VII SA/Wa 971/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. sprawy ze skargi T. I. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2011 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Uzasadnienia Zaskarżoną decyzją z dnia (...) lutego 2011r., (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nr (...) po rozpatrzeniu odwołania T. I. od decyzji Nr (...), Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) czerwca 2008r., znak: (...) nakazującej T. I. rozbiórkę obiektu budowlanego - budynku usługowego bar gastronomiczny (...) o konstrukcji drewnianej i wymiarach zew. 33,0 m x 7,0 m, położonego na terenie działek nr ew. (...) przy Al. (...) w G., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nakazał T. .I rozbiórkę ww. obiektu budowlanego W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, co następuje. W związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w sprawie samowolnej budowy budynku gastronomicznego - (...) na terenie działek o nr ew. (...) przy AI. (...) w G., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. przeprowadził w dniu (...) maja 2008 r. oględziny. W trakcie czynności kontrolnych ustalono, że w/w budynek gastronomiczny powstał bezpośrednio na wale przeciwpowodziowym od strony W. i w odległości ok. 10 m od krawędzi jezdni drogi krajowej (...). Organ I instancji, decyzją Nr (...) z dnia (...) czerwca 2008r., nakazał T. I. rozbiórkę ww. obiektu budowlanego. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr (...) z dnia (...) września 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi i instancji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2117/09 - uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji wskazując, że doszło do naruszenia przepisu art. 138 § 2 k.p.a., krąg właścicieli działek objętych przedmiotową zabudową może zostać ustalony przez organ II instancji. Zaskarżona decyzja zapadła, po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ II instancji. Organ stwierdził, że orzeczony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakaz rozbiórki odpowiada prawu i tylko z uwagi na błędne określenie nieruchomości, na których jest usytuowany budynek, należało uchylić decyzje organu pierwszej instancji i orzec w tym zakresie, co do istoty sprawy. Organ II instancji podkreślił, że przedmiotowy obiekt powstał bezsprzecznie w warunkach samowoli budowlanej i nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, w rozumieniu art. 48 ustawy Prawo budowlane. Inwestor nie przedłożył dokumentów potwierdzających legalność inwestycji, dla w/w terenu nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Poza tym Burmistrz Miasta i Gminy G. decyzją Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2007r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie budynku o funkcji hotelowo gastronomicznej. Lokalizacja inwestycji jest niedopuszczalna w świetle art. 82 ust. 2 ustawy Prawo wodne, w związku z położeniem budynku na koronie wału przeciwpowodziowego . Oragn, wykonując wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazał, że w sprawie biorą udział prawidłowo ustalone strony postępowania. Władającym działką nr ew. (...) jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, właścicielem działki nr ew. (...) jest Spółka (...), zaś władającym działką (...) jest Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych. Do likwidacji samowoli budowlanej, w świetle art. 52 ustawy Prawo budowlane, zobowiązany jest w szczególności inwestor, zatem obowiązek należało nałożyć na T. I. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł T. I. Skarżący podniósł, że w toku postępowania, niezgodnie ze stanem faktycznym ustalono, że doszło do wybudowania nowego obiektu. Tymczasem już w toku postępowania wyjaśniał, że obiekt został przebudowany, a nie wybudowany od podstaw. Odzwierciedla to protokoł oględzin. Nakazem rozbiórki objęto bezpodstawnie wszystkie elementy budynku. Zdaniem skarżącego inwestycja nie narusza przepisów ustawy Prawo wodne, bowiem w czasie powodzi w maju 2010r., jego nieruchomość nie została zalana. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) , rzeczą Sądu w niniejszym postępowaniu było dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W sprawie niniejszej doszło do naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; a to uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu, które dotknięte jest naruszeniem zasad opisanych w art. 7, 77 k.p.a. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 tej ustawy organ ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wskazać należy, że tylko realizując powyższe zasady organ prowadząc postępowanie administracyjne może trafnie ocenić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawidłowo rozstrzygnąć o prawach strony. Rzeczą organu, orzekającego w przedmiocie nakazu rozbiórki, jest zawsze szczegółowe ustalenie przedmiotu samowoli budowlanej i daty jej powstania. W niniejszej sprawie, organ II instancji stwierdził, że samowola dotyczyła całego, istniejącego budynku, nie podał kiedy do niej doszło. Wskazanie konkretnych ustaleń i ich omówienie w sprawie, było tym bardziej niezbędne, że materiał dowodowy, który był przedmiotem sądowej analizy, nie jest w tym zakresie jednoznaczny . Tu, należy odnieść się do dwu protokołów z czynności jakie przeprowadził organ pierwszej instancji na terenie inwestycji w dniu (...) maja 2008r. Zgodnie z zapisem w ww. dokumentach pojawia się stwierdzenie, że budynek został wybudowany w miejscu istniejącego budynku, który został rozebrany (redakcja tej tezy, nieporadna stylistycznie prowadzi do takiego jej rozumienia). Nie została wskazana data samowoli. Z ustnych wyjaśnień do protokołu, złożonych przez inwestora wynika zaś, że dokonał obudowy istniejącego obiektu w okresie wrzesień 2006r. - wrzesień 2007r., bez pozwolenia na budowę. Nie ma mowy o losie pierwotnego budynku, podano tylko, że powstał w 1994r. także bez pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu, w świetle ww. okoliczności, wyjaśnienia wymaga proces inwestycyjny. Należy ustalić, kiedy powstał budynek pierwotny, czy i w jakim zakresie został rozebrany w szczególności, czy pozostały jego elementy wkomponowane w obiekt ukończony w warunkach samowoli w roku 2007. Powyższe ustalenia mają, o tyle istotne znaczenie w sprawie, że samowola sprzed 1 stycznia 1975r. pozostawałaby pod jurysdykcją prawa budowlanego z roku 1974, zaś samowola popełniona po tej dacie byłaby rozpoznawana na gruncie prawa budowlanego z 1975r. z uwzględnieniem jego nowelizacji. Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze powyższe wskazania Sądu, dla ich realizacji zastosuje środki dowodowe i procesowe przewidziane w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego w szczególności rozważy zastosowanie przepisu art. 136 k.p.a. Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd orzekł na podstawie powołanych wyżej przepisów prawa.