VII SA/Wa 992/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Wojciech Mazur, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. VII SA/WA 992/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) nakazał D. i K. P. wykonanie robót budowlanych w celu doprowadzenia budowanego zbiornika na gnojowicę na działce nr [...] i [...] położonej w miejscowości [...] do stanu zgodnego z prawem, tj. wykonanie wywiewki o średnicy [pic]20 i wysokości 1,0 metra ponad płytę betonową, w odległości 4 metrów od granicy działki. W uzasadnieniu podał, że w dniu [...] czerwca 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] zobowiązał D. i K. P. do przedłożenia inwentaryzacji budowlanej wybudowanego zbiornika na gnojowicę wraz z opinią techniczną zawierającą orzeczenie czy przedmiotowy zbiornik wykonany jest zgodnie z obowiązującymi przepisami. W dniu [...] sierpnia 2004 r. inwestorzy przedłożyli inwentaryzację budowlaną wraz z opinią techniczną, z której wynikało, iż omawiany zbiornik spełniać będzie warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, wynikające z Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. po wykonaniu robót określonych w sentencji decyzji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania J. K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że organ I instancji wydał decyzję zgodnie z przepisami prawa. Z akt sprawy wynika, że pokrywa zbiornika na gnojowicę znajduje się w odległości 8,5 metra od granicy działki nr [...] od strony wschodniej oraz 7,4 metra od granicy działki od strony północnej. Tak więc jedna z przesłanek § 6 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, została spełniona. Natomiast druga przesłanka, to jest wylot wentylacyjny, zostanie spełniona po wykonaniu przez inwestora przedmiotowej wywiewki. W związku z tym organ odwoławczy nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. K. i wniósł o usunięcie komór zbiornika na gnojowicę na odległość 4 metrów od granicy jego działki nr [...]. W uzasadnieniu podał, iż zainstalowana na zbiornikach wywiewka zlokalizowana w odległości czterech metrów od granicy z jego działką była tylko i wyłącznie prowizoryczna na czas przyjazdu Powiatowego Inspektora. Skarżący wskazał również, iż pozostawiono cztery wyloty wentylacyjne z komór zbiornika w odległości 13 metrów od granicy północnej i jednego metra od wschodniej, których nie uwzględniono w inwentaryzacji. Skarżący stwierdził, że nieszczelny, samowolnie zbudowany bez ofoliowania, niekontrolowany zbiornik nie może pozostać na granicach działki. Ponadto zalegalizowano zbiornik o głębokości 0,8 metra, a stan faktyczny to 155 centymetrów. W uzupełnieniu skargi J. K. podał, iż dokonano szeregu oszustw przedstawionej inwentaryzacji budowlanej i opinii technicznej, a w szczególności zaskarża niezgodny z rzeczywistością plan zabudowy działki wykonany na podstawie wywiadu w terenie przez uprawnionego inżyniera. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 7,77 i art. 107 § 3 k.p.a. Nie zostały bowiem wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy, niezbędne do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, iż organ administracji publicznej jest "w szczególności (...) obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy k.p.a." (zob. wyrok NSA z 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). Organ administracji publicznej na podstawie art. 80 k.p.a., zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Jest on więc zobowiązany rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone i odzwierciedlone w aktach sprawy oraz powinien dowody te rozpatrywać łącznie. (por. np. wyrok NSA z 28 grudnia 2000 r., I SA 762/00, LEX nr 77604, a także wyrok NSA OZ w Poznaniu z 30 marca 1988 r., SA/Po 1495/87). W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że swobodna ocena dowodów musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, a więc "przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku (...) wydania decyzji o przekonywującej treści" (zob. wyrok NSA z 4 lipca 2001 r., ISA 1768/99, LEX nr 54171). Należy zauważyć, iż jakkolwiek ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne, a więc na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne (zob. np. wyrok NSA z 15 listopada 2000 r., III SA 2431/99 - Prz. Podat. 2001, nr 4, poz. 60), to obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest podjęcie wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 29 listopada 2000 r., V SA948/00 LEX nr 50114). Sąd stwierdza, iż w niniejszej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wyjaśnił wszystkich okoliczności, na które wskazał J. K. w swym odwołaniu od decyzji organu I instancji. W szczególności organ nie sprawdził zgodności kwestionowanych przez skarżącego - inwentaryzacji i opinii technicznej ze stanem faktycznym, ograniczając się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, iż "nie ma podstaw, aby uznać je za niewiarygodne". Organ nadzoru budowlanego II instancji nie odniósł się również do zarzutów dotyczących faktycznej głębokości i pojemności zbiornika. Jak podaje skarżący, pojemność rzeczywista przedmiotowego zbiornika nie jest zgodna z przedstawioną inwentaryzacją, a także, że ma on głębokość 155 cm, a nie jak wynika z kwestionowanych przez niego dokumentów 80 cm. Również na rozprawie w dniu 10 stycznia 2006 r. inwestorka D. P. wyjaśniła, iż głębokość zbiornika wynosi około 1 metra, natomiast pojemność jest taka sama jak w przedstawionej inwentaryzacji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie rozpatrzył także zarzutów skarżącego dotyczących szczelności przedmiotowego zbiornika. Już w odwołaniu od decyzji I instancji podnosił on, że zbiornik jest nieofoliowany. Opierając swoją decyzję na przedstawionych mu dokumentach organ II instancji zaniedbał obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego co stanowi naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przed wydaniem decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego winien sprawdzić, czy przedstawiona inwentaryzacja jest zgodna ze stanem faktycznym i dać temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji, co wynika z treści art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego, nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia Sąd stwierdza, że sprawa nie dojrzała do jej merytorycznego rozstrzygnięcia na obecnym etapie postępowania. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 w/w ustawy stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.