VII SAB/Wa 10/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania postanowienia; II. stwierdza, że przewlekłość postępowania nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 4 stycznia 2016 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa. W wykonania zarządzenia z dnia 17 lutego 2016 r. wezwano stronę skarżącą do sprecyzowania czy skarga z dnia 4 stycznia 2016 r. jest skargą na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie: wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, czy w przedmiocie rozpoznania wniosku o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. W odpowiedzi, pismem z dnia 29 lutego 2016 r., strona skarżąca wyjaśniła, że skarga z dnia 4 stycznia 2016 r. jest skargą na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W skardze skarżące Stowarzyszenie podało, że pismem z dnia 8 września 2015 r. (data wpływu do organu 10 września 2015 r.) wniosło do Ministra Infrastruktury i Budownictwa o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi ekspresowej [...]na odcinku: granica województwa [...]- węzeł drogowo- kolejowy w [...]wraz z przebudową istniejącej sieci uzbrojenia terenu i przebudową dróg innych kategorii, do czasu wydania decyzji ostatecznej przez organ odwoławczy. Pismem z dnia 20 grudnia 2015 r. Stowarzyszenie wezwało Ministra Infrastruktury i Budownictwa, w trybie art. 37 § 1 k.p.a., do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. Dalej, skarżące Stowarzyszenie podniosło, że Minister Infrastruktury i Budownictwa nie rozpoznał wniosku Stowarzyszenia w terminie, zatem skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa w zakresie rozpoznania wniosku o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji jest w pełni uzasadniona, a przewlekłość ta nastąpiła z rażącym naruszeniem przepisów prawa. W związku z powyższym skarżące Stowarzyszenie wniosło o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa, 2) wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Uznał, że skarga Stowarzyszenia dotyczy przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Stowarzyszenie nie skierowało natomiast do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie odwoławcze, a zatem nie wyczerpało środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Wobec powyższego organ stwierdził, że powyższe skutkuje niedopuszczalnością skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. Ponadto, Minister Infrastruktury i Budownictwa przedstawił przebieg postępowania w sprawie. Wskazał, że Wojewoda [...] wydał w dniu [...] sierpnia 2010 r. decyzję nr [...], znak: [...], o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...]utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 725/12, oddalił skargę Stowarzyszenia na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2011 r. Następnie, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2520/12, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2012 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2033/13 stwierdził, że zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2011 r. została wydana z naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 650/14 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.  Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1207/14 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 4/15 oddalił skargę kasacyjną Stowarzyszenia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2014 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa wskazał, że obecnie prowadzi postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Organ podał, że w toku postępowania odwoławczego wnioskiem z dnia 8 września 2015 r. Stowarzyszenie wystąpiło do Ministra Infrastruktury i Budownictwa o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. do czasu wydania ostatecznej decyzji w tej sprawie. Następnie pismem z dnia 20 grudnia 2015 r. Stowarzyszenie wezwało Ministra Infrastruktury i Budownictwa do usunięcia naruszenia prawa w zakresie nierozpatrzenia w ustawowym terminie powyższego wniosku o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. (z akt sprawy wynika, że [...] grudnia 2015 r.), znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia z dnia 8 września 2015 r., odmówił wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody [...]. Dalej, Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...], uchylił w części decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy oraz utrzymał w mocy w pozostałym zakresie ww. decyzję Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w brzmieniu obowiązującym po dniu 15 sierpnia 2015 r.), dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Orzekając w tej kategorii spraw, sąd administracyjny kieruje się stanem faktycznym i prawnym obowiązującym w chwili rozpoznawania skargi. Dostrzegając powyższe zważyć trzeba, że rozpoznawana skarga należy do właściwości sądu administracyjnego, albowiem dotyczy sprawy objętej kognicją tego sądu na mocy ww. art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Wyjaśnić przy tym należy, że po sprecyzowaniu skargi (pismem z dnia 29 lutego 2016 r.), nie ulega wątpliwości, że niniejsza skarga dotyczy przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Nadto, wskazać trzeba, że skarga ta jest dopuszczalna, bowiem przed jej wniesieniem do Sądu, skarżące Stowarzyszenie, stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., pismem z dnia 20 grudnia 2015 r. wyczerpało środek zaskarżenia przysługujący w takich przypadkach w postępowaniu administracyjnym. Tym samym Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki do odrzucenia niniejszej skargi, na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., o co wniósł organ w odpowiedzi na skargę. Przechodząc do meritum zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie § 2 powyższego przepisu, sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wskazać też trzeba, iż przepisy prawa nie definiują wprost na czym polega "przewlekłości postępowania". Niewątpliwie pojęcie to, wprowadzone do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18 ze zm.), i obowiązujące od dnia 11 kwietnia 2011 r. (od kiedy to, weszła w życie wskazana nowelizacja, wprowadzająca instytucję przewlekłego postępowania – v. art. 37 § 1 k.p.a. oraz skargę do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania – v. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), ma inny zakres znaczeniowy niż "bezczynność organu". Wskazał na to NSA m. in. w wyroku z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12 oraz w wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12. W tym ostatnim Sąd kasacyjny podał, że "Dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, zauważyć trzeba, iż nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dodanie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagać będzie reinterpretacji pojęcia "bezczynności", poprzez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str.238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Tak wyodrębniona skarga na przewlekłość postępowania dotyczyć będzie sytuacji innych niż formalna bezczynność organu (nie wydanie w terminie rozstrzygnięcia). Stwierdzenie przy tym, że w określonej dacie, a tą będzie data orzekania przez sąd, można zakwalifikować postępowanie organu jako dotknięte przewlekłością jego prowadzenia, wymagać będzie gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 11. Warszawa 2011, str. 238)." Kierując się powyższym Sąd orzekając w niniejszej sprawie uznał, iż Minister Infrastruktury i Budownictwa w sposób przewlekły prowadził postępowanie, jednak przewlekłość ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, a wobec wydania przez ten organ postanowienia (z wniosku strony skarżącej z dnia 8 września 2015 r. o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji I instancji), odpadła podstawa do zobowiązania tego organu do wydania aktu, zgodnie z brzmieniem ww. art. 149 p.p.s.a. (v. postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...]). Przy czym, Sąd orzekając w niniejszej sprawie miał na uwadze, iż w wyroku z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt II OSK 1381/13 Naczelny Sąd Administracyjny, w kontekście art. 149 p.p.s.a. stwierdził, że wskazany przepis zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały charakteru rażącego. Podobny pogląd Naczelny Sąd Administracyjny wyraził także m. in. w wyroku z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 2390/12 formułując tezę, iż "Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. w jego całokształcie ustanawia niezależne od siebie przesłanki, które miałyby stanowić odrębną podstawę orzekania dotyczącą zobowiązania organu do wydania aktu i odrębną podstawę orzekania – stwierdzania rażącego charakteru przewlekłości (bezczynności). Przesłanki te nie pozostają ze sobą w ścisłym związku funkcjonalnym i brak zobowiązania organu do wydania aktu – zastosowania środka określonego w ustawie, nie wyklucza orzekania w przedmiocie rażącego charakteru przewlekłości (bezczynności)". W efekcie, Sąd orzekając w niniejszej sprawie przyjął, iż postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania postanowienia w przedmiocie wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...]sierpnia 2010 r. nr [...]stało się bezprzedmiotowe i podlegało w związku z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I wyroku). Skoro bowiem przed wydaniem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przez Sąd, doszło do wydania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa postanowienia z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...] odmawiającego wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], to tym samym brak było podstaw do zobowiązania tego organu do wydania aktu w tym przedmiocie. Jednocześnie Sąd uznał, że choć odpadła podstawa do zobowiązania organu do wydania postanowienia, to nadal istnienie podstawa do oceny charakteru stwierdzonej przewlekłości. Dokonując oceny w tej kwestii Sąd stwierdził, że przewlekłość organu, która niewątpliwie wystąpiła, nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. W tym kontekście Sąd wziął pod uwagę, iż w dniu 10 września 2015 r. do Ministra Infrastruktury i Budownictwa wpłynął wniosek skarżącego Stowarzyszenia o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]o zezwoleniu na realizację inwestycji. Kolejną zaś czynnością w sprawie było pismo skarżącego Stowarzyszenia z dnia 20 grudnia 2015 r., wzywające Ministra Infrastruktury i Budownictwa, w trybie art. 37 § 1 k.p.a., do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. Dopiero wówczas, a dokładnie w dniu [...] grudnia 2015 r. organ wydał postanowienie, na podstawie art. 135 k.p.a., którym odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...]. Zatem, jak z powyższego wynika, organ potrzebował 110 dni, aby podjąć postanowienie przewidziane w art. 135 k.p.a. w sytuacji, gdy zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, a załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, zaś sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (§ 3). Przy czym, niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). W konsekwencji Sąd orzekając w niniejszej sprawie przyjął, że Minister Infrastruktury i Budownictwa nie zachował ww. terminów i prowadził postępowanie wpadkowe przewlekle. Zdaniem Sądu, załatwienie sprawy z wniosku Stowarzyszenia z dnia 8 września 2015 r. (data wpływu: 10 wrzesień 2015 r.) nie wymagało bowiem ani prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego ani nie miało charakteru skomplikowanego i mogło nastąpić niezwłocznie. Sprawa bezspornie mogła być zakończona w terminie krótszym, a to tylko świadczy o zasadności rozpoznawanej skargi. Powyższe zachowanie organu (tj. niczym nie uzasadniona zwłoka w załatwieniu żądania Stowarzyszenia z dnia 10 września 2015 r.), wskazuje w konsekwencji na niesprawne jego działanie. Nie sposób przy tym nie dostrzec, iż Minister Infrastruktury i Budownictwa dopiero po otrzymaniu pisma skarżącego Stowarzyszenia z dnia 20 grudnia 2015 r., będącego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 8 września 2015 r. o wstrzymanie wykonalności decyzji, wydał postanowienie na podstawie art. 135 Kodeksu, tj. po ponad 80 dniach zwłoki (przy założeniu, iż sprawa winna być załatwiona w terminie jednego miesiąca, choć zdaniem Sądu nic nie uniemożliwiało jej niezwłocznego załatwienia). Taki sposób działania organu nie charakteryzuje się sprawnością i bezspornie jest sprzeczny z zasadą szybkości postępowania, o której mowa w art. 12 k.p.a. Z tych też przyczyn Sąd podzielił skargę i stwierdził, że Minister Infrastruktury i Budownictwa dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Sąd uznał jednocześnie, że okoliczności sprawy nie uzasadniają stwierdzenia, iż przewlekłość ta nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Sąd miał w tym zakresie na względzie, że przewlekłość postępowania - wobec wydania postanowienia w dniu [...] grudnia 2015 r. - ustała, a zwłoka organu w niezałatwieniu sprawy wpadkowej, choć niczym nie uzasadniona, to jednak nie była znaczna. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I i II sentencji. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 ww. ustawy.