VII SA/Wa 995/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w skardze z dnia 11 kwietnia 2014 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...], mocą której organ uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...] i stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2000 r. nr [...], udzielającej A.G. pozwolenia na budowę wytwórni wyrobów betonowych na działce nr ew. [...] w m. [...] gm. [...]. We wniosku skarżący wskazał, że wprowadzenie w życie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla wnioskodawcy jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą w ww. wytwórni wyrobów betonowych. Wnioskodawca wskazał, że na skutek stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie będzie mógł dalej wykonywać działalności gospodarczej w aktualnym miejscu (brak pozwolenia na budowę). Spowoduje to powstanie znacznych kosztów rozbiórki, przeniesienia wytwórni w inne miejsce i potrzebę wystąpienia przeciwko organom administracyjnym o odszkodowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek skarżącego Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wydając orzeczenie w niniejszej sprawie w oparciu o art. 61 p.p.s.a. oparł swoje rozstrzygnięcie zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak również materiału dowodowego zgromadzonego przez organy w niniejszej sprawie, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja wnioskodawcy nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim nie odnosi się bezpośrednio do przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można bowiem stwierdzić, że stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę bezpośrednio spowoduje zamknięcie zakładu pracy skarżącego, czy też przeniesienia go w inne miejsce. Skutek związany z zamknięciem zakładu możnaby rozważać w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na użytkowanie. Ponadto nie można także uznać, że wydanie zaskarżonej decyzji jest jednoznaczne z wydaniem nakazu rozbiórki. Wykonanie ostatecznej decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wiąże się z możliwością wszczęcia postępowania naprawczego, które w konsekwencji może prowadzić nawet do rozbiórki, jednakże skutek ten nie wynika wprost z decyzji o stwierdzeniu nieważności, a mógłby powstać dopiero w konsekwencji dodatkowego postępowania administracyjnego (a więc nie wynika wprost z niniejszej sprawy). Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja stwierdzająca nieważność decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę nie podlega wstrzymaniu wykonania, gdyż nie nadaje się do przymusowego wykonania w drodze egzekucji administracyjnej (przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie). Zaskarżona decyzja nie będzie zatem mogła wywołać bezpośrednio skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2008 r. sygn. akt II OZ 994/08, publ: www.cbois.nsa.gov.pl). Z wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.