VII SA/Wa 985/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) 1 art. 83 ust. i ustawy za dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013, poz. 1409 ze zm.), umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności masztu wraz z instalacją, przekaźnikami anteny transmisyjnej na dachu budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...] . W uzasadnieniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podał, iż postępowanie zostało wszczęte na wniosek A. N., M. K., I. P. oraz K. P., w sprawie legalności masztu wraz z instalacją, przekaźnikami anteny transmisyjnej na dachu budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ew. [...]. W wyniku przeprowadzonych czynności ustalono, że decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. wniesiono sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie wykonania robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń, w tym urządzeń technologicznych nadawczo – odbiorczych, kabli antenowych, urządzeń telekomunikacyjno – alarmowych, kabli sygnalizacyjnych, modemów RF na obiekcie budowlanym na działce nr ew. [...] (nowy nr [...]) w obrębie [...] przy ul. [...] w [...] zgłoszenia dokonał właściciel nieruchomości D. R.. W dniu [...] grudnia 2013 r. organ nadzoru powiatowego przeprowadził na wskazanej nieruchomości czynności kontrolne, podczas których właściciel nieruchomości D. R. przedłożył zgłoszenie do Starosty [...] z dnia [...] października 2012 r., dotyczące zamiaru wykonania urządzeń do bezprzewodowej transmisji sygnału internetowego oraz zaświadczenie tegoż organu z dnia [...] grudnia 2012 r. o nie wniesieniu sprzeciwu do przedmiotowego zgłoszenia. W skład zestawu wchodzą anteny odbiorcze, urządzenia elektroniczne wraz z kablami przytwierdzone do rury stalowej zamontowanej do komina i dachu budynku. Oględziny wykazały również, iż wysokość podmiotowej anteny wynosi 5,90m. Do masztu przymocowanych jest siedem anten oraz dwie wypory rur stalowych ocynkowanych, a roboty są w toku. Dalej organ podał, że w dniu 13 stycznia 2014 r. w urzędzie stawiła się A. G., pełnomocnik [...] S.A. i oświadczyła, iż konstrukcja rurowa wsporcza została zakupiona przez [...] sp. z o. o. od właściciela nieruchomości D. R.. Maszt telefonii komórkowej (konstrukcja wsporcza) został wykonany zgodnie z dokonanym zgłoszeniem do Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] października 2012 r. [...] S.A. aktualnie korzysta z urządzeń zamontowanych przez siebie na konstrukcji rurowej wsporczej. Powyższe ustalenia dają, zdaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego podstawę do przyjęcia, że właściciel nieruchomości usytuowanej przy ul. [...] w [...] – D. R., legitymuje się skutecznym zgłoszeniem dotyczącym wykonania robót budowlanych, polegających na instalacji urządzenia bezprzewodowej transmisji sygnału internetowego na budynku zlokalizowanym na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]. W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] stan faktyczny i prawny sprawy pozwala na zastosowanie art. 105 § 1 Kpa, gdyż postępowanie prowadzone w ramach nadzoru budowlanego stało się bezprzedmiotowe. Odwołanie od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli A. N. i K. P.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2014 r. na [...], na podstawie art. 138 § 2 Kpa – uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę uznał, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, a przede wszystkim dokumentacji fotograficznej, że na budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce o nr ew. [...] obr. [...] położonej w [...] przy ul. [...] w [...] inwestor wybudował stację bazową telefonii komórkowej. Wynika to z porównania szkiców, które inwestor dołączył do pierwszego zgłoszenia z dnia 22 lutego 2012 r., które dotyczyło budowy stacji bazowej telefonii komórkowej i co do którego wniesiono sprzeciw (decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2012 r.). Zamontowanie na ww. budynku urządzenie nie jest anteną do odbioru bezprzewodowego internetu. Tym samym ocena Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], że prace wykonano zgodnie ze zgłoszeniem z dnia [...] października 2012 r. nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym. Budowa stacji bazowej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i wymaga przeprowadzenia kwalifikacji przedsięwzięcia, wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ powiatowy nie odniósł się także w żaden sposób do zarzutów podnoszonych przez skarżących dotyczących potencjalnego naruszenia konstrukcji budynku mieszkalnego, na którym została zamontowana stacja. Ponownie rozpatrując sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego winien przeprowadzić oględziny, w trakcie których ustali, czy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej naruszyła konstrukcję budynku mieszkalnego, na którym się znajduje oraz ustalić w postępowaniu administracyjnym zakres wykonanych prac przez inwestora w kontekście dokonanego zgłoszenia z dnia [...] października 2012 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła [...] S.A. z siedzibą w [...]. Decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów art. 6, 7, 8 Kpa polegające na oparciu decyzji i jej uzasadnienia do dowolnej argumentacji 2. błędną wykładnię art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art.30 ust.1 pkt 3 lit. b) Prawa budowlanego, przez uznanie, że wykonane przez inwestora roboty budowlane wymagały uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o art. 28 Prawa budowlanego 3. nieuwzględnienie przepisów ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 106, poz. 675) w tym art. 65, którym zmieniono przepisy Prawa budowlanego, w tym sposób kwalifikowania robót podlegających procedurze pozwolenia na budowę. Skarżąca wskazała, że właściciel obiektu D. R. w oparciu o obowiązujące przepisy prawa budowlanego dokonał w październiku 2012 r. zgłoszenia planowanych robót budowlanych, polegających na instalacji urządzeń do odbioru bezprzewodowego internetu na maszcie o wysokości ok. 6 m. Organ architektoniczno – budowlany w [...] nie wniósł do zgłoszenia sprzeciwu, co potwierdził w piśmie z dnia 7 grudnia 2012 r. Inwestor dokonał instalacji masztu wraz z urządzeniami zgodnie z dokonanym zgłoszeniem. W dniu [...] grudnia 2013 r. [...] Sp. z o.o. dokonała zakupu konstrukcji masztu od jego właściciela, a następnie na tej konstrukcji wsporczej zainstalowała swoje urządzenia antenowe (telekomunikacyjne). Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu po zmianie przepisów Prawa budowlanego wynikających z wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie wymaga nie tylko pozwolenia na budowę instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, ale także zgłoszenia takich prac organom architektoniczno – budowlanym. Zgłoszenia wymagałoby jedynie zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego budowa urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych, czyli budowa masztu takiego, jaki wybudował D. R. na swojej nieruchomości. Powyższe oznacza, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] byłą prawidłowa i brak było podstaw do jej uchylenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga, podlega oddaleniu. Sąd kontroluje zaskarżoną decyzję, pod względem zgodności z prawem i może ją uchylić tylko wtedy, gdy stwierdzi, że narusza ona prawo materialne lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm.). W niniejszej sprawie z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji, która nie zawiera ostatecznego merytorycznego rozstrzygnięcia ocena jej legalności sprowadza się do skontrolowania prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 Kpa, stanowiącego podstawę jej wydania. Stosownie do art. 138 § 2 Kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podstawową okolicznością, którą Sąd wziął pod uwagę uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 2 Kpa, jest uchylenie się organu pierwszej instancji od merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, co było jego obowiązkiem. W tych okolicznościach każda inna decyzja organu odwoławczego oznaczałaby bądź akceptację stanowiska Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o bezprzedmiotowości postępowania (art. 138 § 1 pkt 1 Kpa), bądź w przypadku wydania decyzji reformatoryjnej (art. 138 § 1 pkt 2 Kpa) rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy wyłącznie w jednej instancji, co naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 Kpa. Sąd akceptuje stanowisko organu odwoławczego, co do konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności porównania zakresu robót budowlanych zgłoszonych przez inwestora w dniu [...] lutego 2012 r. i w dniu [...] października 2012 r., gdyż może to mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.