VII SA/Wa 969/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi F. J. i S. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić F. J. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 listopada 201 2r. oddalił skargę F. J. i S. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r., nr [....]. Jak wynika z akt sprawy wobec nie wniesienia wniosku przez strony postępowania uzasadnienie wyroku nie zostało sporządzone. Wyrok jest prawomocny od dnia 25 listopada 2012 r. Pismem z dnia 27 maja 2013 r. skarżąca złożyła do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia powołanego wyroku. W uzasadnieniu podniosła, iż nie była obecna na rozprawie, bowiem uczestniczyła w pogrzebie siostry, na dowód czego załączyła akt zgonu. Skarżąca wskazała, iż nie wiedziała, iż skarga został oddalona, dlatego nie złożyła wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. We wniosku podniosła, iż kilka dni po rozprawie telefonowała do sekretariatu Sądu, gdzie otrzymała informacje, że akta zostaną zwrócone do organu. O oddaleniu skargi skarżący dowiedzieli się w trakcie przeglądania akt sprawy w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w G. w dniu 22 maja 2013 r. Skarżąca zarzuciła, iż nie zostali z mężem poinformowani o sentencji wyroku przez Sąd, a z pouczenia otrzymanego wraz z zawiadomieniem o terminie rozprawy wynikało jedynie w jakim terminie i gdzie należy złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści przepisu art. art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Podniesione przez skarżącą okoliczności nie uprawdopodabniają w ocenie Sądu, zaistnienia okoliczności wyłączających winę skarżącej w uchybieniu terminu na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Ponadto o braku winy w uchybieniu terminu można dowodzić wyłącznie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002 nr 23 str. 1059). Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym do okoliczności faktycznych, które uzasadniają przywrócenie uchybionego terminu zalicza się np. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (wyrok NSA z 3 sierpnia 2001r., I SA/Wr 676/99, niepubl.) czy mylne pouczenie o środkach zaskarżenia (post. WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2004 r., III SA 1983/03, niepubl.). Natomiast do przesłanek negatywnych zalicza się m.in. nieznajomość prawa. Podkreślić należy, że skarżąca została zawiadomiona o rozprawie i prawidłowo pouczona o treści art. 141 § 2 P.p.s.a, określającego termin zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawach, w których skargę oddalono. Powyższych okoliczności skarżąca nie kwestionuje. Dlatego też, zdaniem Sądu uchybienie terminowi w niniejszej sprawie wynikało z niedołożenia należytej staranności. Podnoszona przez stronę skarżącą nieznajomość prawa nie może być uznawana jako usprawiedliwiona przeszkoda uniemożliwiające złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Skarżąca mogła bowiem złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. O możliwości ubiegania się o prawo pomocy skarżąca została pouczona wraz z doręczeniem wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Wskazać również należy, iż nieobecność skarżącej na rozprawie, stosownie do art. 107 p.p.s.a. nie stanowiła przeszkody do wydania wyroku. Natomiast wraz zawiadomieniem o terminie rozprawy skarżąca został pouczony, że w przypadku oddalenia skargi wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku należy złożyć w terminie siedmiu dni od dnia jego ogłoszenia Przepisy powołanej ustawy nie nakładają na Sąd obowiązku doręczenia z urzędu odpisu sentencji wyroku. Wyjątek od tej sytuacji określa art. 140 § 2 p.p.s.a , zgodnie z którym stronie działającej bez adwokata lub radcy prawnego, która z powodu pozbawienia wolności była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku, Sąd z urzędu w ciągu tygodnia od ogłoszenia wyroku doręczy odpis jego sentencji. Bezsporne jest w niniejszej sprawie, iż skarżący nie byli osobami pozbawionymi wolności, stąd też powołany przepis nie miał w sprawie zastosowania. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W tych okolicznościach nie można przyjąć, że zaistniały przyczyny zewnętrzne, niezależne od woli strony uniemożliwiające terminowe wykonanie obowiązków. Uchybienie terminowi w rozważanym przypadku wynikało z niedochowania przez skarżącą reguł należytej staranności w dbaniu o własne sprawy, a nie wyłącznie i tylko z nieznajomości prawa. Zwrócić należy uwagą na fakt, iż sama skarżąca podaje we wniosku, iż kilka dni po rozprawie dzwoniła do sekretariatu Sądu, gdzie została poinformowana o zwrocie akt do organu, stąd też całkowicie niezrozumiałe jest dlaczego skarżąca nie zwróciła się o podanie informacji o rozstrzygnięciu zapadłym na rozprawie. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł o odmowie przywrócenia terminu w przedmiotowej sprawie.