VII SA/Wa 990/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant ref. staż. Patryk Wernio, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2017 r. sprawy ze skarg K. S. i W. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargi Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2017r, znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), zwanej dalej "Kpa", oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2031, z późn. zm.), zwanej dalej "specustawą drogową", Minister Infrastruktury i Budownictwa po rozpatrzeniu odwołań [...], [...]i [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa drogi wojewódzkiej od km 0+019,11 do im 3+457,29 - połączenie drogi ekspresowej [...] węzeł [...] ([...]) bez węzła z drogą krajową nr [...] w ciągu ul. [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi, w ramach dwóch zadań inwestycyjnych pn.: Zadanie nr 1: Przygotowanie i realizacja budowy odcinka drogi wojewódzkiej od granicy [...] do drogi krajowej nr [...] (ul. [...] w [...]), Zadanie nr 2: Przygotowanie i realizacja budowy odcinka drogi wojewódzkiej pomiędzy granicą [...] a węzłem w [...] drogi ekspresowej [...]" uwzględnił odwołanie [...] i uchylił zapisy zaskarżonej decyzji Wojewody [...] w zakresie w jakim dotyczyły podziału działki [...] stanowiącej własność [...] i orzekł w to miejsce poprzez ustalenie nowych zapisów uwzględniających rezygnację z podziału tej działki oraz objęcie jej jedynie ograniczeniem w sposobie korzystania z uwagi na konieczność przebudowy sieci uzbrojenia terenu natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego spełnione zostały wszystkie wymagania przewidziane przepisami specustawy drogowej. Zgodnie z art. 11d ust 1 pkt 1 specustawy drogowej do wniosku załączono mapę w skali 1:500 na której przedstawiono proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto dołączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze z zagospodarowania terenu. Inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, a do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany zgodny jest z: 1) decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi jako łącznika drogi wojewódzkiej [...]-[...] na terenie miasta [...] oraz na odcinku pozamiejskim od granicy [...] do węzła drogi ekspresowej [...] w [...], zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach", sprostowaną postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...], 2) decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...] udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych dla inwestycji pn. "budowa odcinka przejściowego od km. 0+019, 11 ( 0+244, 99 wg kilometraża lokalnego) do km0+ 051, 64 ( 0=277, 52 wg kilometraża lokalnego) drogi wojewódzkiej projektowanej w ramach realizowanych wspólnie zadań inwestycyjnych Gminy Miasta [...] i Województwa [...] pn. zadanie nr 1: Przygotowanie i realizacja budowy odcinka drogi wojewódzkiej od granicy [...] do drogi krajowej nr [...] ( ul. [...] w [...]), zadanie nr 2: Przygotowanie i realizacja budowy odcinka drogi wojewódzkiej pomiędzy granicą [...] a węzłem w [...] drogi ekspresowej [...] zwaną dalej pozwoleniem wodnoprawnym Starosty [...], sprostowaną postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., 3) decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód i na wykonanie urządzeń wodnych dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi jako łącznika drogi wojewódzkiej [...]-[...] na terenie miasta [...] oraz na odcinku pozamiejskim od granicy [...] do węzła drogi ekspresowej [...] w [...] w ramach dwóch zadań inwestycyjnych, zwaną dalej pozwoleniem wodnoprawnym Starosty [...]. Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego organ odwoławczy stwierdził, ze jest on zgodny z art. 34 ust 2 i 3 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz U z 2012 r. poz. 462 z późn. zm), zwanym dalej rozporządzeniem MTBiGM. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej, inwestor załączył do wniosku także opinie: 1) dla odcinka 1 –od km 0+019, 11 do km 0+051, 64: -Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia [...] października 2014 r. znak [...], - Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z siedzibą w [...], Delegatura w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...], -Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...], 2) dla odcinak 2 – od km 0+051, 64 do km 3+457, 29: - Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...], - Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z siedzibą w [...], Delegatura w [...] z dnia [...] października 2013 r. znak [...], - Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] października 2015 r. znak [...], - [...] S.A Zakład Linii Kolejowych w [...] z dnia [...] marca 2016 r. znak [...]. Co do pozostałych opinii wskazanych w art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej organ zauważył , iż inwestor nie miał obowiązku ich przedkładania gdyż w obszarze projektowanej inwestycji nie znajdują się tereny, z których istnieniem ustawodawca wiąże skutek uzyskania stosownych uzgodnień. Planowana inwestycja nie jest zlokalizowana w miejscowości uzdrowiskowej, znajduje się poza obszarami pasa technicznego, pasa ochronnego, morskich portów i przystani, znajduje się poza terenami górniczymi, co powoduje, że inwestycja nie wymaga uzyskania opinii ministra właściwego do spraw zdrowia, dyrektora właściwego urzędu morskiego, właściwego organu nadzoru górniczego. Zgodnie z art.11d ust.1 pkt 9 specustawy drogowej do wniosku inwestor dołączył również wymagane przepisami odrębnymi decyzję: - decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, - decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] zmieniająca decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zwaną dalej decyzją zmieniającą RDOŚ, - decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2015 r, znak [...], przenoszącą prawa i obowiązki wynikające z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz decyzji zmieniającej RDOŚ, na Prezydenta Miasta [...], - pozwoleniem wodnoprawne Starosty [...], - pozwoleniem wodnoprawne Starosty [...]. Spełnione zostały także wszelkie wymogi proceduralne określone w specustawie drogowej. W ocenie organu drugiej instancji Wojewoda [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Wojewoda [...] zgodnie z dyspozycją art.11d ust. 5 specustawy drogowej pismem z dnia 29 marca 2016 r. znak [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości wskazanych we wniosku, wysyłając zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim, w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w urzędowym publikatorze teleinformatycznym – Biuletynie informacji Publicznej a także w prasie lokalnej. Zgodnie z art. 11 f ust. 3 specustawy drogowej, Wojewoda [...] doręczył ww. decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronie internetowej tych gmin, a także w prasie lokalnej. Dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją Wojewody [...] organ pierwszej instancji poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomień wysłanych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. W zawiadomieniach oraz w obwieszczeniu zamieszczono informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11 f specustawy drogowej, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja Wojewody [...] zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi i określenie linii rozgraniczających teren inwestycji – mapy w skali 1:500, przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz linie rozgraniczające teren. Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektami podziałów. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, której część działki ( nr [...] powstała po podziale działki nr [...] na działkę nr [...] i [...] – pozostająca przy skarżącej ) wraz z budynkiem mieszkalnym przeznaczonym do rozbiórki została przeznaczona pod rozbudowę ulicy [...] w [...] tj. rozbudowę drogi krajowej nr [...] organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy specustawy drogowej nie nakładają na inwestora obowiązku przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji dlatego organy mają jedynie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem takiego wariantu jaki przedstawił inwestor. Organy wydające decyzje o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie są władne nakazać inwestorowi dokonanie innej lokalizacji drogi. Organy nie są uprawnione do wyznaczenia i korygowania trasy projektowanej inwestycji. Z tego względu za nieuzasadniony uznał zarzut skarżącej dotyczący nie przedstawienia innego przebiegu planowanej inwestycji oraz zarzut naruszenia art. 75 kpa poprzez pominiecie dowodu z pisemnych zastrzeżeń strony i brak przeprowadzenia dowodu z oględzin oraz z opinii biegłego. Badając zasadność zakresu wywłaszczenia organ odwoławczy wezwał inwestora do szczegółowego uzasadnienia zajęcia działki skarżącej i w odpowiedzi inwestor ustosunkował się do zarzutów skarżącej dotyczących przyjętych rozwiązań projektowych wyjaśniając powody ich przyjęcia (pisma z dnia 17 października, 27 października, 7 listopada , 6 grudnia i 27 grudnia 2016r.). Kwestie związane z finansowaniem i takiej inwestycji i wydatkowaniem środków publicznych stanowią odrębną sferę, która nie podlega ocenie w ramach niniejszego postępowania. Za chybiony uznał zarzut skarżącej jakoby uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawierało określenia sposobu w jaki będzie ukształtowane nowe kryto cieków wodnych oraz w jaki sposób będą do niego spływały wody ze starych koryt, a także jak ma przebiegać ich likwidacja. Wyjaśnił, że na terenie działki skarżącej nr [...] nie występują i nie zostały zlokalizowane żadne cieki wodne, co wynika z dokumentacji geodezyjno kartograficznej przyjętej do opracowania projektów podziału nieruchomości opatrzonej stosownymi klauzulami ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Co więcej teren działki jest pochylony w stronę projektowanej drogi, ta zaś nie utrudnia dotychczasowej drodze spływu wód które finalnie przejmowane są przez tereny zielone w obrębie węzła. Za chybiony uznał zarzut skarżącej dotyczący zmian przebiegu kanalizacji deszczowej na działce skarżącej które zostały naniesione w projekcie realizacyjnym. Wskazał, że zarówno na mapach w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją pierwszo –instancyjną jak i na mapach zatwierdzonych decyzja niniejszą nie wprowadzono żadnych zmian w zakresie przebiegu kanalizacji deszczowej na działce skarżącej. Na działce nr [...] pozostającej przy skarżącej nie będą też prowadzone żadne wycinki drzew i krzewów, które zgodnie z art. 21 ust 2 specustawy drogowej są prowadzone na nieruchomościach objętych decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Kwestie dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi zostały przeanalizowane w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Skarżąca w sprawie wydania decyzji środowiskowej miała możliwość wniesienia uwag do przyjętego przebiegu drogi wpływającego jej zdaniem na zmniejszenie bezpieczeństwa użytkowników drogi. W projekcie budowlanym zapewniona została obsługa komunikacyjna działki skarżącej nr [...]poprzez zjazd z dodatkowej jezdni drogi [...] nr [...], który znajduje się przy północnej granicy działki, a więc najdalej w stronę centrum miasta jak to możliwe. Droga nr [...] włączona jest do ul. [...], a od przeciwnej strony kończy się ślepo. Z uwagi na śladowe natężenie ruchu na tej drodze nie stwierdzono konieczności wyposażenia jej w chodnik, a to inwestor decyduje o przyjętych rozwiązaniach projektowych. Organy orzekające w sprawie pozwolenia na realizację inwestycji drogowej nie są właściwe do oceny zagrożeń płynności ruchu drogowego oraz jego bezpieczeństwa. Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest też kwestia sposobu użytkowania drogi i oddziaływania jej na nieruchomości skarżących. Organ wyjaśnił, że studnia i szambo wraz z przyłączami doprowadzone były do domu skarżącej który został przejęty na własność Skarbu Państwa i przeznaczony do rozbiórki. Zatem brak jest podstaw do odbudowywania tych przyłączy które ulegną likwidacji w związku z rozbiórką domu. Jednocześnie wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] października Prezydent [...] zezwolił skarżącej na lokalizację w pasie drogowym ul. [...] przyłącza sieci wodociągowej i kanalizacyjnej sanitarnej, a inwestor w piśmie z dnia 18 lipca 2016r zadeklarował, że studnia nie zostanie rozebrana i skarżąca może z niej korzystać po przedłużeniu przyłącza do pozostawionej jej działki nr [...]. Kwestie dotyczące niemożności budowy przez skarżąca projektowanych domów nie mogą być zdaniem organu oceniane w toku niniejszego postępowania ani tym bardziej świadczyć o naruszeniu interesów osób trzecich. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 26 października 2015r weszła w życie ustawa z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz niektórych innych ustaw ( Dz U z 2015 r., poz.1590) zwana dalej "ustawą zmieniającą", której art. 1 wprowadził zmiany w przepisach specustawy drogowej m.in. w jej art.11f ust.8. Do dotychczasowej treści art.11f ust. 1 pkt 8 lit. e i g ustawodawca dodał wyraz "budowa" tak, aby decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w razie potrzeby zawierała ustalenia dotyczące obowiązku budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu i innych dróg publicznych. Aktualnie obowiązujące przepisy specustawy drogowej zezwalają inwestorowi nie tylko przebudowywać siec uzbrojenia terenu ale także budować nową. Za chybiony uznał zarzut skarżącej [...] dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. wyjaśniając, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowadministracyjnym zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 81 kpa może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżąca natomiast powołała się na naruszenie art.10 i art. 81 kpa nie wskazując jakich czynności procesowych nie mogła dokonać i na czym de facto polegało tego właśnie przepisu. Skarżąca, wbrew podniesionym przez nią zarzutom miała zapewniony aktywny udział w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ I instancji, czego potwierdzeniem są liczne uwagi i zastrzeżenia wnoszone w toku postępowania. Chybione są zarzuty [...] dotyczące naruszenia art. 75 kpa poprzez niezasadne pominięcie znaczenia dowodu z pisemnych zastrzeżeń strony oraz brak przeprowadzenia z urzędu dowodu w postaci oględzin terenu inwestycji, a także zarzuty [...] dotyczące naruszenia art. 84 i art. 85 kpa, poprzez brak przeprowadzenia dowodu z oględzin oraz z opinii biegłego. Wojewoda [...] nie mając żadnych wątpliwości, iż zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy do wydania rozstrzygnięcia i zakończenia postępowania wbrew twierdzeniom skarżącej, nie był zobligowany do przeprowadzenia dodatkowych czynności wyjaśniających. Za bezzasadny uznać należy zarzut [...] dotyczący nie przedstawienia innego sposobu realizacji celu publicznego, to jest z wykorzystaniem istniejących dróg. Przepisy specustawy drogowej nie określają obowiązku przedstawienia przez wnioskodawcę różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, dlatego też organy maja jedynie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Organy nie są władne nakazać inwestorowi innej lokalizacji drogi. Za nietrafiony uznał zarzut [...] dotyczący naruszenia art. 11f ust 1 pkt 8h specustawy poprzez nieuwzględnienie w decyzji Wojewody [...] ustaleń dotyczących obowiązku budowy lub przebudowy zjazdów. W pkt 7 decyzji organ I instancji ustalił obowiązek m.in. budowy lub przebudowy zjazdów i zezwolił na wykonanie tego obowiązku natomiast w pkt 8 decyzji dla realizacji obowiązków określono ograniczenie w korzystaniu ze wskazanych nieruchomości. Szczegółowe parametry techniczne zjazdów zostały określone w projekcie budowlanym i są zgodne z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Za chybiony uznał zarzut [...] dotyczący zaprojektowania zjazdu do nieruchomości skarżącego nr [...], którego szerokość wynosi mniej niż 9m. Organ wyjaśnił, że decyzją Prezydenta miasta [...] z dnia [...] lipca 2008r zezwolono skarżącemu na przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny z ul. [...] wskazując w decyzji, że przedmiotowy zjazd musi mieć szerokość nie mniejszą niż 5m w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3.5m. Zaprojektowany zjazd z ulicy [...] na drogę nr [...] ma szerokość jezdni równą 5,5m i łuki o promieniu 6m, natomiast zjazd z drogi nr [...] do działki nr [...] został poszerzony tak aby możliwy był wjazd samochodami ciężarowymi z naczepami. Jednocześnie organ wyjaśnił, że nie ma możliwości przesunięcia zjazdu w kierunku centrum [...] gdyż wiązałoby się to z koniecznością zajęcia części działki nr [...] na co nie wyraża zgody jej właściciel. Inwestor projektując zjazd z drogi dojazdowej nr [...] na działkę nr [...] w żaden sposób nie naruszył postanowień decyzji Prezydenta miasta [...] z dnia [...] lipca 2008r i odtworzył zjazd zgodnie z obowiązującymi przepisami. Przywołując wyrok NSA ( wyrok z 26 lipca 2013r, II OSK 762/13, LEX nr 1367353 ) Organ podkreślił, że powoływanie się przez skarżącego na brak dostępu do działki przez drogę o określonych parametrach technicznych, czy brak zjazdu o określonych parametrach nie może stanowić wykazania naruszenia interesu prawnego skarżącego gdyż z normy obowiązującego prawa nie wynika aby zapewnienie dostępu do drogi publicznej miało polegać na dostępie do drogi w konkretny sposób czy do drogi o określonej kategorii drogi publicznej. Organ stwierdził, że inwestor uprawdopodobnił okoliczności przemawiające za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na istniejący interes społeczny i gospodarczy. Dlatego stosownie do art. 17 ust 1 specustawy drogowej decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli [...] i [...]. [...] zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm. - dalej k.p.a,), art. 7 k.p.a,, art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 135 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 64 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 5 ust. 1 pkt 9 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r,, poz. 290, ze zm.), art. llf ust. 1 pkt 4 w zw. z art. lic ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2031, ze zm. dalej: specustawa drogowa), art. 11 e specustawy drogowej, a mianowicie: 1. art. 8 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię, polegającą na takim prowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie, które nie wzbudza zaufania uczestników tego postępowania, a to między innymi wskutek przyjęcia, że za kompletną decyzję można uznać taką, do której nie dołączono jej integralnego składnika w postaci załącznika; 2. art. 5 ust. 1 pkt 9 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, ze zm.) w zw. z art. llf ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej w zw. z art. 6 k.p.a. przez błędne uznanie, że ocena czy planowana inwestycja drogowa narusza uzasadnione interesy osób trzecich, leży poza kompetencją organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a także poprzez faktyczne pominięcie w tej decyzj i wymagań w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. uzasadnionego interesu skarżącej; art. 11f ust. 1 pkt 4 w zw. z art. lic specustawy w zw. z art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP, polegające na dokonaniu błędnej wykładni powyższych przepisów i przyjęciu, że organy administracji publicznej nie mogą dokonywać innej niż formalna kontroli wniosku inwestora o wydanie decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oraz przez przyjęcie, że właściciel nieruchomości, w którego prawo własności ingeruje inwestor nie ma interesu prawnego, o którym mowa w art. 11 f ust. 1 pkt 4 specustawy, podczas gdy są one zobowiązane do badania wniosku inwestora także pod kątem tego, czy wniosek ten uwzględnia uzasadnione interesy osób trzecich i czy w związku z tym w wyniku wydania decyzji nie dojdzie do nadmiernej i nieuzasadnionej ingerencji w prawo własności osób trzecich oraz czy ingerencja w prawo własności osoby trzeciej jest bezwzględnie konieczna dla realizacji celu publicznego jakim jest budowa drogi publicznej, a właściciel nieruchomości ma interes prawny w poszukiwaniu ochrony przysługującego mu prawa własności przed ingerencją inwestora w to prawo; 4. art. 135k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie za słuszne nadanie decyzji organowi pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz niewstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji, mimo że jego brak spowodował oraz spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej szkody (dalszej) i spowoduje trudne do odwrócenia kolejne skutki finansowe, podczas gdy interes społeczny i gospodarczy jaki w ocenie organu wystąpił powinien być skonfrontowany z realnym interesem skarżącej, wobec której organy administracji dokonywały sukcesywnego i postępującego wywłaszczenia co do tej samej nieruchomości, naraziły stronę na poniesienie znaczących kosztów finansowych; 5. art. 78 § 1 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu wniosku skarżącej o przeprowadzeniu dowodu z oględzin terenu inwestycji na okoliczności, że projektowane przez inwestora rozwiązanie w zakresie działki należącej do skarżącej jest niadekwatne do zakresu wywłaszczenia, w sytuacji gdy dowód ten był niezbędny do ustalenia jak daleko inwestor zaingerował w przysługujące skarżącej prawo własności oraz przydatny do oceny czy ingerencja ta nie jest w związku z tym zbyt daleko idąca i nieuzasadniona, które to okoliczności są istotnymi dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy; 6. art. 64 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nadmierną ingerencję w prawo własności nieruchomości skarżącej, biorąc pod uwagę okoliczność, że w przypadku realizacji celów publicznych dochodzi do nieuchronnej kolizji interesu publicznego i interesów indywidualnych, poprzez przyznanie prymatu interesowi publicznemu, podczas gdy zakres planowanej ingerencji w prawo podmiotowe prowadzi w niniejszym przypadku do naruszenia jego istoty; 7. art. 11 e specustawy drogowej poprzez błędną wykładnię i stwierdzenie, że świadczenia lub warunki odwołującej się nie są przewidziane obowiązującymi przepisami, w tym doprowadzenie do nieruchomości sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej jako element konieczny budowy domu i że nie jest to obowiązek, który znajduje podstawy w obowiązujących przepisach prawa; 8.art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez nie rozpoznanie w sposób całościowy zebranych dowodów w postępowaniu oraz poprzez nie wyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego w sposób dokładny, bezpodstawnie pomijając tym samym rozważenie majątkowych skutków prawnych, które wywoła zaskarżona decyzja (w tym powstania wydatków pieniężnych w związku z wybudowaniem nowego domu), 9. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji zawierającej istotne braki w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego rozstrzygnięcia, poprzez: a) brak podania w uzasadnieniu decyzji administracyjnej przesłanek jakie przemawiały za brakiem uwzględnienia wniosku skarżącej o ograniczeniu obszaru wywłaszczenia, podczas gdy organ w całości przychyla się do wniosku odwołania innej strony o tożsamych postulatach, odmawiając tego prawa skarżącej; b) brak podania w uzasadnieniu decyzji przesłanek jakie przemawiają za lub przeciw zlokalizowaniu inwestycji na części nieruchomości będącej własnością skarżącej, podczas gdy z pewnością mogłaby ona przez taką część przebiegać, poprzez brak odniesienia się do stanowiska mówiącego o kosztach przesunięcia elementów inwestycji; c) brak uzasadnienia zaniechania doręczenia stronie załączników do decyzji, mimo że żaden przepis prawa nie wprowadza ograniczeń podmiotowych w tym zakresie a także stanowią one integralną część decyzji administracyjnej , tym samym —- pozbawienie skarżącej możliwości ustosunkowania się do kwestii zakresu pozytywnego rozstrzygnięcia organu w zakresie ograniczenia wywłaszczenia jednej ze stron; d) brak przedstawienia innego sposobu realizacji celu publicznego, wyjaśnienia czy w niniejszym przypadku nie zachodzi wyjątkowa sytuacja możliwości ingerencji organu w ocenę przebiegu drogi na płaszczyźnie celowości realizacji inwestycji drogowej, a także brak przedstawienia ani jednego rozwiązania porównującego zajętość terenu w wersji organu oraz skarżącej, a także kosztów jakie poniosłoby za sobą przyjęcie każdej z wersji i korekta inwestycji; e) brak wskazania dowodów jakie świadczyły o podstawie do zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub oględzin terenu inwestycji oraz przez stwierdzenie że wszystkie okoliczności mające znaczenie w sprawie zostały ustalone, podczas gdy co do okoliczności ograniczenia wywłaszczenia brak jest jakiegokolwiek dowodu, a także poprzez upatrywanie zasadności przeprowadzenia takich dowodów jedynie w przypadku zobligowania organu; f) niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji w sposób wyczerpujący motywów jej podjęcia w danym stanie faktycznym i poprzestanie wyłącznie na przytoczeniu odpowiedzi udzielonych przez inwestora bez ich merytorycznej oceny w odniesieniu do zarzutów stawianych przez skarżącą w odwołaniu. W nawiązaniu do powyższego oraz działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt .1 p.p.s.a. wniosła o: -uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...], [...]w części, tj. w punkcie III, -zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. [...] zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie przeprowadzenia kompletnego postępowania dowodowego w sprawie, w szczególności w zakresie sposobu zaprojektowania zjazdu do działki nr [...] w obrębie [...] oraz nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli, w sytuacji w której zaprojektowana inwestycja drogowa uniemożliwi skarżącemu wykonywanie prowadzonej od wielu lat działalności gospodarczej na działce nr [...]. 2) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], pomimo zaistnienia przesłanek uzasadniających jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a tym samym nieuwzględnienie zarzutu naruszenia przez Wojewodę [...] art. 85 k.p.a. oraz art. 84 k.p.a., tj. zaniechania przez organ przeprowadzenia oględzin nieruchomości działek nr ew. [...] (przed podziałem [...]), [...] obr. [...] oraz przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność prawidłowości zaprojektowania zjazdu do działki nr [...]. 3) art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. w zw. z art. 11 f ust. 1 pkt 8h ustawy z dnia10kwietnia2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji i niewskazanie organowi zasadności uwzględnienia w decyzji o zezwoleniu na realizację 4) art. 107 § 1 k.p.a. poprzez doręczenie stronie skarżącej decyzji niekompletnej, niezawierającej załączników: arkusza nr 4 mapy w skali 1:500, przedstawiającej proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu oraz arkusza nr 2.4 projektu zagospodarowania terenu, stanowiących integralną część decyzji, przez co Organ uniemożliwił stronie odniesienie się do rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji w zakresie wprowadzonych zmian. W związku z w/w zarzutami skarżący wniósł o: uchylenie w całości decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2017 r. oraz uchylenie w całości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargi Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o oddalenie obu skarg. Na rozprawie sąd zarządził na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. połączenie obu spraw do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Oceniając zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem sąd uznał, iż nie narusza ona prawa. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2017r, którą po rozpatrzeniu odwołań skarżących i [...] od decyzji Wojewody [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej organ odwoławczy uwzględnił odwołanie [...] i uchylił zapisy zaskarżonej decyzji Wojewody [...] w zakresie w jakim dotyczyły podziału działki [...] stanowiącej własność [...] i orzekł w to miejsce poprzez ustalenie nowych zapisów uwzględniających rezygnację z podziału tej działki oraz objęcie jej jedynie ograniczeniem w sposobie korzystania z uwagi na konieczność przebudowy sieci uzbrojenia terenu natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika, że inwestor spełnił wymagania specustawy drogowej: zwrócił się do właściwych organów samorządów terytorialnych celem uzyskania opinii (art. 11b ust. 1); dołączył mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu oraz analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu (art. 11d ust. 1 pkt 1 i 2); dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm., dalej: Prawo budowlane). Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w specustawie drogowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. Jak wynika natomiast z treści art. 35 ust. 4 ustany Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika z powyższego, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej. Jednocześnie organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie ww. decyzji. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Należy zauważyć, że zezwolenie na realizację inwestycji w zakresie dróg publicznych w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być zagrożone lub naruszone w związku z realizacją takiej inwestycji. Granice tych praw i interesów określają przepisy specustawy drogowej, ustawy Prawo budowlane oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie dróg użytku publicznego. Spełnione zostały także wszelkie wymogi proceduralne określone w specustawie drogowej. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, której część działki (nr [...] powstała po podziale działki nr [...] na działkę nr [...] i [...] – pozostająca przy skarżącej) wraz z budynkiem mieszkalnym przeznaczonym do rozbiórki została przeznaczona pod rozbudowę ulicy [...] w [...] tj. rozbudowę drogi krajowej nr [...] organ odwoławczy trafnie wyjaśnił, że przepisy specustawy drogowej nie nakładają na inwestora obowiązku przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji dlatego organy mają jedynie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem takiego wariantu jaki przedstawił inwestor. Organy wydające decyzje o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie są władne nakazać inwestorowi dokonanie innej lokalizacji drogi. Organy nie są uprawnione do wyznaczenia i korygowania trasy projektowanej inwestycji. Mogą działać tylko w granicach wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości zaproponowany przez inwestora. Inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu w sposób niezgodny z prawem, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Nie doszło więc do naruszenia konstytucyjnie chronionego prawa własności. Należy podkreślić, iż w trakcie postępowania odwoławczego Minister podjął działania mające na celu wyjaśnienie powodu zajęcia terenu pod planowaną inwestycję i biorąc pod uwagę wyjaśnienia inwestora z których wynikało, że nie ma możliwości zmiany przebiegu planowanej inwestycji drogowej w zakresie dotyczącym działki skarżącej Minister uznał za zasadny sposób zajęcia terenu określony we wniosku inwestora. Ponadto wskazać należy, że art. 21 ust. 2 Konstytucji określa warunki, na jakich prawa własności można pozbawić, stanowiąc, iż wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy dokonywane jest na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może pozbawiać prawa własności właścicieli nieruchomości, na których ma zostać wybudowana droga. Wydawana jest bowiem po to, aby zrealizować cel publiczny, a wywłaszczonej stronie, w odrębnym postępowaniu, zostaje przyznane odszkodowanie, o czym stanowi art. 18 specustawy drogowej. Konieczność pozyskiwania gruntów pod budowę dróg publicznych mieści się w klauzuli interesu publicznego, wyznaczonej przez art. 31 ust. 3 Konstytucji. Sąd podziela ocenę Ministra w kwestii bezzasadności zarzutu skarżącej dotyczącego nie przedstawienia innego przebiegu planowanej inwestycji oraz zarzutu naruszenia art. 75 kpa poprzez pominięcie dowodu z pisemnych zastrzeżeń strony i brak przeprowadzenia dowodu z oględzin oraz z opinii biegłego. Kwestie związane z finansowaniem i takiej inwestycji i wydatkowaniem środków publicznych stanowią odrębną sferę, która nie podlega ocenie w ramach niniejszego postępowania. Za chybiony uznać należy zarzut skarżącej jakoby uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawierało określenia sposobu w jaki będzie ukształtowane nowe kryto cieków wodnych oraz w jaki sposób będą do niego spływały wody ze starych koryt, a także jak ma przebiegać ich likwidacja. Z przedstawionej dokumentacji geodezyjno kartograficznej przyjętej do opracowania projektów podziału nieruchomości opatrzonej stosownymi klauzulami ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej wynika, że na terenie działki skarżącej nr [...] nie występują i nie zostały zlokalizowane żadne cieki wodne. Ponadto teren działki jest pochylony w stronę projektowanej drogi, ta zaś nie utrudnia dotychczasowej drodze spływu wód które finalnie przejmowane są przez tereny zielone w obrębie węzła. Za chybiony uznać należy zarzut skarżącej dotyczący zmian przebiegu kanalizacji deszczowej na działce skarżącej które zostały naniesione w projekcie realizacyjnym. Zarówno na mapach w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją pierwszo –instancyjną jak i na mapach zatwierdzonych decyzja niniejszą nie wprowadzono żadnych zmian w zakresie przebiegu kanalizacji deszczowej na działce skarżącej. Na działce nr [...] pozostającej przy skarżącej nie będą też prowadzone żadne wycinki drzew i krzewów, które zgodnie z art. 21 ust 2 specustawy drogowej są prowadzone na nieruchomościach objętych decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Kwestie dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi zostały przeanalizowane w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Skarżąca w sprawie wydania decyzji środowiskowej miała możliwość wniesienia uwag do przyjętego przebiegu drogi wpływającego jej zdaniem na zmniejszenie bezpieczeństwa użytkowników drogi. W projekcie budowlanym zapewniona została obsługa komunikacyjna działki skarżącej nr [...] poprzez zjazd z dodatkowej jezdni drogi [...] nr [...], który znajduje się przy północnej granicy działki, a więc najdalej w stronę centrum miasta jak to możliwe. Droga nr [...] włączona jest do ul. [...], a od przeciwnej strony kończy się ślepo. Z uwagi na śladowe natężenie ruchu na tej drodze nie stwierdzono konieczności wyposażenia jej w chodnik, a to inwestor decyduje o przyjętych rozwiązaniach projektowych. Organy orzekające w sprawie pozwolenia na realizację inwestycji drogowej nie są właściwe do oceny zagrożeń płynności ruchu drogowego oraz jego bezpieczeństwa. Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest też kwestia sposobu użytkowania drogi i oddziaływania jej na nieruchomości skarżących. Organ wyjaśnił, że studnia i szambo wraz z przyłączami doprowadzone były do domu skarżącej który został przejęty na własność Skarbu Państwa i przeznaczony do rozbiórki. Zatem brak jest podstaw do odbudowywania tych przyłączy które ulegną likwidacji w związku z rozbiórką domu. Jednocześnie wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] października Prezydent [...] zezwolił skarżącej na lokalizację w pasie drogowym ul. [...] przyłącza sieci wodociągowej i kanalizacyjnej sanitarnej, a inwestor w piśmie z dnia 18 lipca 2016r zadeklarował, że studnia nie zostanie rozebrana i skarżąca może z niej korzystać po przedłużeniu przyłącza do pozostawionej jej działki nr [...]. Kwestie dotyczące niemożności budowy przez skarżąca projektowanych domów nie mogą być zdaniem sądu oceniane w toku niniejszego postępowania ani tym bardziej świadczyć o naruszeniu interesów osób trzecich. Chybiony jest zarzut [...] dotyczący naruszenia art. 11f ust 1 pkt 8h specustawy poprzez nieuwzględnienie w decyzji Wojewody [...] ustaleń dotyczących obowiązku budowy lub przebudowy zjazdów. W pkt 7 decyzji organ I instancji ustalił obowiązek m.in. budowy lub przebudowy zjazdów i zezwolił na wykonanie tego obowiązku natomiast w pkt 8 decyzji dla realizacji obowiązków określono ograniczenie w korzystaniu ze wskazanych nieruchomości. Szczegółowe parametry techniczne zjazdów zostały określone w projekcie budowlanym i są zgodne z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Za chybiony uznać należy także zarzut [...] dotyczący zaprojektowania zjazdu do nieruchomości skarżącego nr [...], którego szerokość wynosi mniej niż 9m. Decyzją Prezydenta miasta [...] z dnia [...] lipca 2008r zezwolono skarżącemu na przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny z ul. [...] wskazując w decyzji, że przedmiotowy zjazd musi mieć szerokość nie mniejszą niż 5m w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3.5m. Zaprojektowany zjazd z ulicy [...] na drogę nr [...] ma szerokość jezdni równą 5,5m i łuki o promieniu 6m, natomiast zjazd z drogi nr [...] do działki nr [...] został poszerzony tak aby możliwy był wjazd samochodami ciężarowymi z naczepami. Przyjąć należy wyjaśnienia Ministra , że nie ma możliwości przesunięcia zjazdu w kierunku centrum [...] gdyż wiązałoby się to z koniecznością zajęcia części działki nr [...] na co nie wyraża zgody jej właściciel. Inwestor projektując zjazd z drogi dojazdowej nr [...] na działkę nr [...] w żaden sposób nie naruszył postanowień decyzji Prezydenta miasta [...] z dnia [...] lipca 2008r i odtworzył zjazd zgodnie z obowiązującymi przepisami. Powoływanie się przez skarżącego na brak dostępu do działki przez drogę o określonych parametrach technicznych, czy brak zjazdu o określonych parametrach nie może stanowić wykazania naruszenia interesu prawnego skarżącego gdyż z normy obowiązującego prawa nie wynika aby zapewnienie dostępu do drogi publicznej miało polegać na dostępie do drogi w konkretny sposób czy do drogi o określonej kategorii drogi publicznej (wyrok z 26 lipca 2013r, II OSK 762/13, LEX nr 1367353). Inwestor uprawdopodobnił okoliczności przemawiające za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na istniejący interes społeczny i gospodarczy. Dlatego stosownie do art. 17 ust 1 specustawy drogowej decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja Wojewody [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w pkt 11 (strona 33) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. W ocenie Sądu nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania jak również naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 11f ust. 1 pkt. 4 i 8a specustawy drogowej. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej została wydana po prawidłowym zgromadzeniu i dokonaniu oceny materiału dowodowego, zaś uzasadnienie jest skonstruowane w sposób odpowiadający dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Minister rozpoznał też wszystkie zarzuty, które sformułowano w odwołaniach. W tym stanie rzeczy, uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).