VII SA/Wa 980/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. od decyzji Wojewody P. z [...] października 2015 r. wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych: "Przebudowa peronu p.o. P. Z. wraz z infrastrukturą oraz remont torów, obiektów inżynieryjnych i urządzeń kolejowych na odcinku Ż. – P. linii kolejowej nr [...] K. Główny Osobowy – [...] " od km 238.453 do km 244.159 wraz z robotami towarzyszącymi na działkach nr ew. [...], obręb Ż.; nr ew. [...], obręb [...], obręb B.; nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]obręb P., w części ww. zgłoszenia dotyczącej przebudowy peronu p.o. P. Z. oraz remontu obiektów inżynieryjnych, tj. przepustu w km 239.168 oraz przepustu w km 240.431 - utrzymał w mocy w/w decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie wydano w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] września 2015 r. [...] S.A. Centrum Realizacji Inwestycji, Region P. (dalej także Inwestor), zgłosiły zamiar wykonania robót budowlanych pn: "Przebudowa linii kolejowej nr [...] K. Główny Osobowy - [...] Odcinek Ż. – P. od km 238.453 do km 244.159 wraz z robotami towarzyszącymi. W zgłoszeniu podano, że w ramach ww. zadania projektowana jest przebudowa peronu p.o. P. Z. wraz z infrastrukturą oraz remont torów, obiektów inżynieryjnych i urządzeń kolejowych na odcinku od km 238.453 do km 244.159 na działkach nr ewid. [...] obręb Ż., nr ewid. [...] obręb B. oraz nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]obręb P. Postanowieniem z [...] września 2015r. Wojewoda P. nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia tj.: skorygowanie oraz doprowadzenie do jednolitości treści wniosku z przedłożoną dokumentacją w części dotyczącej zakresu i rodzaju robót budowlanych objętych zgłoszeniem (m.in. w zakresie nazwy przedsięwzięcia), a także lokalizacji inwestycji m.in. na działce nr ewid. [...], której nie ujęto w przedłożonym wniosku, przedłożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na druku zgodnym z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 lipca 2015 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego (dotyczy oświadczeń złożonych na nieaktualnym druku), przedłożenie oryginału bądź notarialnie poświadczonego odpisu dokumentu potwierdzającego umocowanie prawne Pana W. F. do udzielenia pełnomocnictwa Panu T. S. oraz panu W. Ż., uzupełnienie zgłoszenia w części dotyczącej robót budowlanych na obiektach inżynierskich, poprzez podanie ich zakresu oraz informacji, na czym polega podana w zgłoszeniu wymiana konstrukcji przepustu na nową (przepusty w km 239.186, 240.431) oraz wprowadzenie metodą przecisku żelbetowej rury z prefabrykowanymi elementami skrzydeł (w przypadku przepustu w km 241.374), podanie cieków wodnych oraz relacji dróg przecinających linię kolejową na odcinku linii kolejowej objętej zgłoszeniem (w związku z robotami budowlanymi wykonywanymi na obiektach inżynierskich objętych zgłoszeniem), uzupełnienie części opisowej o informację dotyczącą zachowania ciągłości ruchu drogowego w trakcie prowadzonych robót objętych zgłoszeniem, uzupełnienie zgłoszenia o informację, na czym polegać będzie odtworzenie odwodnienia torów i przejazdu kolejowego w km 239.083, uzupełnienie zgłoszenia w części dotyczącej peronów poprzez podanie typu projektowanej ścianki peronowej oraz przedłożenie rysunków charakterystycznych przekroi poprzecznych peronu, przed remontem oraz stanu projektowanego, z odpowiednim zwymiarowaniem poszczególnych jego elementów, uzupełnienie części rysunkowej poprzez oznaczenia zakresu inwestycji oraz pokazanie (oznaczenie) na rysunkach wszystkich obiektów i urządzeń podlegających robotom budowlanym objętym zgłoszeniem wraz ze wskazaniem w legendzie, a także - w razie konieczności - sporządzenia wymaganej dokumentacji, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz przedstawienia na aktualnej kopii mapy zasadniczej (art. 34 ust. 3 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane), a w razie jej braku na mapie jednostkowej (§ 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno - kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie - Dz. U. Nr 25, poz. 133 z późn. zm.) spełniających warunki zakwalifikowania ich do kategorii map do celów projektowych (§ 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego), które winne być przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Po przeanalizowaniu objętych zgłoszeniem zakresu robót oraz dołączonych rysunków Wojewoda uznał, iż prace określone jako "przebudowa peronu wraz z infrastrukturą" oraz zakresu robót określonego w zgłoszeniu jako remont obiektów inżynieryjnych tj. przepustu w km 239.168 oraz przepustu w km 240.431, z uwagi na wynikający z dokumentów ich charakter, nie mogą być zrealizowane na podstawie zgłoszenia. Dalej wyjaśnił, że zmiana charakterystycznych parametrów, w postaci zmiany wysokości i długości peronu oraz wykonanie nowych przepustów po rozbiórce istniejących wskazują, iż planowane roboty związane z peronem oraz ww. przepustami nie są robotami remontowymi ani przebudową, a stanowią odpowiednio rozbudowę peronu oraz odbudowę przepustów (w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane), gdyż zgodnie z art. 3 pkt 8 ww. ustawy Prawo budowlane, pod pojęciem remontu należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Po rozpatrzeniu zgłoszenia Wojewoda P. decyzją z [...] października 2015 r. wniósł sprzeciw w części określanej jako przebudowa peronu p.o. P. Z. oraz remont obiektów inżynieryjnych tj. przepustu w km 239.168 oraz przepustu w km 240.431. Jednoczenie stwierdził, iż pozostały zakres robót określonych w ww. zgłoszeniu (uzupełnionym w piśmie z dnia 28 września 2015 r.) może być realizowany w ramach złożonego zgłoszenia. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Inwestor. Powołaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także organ odwoławczy) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U z 2016 r., poz. 23, dalej k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Wojewody P. Po przedstawieniu przebiegu postępowania organ odwoławczy wyjaśnił, że z akt sprawy wynika (str. 58, 88-90 akt organu wojewódzkiego oraz str. 78 rys. Nr 19) iż przebudowa peronu polegać będzie na wymianie płyt chodnikowych na małogabarytową kostkę betonową, wymianie żelbetowych ścianek peronowych "L", na których zostaną ułożone prefabrykowane płyty peronowe. Ponadto perony od strony stacji Ż. zostaną skrócone i zostaną wykonane pochylnie dla osób niepełnosprawnych. Określone w zgłoszeniu roboty budowlane jako remont przepustu w km 239.168 i 240,431 polegać będą wymianie prefabrykowanej konstrukcji przepustu, z uwagi na zły stan techniczny dotychczas istniejących (str. 86 akt organu wojewódzkiego). W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższej opisane roboty budowlane nie mieszczą się w katalogu określonym w art. 29 ustawy Prawo budowlane. W szczególności nie są to roboty polegające na remoncie obiektu budowlanego (art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane) i przebudowie torów i urządzeń kolejowych (art. 29 ust. 2 pkt 12 ustawy Prawo budowlane). W myśl art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane poprzez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Roboty budowlane określone w zgłoszeniu jako remont przepustu w km 239.168 i 240,431 polegają w istocie na rozbiórce istniejącego przepustu i wykonaniu w jego miejsce nowego. Tym samym nie stanowią one remontu, o którym mowa w art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane. Wyjaśnił dalej, że powyżej wskazane roboty budowlane nie są również robotami o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 12 ustawy Prawo budowlane. Brak jest ustawowej definicji urządzeń kolejowych. Jednakże wymienienie przepustu w definicji budowli zawartej w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane oraz wymienienie przepustu i peronu w definicji budowli kolejowej zawartej § 3 pkt 1 w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz. U z 1998 r. Nr 151, poz. 987 ze zm) przesądza, iż przepust oraz peron nie są urządzeniami kolejowymi, lecz budowlami kolejowymi. Zatem Organ odwoławczy stwierdził zasadność wniesienia sprzeciwu przez Wojewodę P. decyzją z [...] października 2015 r., w części zgłoszenia dotyczącej przebudowy peronu p.o. P. Z. oraz remontu obiektów inżynieryjnych, tj. przepustu w km 239.168 oraz przepustu w km 240.431. Odnosząc się do zarzutu odwołania wskazał, że roboty budowlane określone w zgłoszeniu jako przebudowa i remont przepustu w km 239.168 i 240,431 nie są robotami określonymi w art. 29 ust. 2 pkt 1c ustawy Prawo budowlane (remoncie lub przebudowie urządzeń budowlanych) oraz w art. 29 ust. 2 pkt 11 ustawy Prawo budowlane (przebudowa sieci gazowych oraz elektroenergetycznych innych niż wymienione w ust. 1 pkt 19a lit. a), przepust i peron nie są bowiem urządzeniami budowlanymi w myśl art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z tym przepisem urządzeniami budowlanymi są urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Również podnoszony przez odwołującą się zarzut, że skoro dla inwestycji nie jest wymagana decyzja o warunkach zabudowy to tym samym nie jest wymagana decyzja o pozwoleniu na budowę uznał za bezzasadny. Przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2015 r., poz. 199 z późn. zm.), nie stanowią podstawy do ustalenia czy inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Końcowo stwierdził, że bez znaczenia w niniejszej sprawie jest ustalenie czy roboty budowlane polegające na przebudowie peronu są w istocie przebudową (jak twierdzi odwołująca się), czy też rozbudową (jak twierdzi organ wojewódzki). Zarówno bowiem przebudowa peronu jak i rozbudowa peronu nie są żadnymi z robót budowlanych wymienionych w art. 29 ustawy Prawo budowlane. W skardze na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, [...] S.A. (dalej także skarżąca) wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Przedmiotowej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie poprzez błędną wykładnię art. 29 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i przyjęcie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w ślad za Wojewodą P., iż roboty budowlane polegające na przebudowie peronu oraz remoncie przepustów nie mieszczą się w katalogu określonym w art. 29, a zatem skarżąca musiała uzyskiwać pozwolenie na budowę, podczas gdy w przedmiotowej sprawie uzyskiwanie przez skarżącą takiego pozwolenia nie było konieczne, a wystarczające było jedynie dokonanie zgłoszenia, co zresztą skarżąca uczyniła; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie poprzez błędną wykładnię art. 29 ust. 2 pkt 12 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 2 lit. e Załącznika F do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 roku w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie i przyjęcie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w ślad za Wojewodą P., iż perony i przepusty nie są urządzeniami kolejowymi, podczas gdy - mając na względzie brzmienie przywołanych przepisów należy je za urządzenia kolejowe uznać. W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 2 lit. e Załącznika F. przepisy ujednolicone o zatwierdzaniu norm technicznych oraz przyjmowaniu ujednoliconych przepisów technicznych stosowanych do urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu (APTU) do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 roku (tj. Dz.U. 2007 Nr 100, poz. 674), "urządzenie kolejowe" oznacza każde urządzenie kolejowe przeznaczone do użytkowania w komunikacji międzynarodowej, a w szczególności pojazdy kolejowe i infrastrukturę kolejową. Natomiast zgodnie z art. 2 lit. j Załącznika F, "infrastruktura kolejowa" oznacza wszystkie tory kolejowe i instalacje stałe, o ile są one konieczne do zapewnienia ruchu pojazdów kolejowych i do bezpieczeństwa przewozu. Zaznaczyła, iż definicję legalną infrastruktury kolejowej zawiera również art. 4 ustawy z dnia 28 marca 2003 roku o transporcie kolejowym (tj. Dz.U. Z 2015 r. Poz. 1297 ze zm.), zgodnie z którym infrastruktura kolejowa oznacza linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego w tym celu majątku zarządcy infrastruktury. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 151, poz. 987 ze zm.) przez budowlę kolejową rozumie się całość techniczno-użytkową wraz z gruntem, na którym jest usytuowana, oraz instalacjami i urządzeniami, służącą do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiającą dokonywanie przewozów osób lub rzeczy, a w szczególności: drogi szynowe normalnotorowe, szerokotorowe i wąskotorowe, koleje niekonwencjonalne, budowle ziemne, mosty, wiadukty, przepusty, konstrukcje oporowe, rampy, perony, place ładunkowe, skrzyżowania linii kolejowych z drogami publicznymi w jednym poziomie, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, urządzenia zasilania elektrotrakcyjnego, urządzenia zabezpieczenia i sterowania ruchem, urządzenia elektroenergetyki nietrakcyjnej i urządzenia techniczne oraz inne budowle usytuowane na obszarze kolejowym służące do prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania linii kolejowej. W podsumowaniu skarżąca podkreśliła, że zarówno przepusty jak i perony zostały wprost wymienione w definicji budowli kolejowej zawartej w w/w rozporządzeniu, toteż stanowią one infrastrukturę kolejową, a zatem są urządzeniami kolejowymi. Tym samym, prace budowlane polegające na przebudowie peronu oraz remoncie przepustów nie wymagają pozwolenia na budowę, gdyż stanowią odpowiednio przebudowę urządzeń kolejowych (art. 29 ust. 2 pkt 12 Prawa budowlanego) oraz remont obiektów budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 1). Nadmieniła także, iż zrealizowany remont (przebudowa) przedmiotowej nawierzchni kolejowej, polegający na zmianie z nawierzchni kolejowej typu S49 na podkładach drewnianych i podsypce tłuczniowej gr. 0,25 m na nawierzchnię typu 60E1 na podkładach strunobetonowych PS- 94 i podsypce tłuczniowej grubości 0,35 m - automatycznie pociąga za sobą konieczność przebudowy peronu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie uznając podniesione w niej zarzuty za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa, zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody P. z [...] października 2015 r., wnoszącej sprzeciw w części do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych jako przebudowa peronu p.o. P. Z. oraz remont obiektów inżynieryjnych tj. przepustu km 239.168 oraz przepustu w km 240,431. W przedmiotowej sprawie skarżąca zarzuciła błędną kwalifikację objętego zgłoszeniem zamiarem wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie linii kolejowej nr [...] wraz z robotami towarzyszącymi. Zdaniem skarżącej prace budowlane polegające na przebudowie peronu oraz remoncie przepustów nie wymagają pozwolenia na budowę, gdyż stanowią przebudowę urządzeń kolejowych (art. 29 ust. 2 pkt 12 Prawa budowlanego) oraz remont obiektów budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego). W ocenie Sądu natomiast nie wystąpiły wady i uchybienia zarzucone w skardze. Organy przeprowadziły prawidłowe postępowanie. Po pierwsze Wojewoda P. mając wątpliwości co do zakresu prac objętych zgłoszeniem nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia w wyznaczonym terminie złożonych dokumentów o braki wyszczególnione w sentencji postanowienia. Po drugie dopiero po złożeniu uzupełnienia zgłoszenia i jego dogłębnej analizie Wojewoda P. złożył sprzeciw. Sąd w składzie orzekającym podziela ustalenia organów i konstatacje do jakich doszły po dokonaniu analizy zgłoszenia przez Inwestora. Przedstawiony zakres robót dotyczący przebudowy peronu polegać miał na doprowadzeniu ścianki peronowej kątowej do wysokości 139 cm, co w istocie sprowadza się do rozbiórki istniejących niższych ścianek peronowych i wykonania krawędzi peronu ze ścianek wyższych o wysokości 139 cm i stanowi zmianę charakterystycznych parametrów peronu (wskazuje to rysunek 9a dołączony do zgłoszenia) Przebudowa peronu polegać będzie na wymianie płyt chodnikowych na małogabarytową kostkę betonową, wymianie żelbetonowych ścianek na których zostaną ułożone płyty betonowe. Ponadto perony zostaną skrócone i zostaną wykonane pochylnie dla osób niepełnosprawnych. Również prawidłowo została oceniona kwestia remontów przepustów, która ma polegać na wymianie istniejących konstrukcji przepustów na nowe konstrukcje prefabrykowane w istniejącej lokalizacji. Sprowadza się to do rozbiórki obecnych przepustów i wykonaniu nowych przepustów. Roboty te nie stanowią remontu o którym mowa w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego. Stosownie bowiem do treści art. 3 pkt 8 Prawa buowlanego przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W myśl art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe (....). Z kolei w zawartej § 3 pkt 1) Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 10 wrzesnia 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz. U. 1998. Nr 151, poz. 987 ze zm.) definicji budowli kolejowej, wynika, że rozumie się przez to całość techniczno-użytkową wraz z gruntem, na którym jest usytuowana oraz instalacjami i urządzeniami, służącą do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiającą dokonywanie przewozów osób lub rzeczy, a w szczególności: drogi szynowe normalnotorowe, szerokotorowe i wąskotorowe, koleje niekonwencjonalne, budowle ziemne, mosty, wiadukty, przepusty, konstrukcje oporowe, rampy, perony, place ładunkowe, skrzyżowania linii kolejowych z drogami publicznymi w jednym poziomie, naziemne i podziemne przejścia dla pieszych, urządzenia zasilania elektrotrakcyjnego, urządzenia zabezpieczenia i sterowania ruchem, urządzenia elektroenergetyki nietrakcyjnej i urządzenia techniczne oraz inne budowle usytuowane na obszarze kolejowym służące do prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania linii kolejowej. Z art. 4 pkt 1) ustawy o transporcie kolejowym (Dz.U. 2013. poz.1594), wynika, iż użyte w ustawie określenia oznaczają: infrastruktura kolejowa – linie kolejowe oraz inne budowle i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego w tym celu majątku zarządcy infrastruktury. Powołane powyżej przepisy wskazują, że przepust oraz peron są budowlami kolejowymi, a nie jak wskazuje skarżąca – urządzeniami kolejowymi. Wynika to z treści powołanych przepisów, ich analizy i wykładni. Nie ma przy tym w ocenie Sądu żadnej sprzeczności ze wskazanym przez stronę skarżącą z art. 2 lit. e Załącznika F. Przepisy ujednolicone o zatwierdzaniu norm technicznych oraz przyjmowaniu ujednoliconych przepisów technicznych stosowanych do urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu (APTU) do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 roku (tj. Dz.U. 2007 Nr 100, poz. 674), "urządzenie kolejowe" oznacza każde urządzenie kolejowe przeznaczone do użytkowania w komunikacji międzynarodowej, a w szczególności pojazdy kolejowe i infrastrukturę kolejową. Powołany przez skarżącą przepis dotyczy przewozów międzynarodowych i jak sama nazwa wskazuje przepisów technicznych stosowanych do urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu. W niniejszej sprawie organy słusznie powołały przepisy Prawa budowlanego, przepisy ustawy o transporcie kolejowym i Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 10 wrzesnia 1998 r. w sprawie warunków technicznych. Dodać zatem należy, że wykładnia językowa art. 4 pkt 1) ustawy o transporcie kolejowym wskazuje na rozróżnienie budowli, budynków i urządzeń, które wchodzą w skład infrastruktury kolejowej. Sąd w składzie orzekajacym podziela stanowisko organów wyrażone w zaskarżonej decyzji, że w myśl powołanych przepisów, przepust i peron nie są urządzeniami budowlanymi. Trafnie zatem wskazały organy, że zgłoszone przez Inwestora roboty budowlane (określone w zgłoszeniu) nie mieszczą się w katalogu robót wymienionych w art. 29 ust 2 pkt 1c (remoncie lub przebudowie urządzeń budowlanych), ani art. 29 ust. 2 pkt 12 (przebudowie dróg, torów i urządzeń kolejowych) ustawy Prawo budowlane. Wszystko to prowadzi do wniosku, że organy trafnie uznały za zasadne wniesienie sprzeciwu na podstawie art 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Sąd podzielił argumentację organu odwoławczego uznając tym samym, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.