VII SA/Wa 965/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA - Bogusław Cieśla, Sędzia WSA - Ewa Machlejd, Protokolant - Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2008r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz S. Sp. z o.o. w W. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008r. Prezydent W. , na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia [...] po rozpatrzeniu zgłoszenia z dnia 17 grudnia 2007r. dokonanego przez S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. w dniu 18 grudnia 2007r. uzupełnionego dnia 2 stycznia 2008r, wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji 1 szt. wolnostojącej jednostronnej tablicy reklamowej typu SO o wymiarach powierzchni ekspozycyjnej 6 x 3 m (18 m 2), posadowionej na fundamencie przesławnym o wymiarach 4,00 x 2,00 m wysokości nogi 5,20 m na dz. nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. J. w Dzielnicy M. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że analiza zebranych materiałów, w tym złożonego projektu budowlanego tablicy reklamowej wykazała, że przedmiotowe urządzenie reklamowe należy zaliczyć do kategorii budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zarówno cechy konstrukcyjne jak i parametry urządzenia nie pozwalają zaliczyć tego obiektu do budynku ani do obiektu małej architektury, czyli obiektu niewielkiego, nieskomplikowanego pod względem technicznym, łatwego do posadowienia lub przeniesienie w inne miejsce. Zdaniem organu, projektowane urządzenie reklamowe jest konstrukcją przestrzenną stanowiącą budowlaną i techniczno - użytkową całość, odpowiada, zatem ogólnym cechom budowli, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Z kolei budowę obiektu budowlanego, który nie mieści się w katalogu art. 29 Prawa budowlanego należy, poprzedzić uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. 1 Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. Sp. z o. o. wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: niezgodność z przepisami Prawa budowlanego polegającą na nieuwzględnieniu wyjątków przewidzianych w art. 29 i art. 30 w/w ustawy, naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego, naruszenie art. 8 kpa poprzez brak szczegółowych wyjaśnień organu, co do zebranych dowodów i materiałów, w zakresie wniosków i implikacji wynikających dla skarżącego z faktu, iż nośnik reklamowy będący przedmiotem decyzji należy zaliczyć do kategorii budowli oraz wolnostojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych. W wyniku rozpatrzenia odwołania od w/w. decyzji Wojewoda [...], zaskarżoną w niniejszej sprawie, decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedłożone zgłoszenie zamiaru wykonania tablicy reklamowej ma uchybienia formalne, gdyż dołączony do zgłoszenia projekt budowlany jest niekompletny. Brak jest, bowiem oznaczenia na planie granic działki, na której usytuowany jest budynek na dachu, którego zaprojektowano omawianą inwestycję oraz zaznaczenia odległości posadowień urządzenia reklamowego od tych granic. Dodatkowo organ zaznaczył, że do zgłoszenia nie załączono kontekstu urbanistycznego tj. wizualizacji projektowanych tablic reklamowych na terenie wskazanym w zgłoszeniu. Jednocześnie organ stwierdził, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie ma zastosowania do urządzeń reklamowych, o których mowa w art. 3 pkt 3 ww. ustawy. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 w zakresie, w którym, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych wymagają zgłoszenia, ma zastosowanie do tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na obiektach budowlanych i do wolnostojących niezwiązanych trwale z gruntem (stojących na gruncie). Zdaniem organu, konstrukcja niniejszego urządzenia reklamowego jest konstrukcją samodzielną, która stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego. Zakres robót objętych zgłoszeniem wykracza poza dyspozycję art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, wymaga więc w myśl art. 28 ust. 1 ww. ustawy uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei realizację obiektu budowlanego, który nie mieści się w katalogu określonym w art. 29 Prawa budowlanego należy poprzedzić uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy, w myśl art. 59 ust. 1 w związku z art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. Sp. z o.o. w W. dochodząc jej uchylenia. W ocenie skarżącego organy błędnie uznały, że urządzenie reklamowe, którego zamiar instalacji zgłoszono jest urządzeniem trwale związanym z gruntem. Skarżący podniósł, że uzasadniając swoje stanowisko organ powołał się jedynie na niepublikowany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którym skarżący nie mógł się zapoznać. Zdaniem skarżącego, ze względu na brak zdefiniowania w prawie budowlanym pojęcia trwałego związania z gruntem musi być ono oceniane zgodnie z jego rozumieniem wynikającym z języka polskiego. Przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest trwale związane z gruntem, gdyż jest ustawione na gruncie przesławną podstawą żelbetową, do której montuje się słup i tablice, co wynika z treści zgłoszenia oraz dostarczonego projektu budowlanego. Z tego względu, nie jest to jak przyjęły organy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, dla którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę a wolno stojące niezwiązane trwale z gruntem urządzenie reklamowe. Instalacja takiego urządzenia zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wymaga dokonania jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Skarżący dodał, że kwestia dotycząca formy uzyskania zezwolenia na wykonanie robót polegających na instalacji urządzenia reklamowego nietrwale związanego z gruntem była wielokrotnie rozpoznawana zarówno przez Wojewódzkie Sądy Administracyjne jak również przez Naczelny Sąd Administracyjny, na potwierdzenie, czego przytoczył wyroki, które zapadły w podobnych sprawach. Ponadto skarżący wskazał, że organ drugiej instancji rozpoznając niniejszą sprawę opierał się na dokumentacji, która jej nie dotyczy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że "dołączony do zgłoszenia projekt budowlany jest niekompletny. Brak jest, bowiem oznaczenia na planie granic działki, na której usytuowany jest budynek na dachu, którego zaprojektowano omawianą inwestycję". Tymczasem przedmiotowe dla sprawy urządzenie reklamowe nie było projektowane, jako, to, które miałoby zostać usytuowane na dachu budynku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) . Ponadto Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów prawa materialnego art. 29 ust.2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane oraz zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art.. 7, 77, 107kpa - wobec braku dokładnego wyjaśnienia sprawy i wobec braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, oraz właściwego uzasadnienia decyzji. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 tej ustawy organ ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wskazać należy, że tylko realizując powyższe zasady organ prowadząc postępowanie administracyjne może trafnie ocenić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawidłowo rozstrzygnąć o prawach strony. Ma rację skarżący, kiedy zarzuca organowi, że nie rozpoznał przedmiotowej inwestycji w świetle dokumentów jej dotyczących świadczy o tym opis inwestycji zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, który nie odnosi się do niej. Zdaniem Sądu bezsprzeczne jest także to, że zaskarżona decyzja zapadła z obrazą prawa materialnego. Zgodnie z art 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz z wyjątkiem reklam świetlnych podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonanie powyższych robót obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy). Z powyżej zacytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Przepisy Prawa budowlanego w żaden sposób nie łączą tej kwestii z wymogiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu brzmienie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 jednoznacznie wskazuje, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem okoliczności wskazanych w tym przepisie, a więc sytuowania ich na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz z wyjątkiem reklam świetlnych podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, a więc bez względu na ich kwalifikację. Powyższy pogląd został wyrażony i ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2005 r., sygn. akt VII Sa/Wa 1311/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 903/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1182/04). Reasumując, Sąd ocenia, jako błędny, wyrażony w zaskarżonej decyzji, pogląd o bezwzględnej konieczności uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych. Podkreślić należy jednak, że zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poprzez dokonanie zgłoszenia, co do zamierzeń wymienionych w art. 30 ust. 1 ustawy nie ma charakteru bezwzględnego. Organ dysponuje stosownie do treści art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego instrumentem umożliwiającym powrót w konkretnym przypadku do zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Dyspozycja przepisu art. 30 ust.7 dopuszcza uznanie administracyjne organu, choć ogranicza je do sytuacji, w których mogłoby wystąpić: zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenie warunków zdrowotno - sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zastosowanie przez organ dyspozycji przepisu art.30 ust 7 ustawy Prawo budowlane wymaga szczegółowego uzasadnienia kryteriów, którymi organ kierował się.. Ponownie rozpatrując sprawę, organ administracji publicznej zobowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152, oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).