło się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych", na które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym istnieje pogląd, iż dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia fakt posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co sprowadza się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2009r., sygn. II OSK 735/080). Wielkość przedmiotowego nośnika, posadowienie oraz ciężar bezspornie przesądzają o zakwalifikowaniu go do kategorii budowli w rozumieniu obowiązującej ustawy Prawo budowlane. Należy wskazać, że przedmiotowy nośnik reklamowy ze względu na swoje gabaryty i stopień skomplikowania musiał być wykonany na miejscu w docelowej lokalizacji, po uprzednim przygotowaniu podłoża. Przed montażem urządzenia reklamowego musiała zostać wybudowana konstrukcja, służąca do jego instalacji, a to stanowi o znacznie większym zakresie realizacji prac, wykraczającym poza pojęcie instalacji. Taka kwalifikacja inwestycji pociągała za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, o które inwestor nie wystąpił. Inwestor dokonał natomiast zgłoszenia, do którego decyzją ostateczną Prezydenta [...] wniesiono sprzeciw. Dodatkowo przedmiotowy nośnik reklamowy zrealizowano niezgodnie ze zgłoszeniem. Porównując zdjęcie lotnicze, wykonane w dniu [...].07.2014r. ze schematem konstrukcji wsporczej tablicy reklamowej organ ustalił, że wykonano dodatkowe elementy konstrukcji, których nie uwzględniono w projekcie budowlanym. Ponadto, obecnie nośnik reklamowy posiada oświetlenie tablicy w postaci lampy na wysięgnikach, co nie zostało ujęte w treści zgłoszenia ani na rysunkach technicznych, będących załącznikami do zgłoszenia. Zatem wszystkie te elementy wskazują, że przedmiotowy nośnik reklamowy został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej. Zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, jeżeli budowa obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna między innymi z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie narusza przepisów, w tym techniczno- budowlanych. w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych i przeprowadza postępowanie legalizacyjne. W tym przypadku nie było możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w związku z faktem, że nośnik jest sprzeczny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy T., zatwierdzonym uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...].11.2014r. (Dz. Urz. Woj. [...] . z 2014r., poz. [...] ). W świetle § 15 ust. 1 planu miejscowego dopuszcza się nośniki reklamowe o powierzchni reklamowej do 3m2 z jednej strony. Nośnik będący przedmiotem postępowania posiada powierzchnię ekspozycyjną 18m2. Skoro stwierdzono brak możliwości zalegalizowania samowolnie zrealizowanej inwestycji, to zastosowanie miał art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Reasumując, w ocenie Sądu, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.