VII SAB/Wa 108/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.O. na Radę Powiatu M. w przedmiocie : bezczynności organu postanawia : odrzucić skargę. W dniu 27 września 2013 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J. O. na brak odpowiedzi Rady Powiatu M. na jego wezwanie z dnia 6 lipca 2013 r. wzywające organ do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to dotyczyło pisma Przewodniczącego Rady Powiatu M. z dnia [...] znak:[...] zawiadamiającego o rozpatrzeniu przez Radę Powiatu M. uchwałą Nr [...] z dnia [...] skargi w której skarżący wnioskował o odwołanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. przez Starostę M. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje instytucji skargi na brak odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i nie upłynął sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi liczony od dnia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, a zakwestionowana uchwała Rady Powiatu M. z dnia [...] Nr [...] dotyczy uznania w trybie art. 229 pkt 4 kpa. skargi za bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Z treści skargi z dnia 21 sierpnia 2013 r. wynika, iż jej przedmiotem jest bezczynność Rady Powiatu M. polegającą na nie rozpoznaniu wezwania skarżącego z dnia 6 lipca 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa w sprawie otrzymanego od Rady Powiatu M. pisma z dnia [...] w którym poinformowano skarżącego, że jego skarga na działalność Starosty M. była rozpatrywana na sesji Rady Powiatu w dniu [...] i uchwałą Nr [...] uznano ją za bezzasadną. Zgodnie z przepisem zawartym w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej min. poprzez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 ww. artykułu. W punktach 1 - 4 art. 3 § 2 ww. ustawy wymieniono 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sądy administracyjne kontrolują również akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej i akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż ww., podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Oznacza to, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna jedynie w granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Jakkolwiek przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają na czym polega stan bezczynności organów administracji publicznej, to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z taką bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s. 62 - 63). Bezczynność Rady Powiatu M. zaskarżona w niniejszej sprawie nie należy do żadnej z kategorii spraw wymienionych w treści art. 3 ustawy o p.p.s.a. Skarżący zarzuca Radzie Powiatu M. nie załatwienie jego skargi z dnia [...] na działalność Starosty Powiatu M. pomimo wezwania organu pismem z dnia 6 lipca 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa. Wskazać należy, iż skarga na działalność Starosty M. została przez Radę Powiatu M. rozpatrzona i uznana za bezzasadną uchwałą z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 229 pkt 4 kpa. Przedmiotowa skarga, co wynika z jej treści jest zatem wyrazem niezadowolenia skarżącego ze sposobu załatwienia sprawy przez Radę Powiatu M. W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarga niniejsza została złożona w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII zatytułowanym "Skargi i wnioski". ustawa z dnia 14 czerwca 1960r.-Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000r. poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa. Wskazać należy, iż art. 229 pkt 4 kpa. mieści się w tym dziale. Przedmiotem skargi we wskazanym zakresie może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub słusznych interesów obywateli, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie sprawy (art. 227 kpa). Podkreślić jednakże należy, iż celem tego postępowania jest naprawienie błędów i zaniedbań, a nie wydawanie określonych regularnymi procedurami rozstrzygnięć spraw, w toku instancji administracyjnych lub sądowych. Procedura skargowa unormowana w kpa i przepisach wykonawczych ma cechy samodzielnego, jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego, kończącego się czynnością materialno – techniczną, informacją o sposobie załatwieniu sprawy – art. 238 § 1 kpa. Czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII kpa nie dają jednak podstaw do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego, nie mieszczą się bowiem w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 § 2 pkt 1 – 8 p.p.s.a. i nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2002 r. II SA/Wr 3121/01 (nie publ.),w którym stwierdzono, iż: "sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII kpa, a więc związanych z krytyką należytego wykonania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 kpa)". Podobnie w tezie postanowienia NSA z dnia 9 grudnia 1999 r. sygn. akt II SAB 7/99 wskazano, iż "ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII kpa, nie podlega kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego". Konsekwencją powołanych orzeczeń jest uznanie, iż w przypadku skierowania takiej skargi do sądu administracyjnego musi ona być odrzucona jako niedopuszczalna (tak: B. Adamiak, J. Borkowski. "Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck 2004 r. wyd. 6, str. 816 i nst.). W związku z powyższym, bezczynność Rady Powiatu M. jako nieobjęta zakresem właściwości sądu administracyjnego określonej w cytowanych wyżej przepisach, nie podlega rozpoznaniu przez sąd. Skoro zatem organ nie miał podstaw do wydania w niniejszej sprawie decyzji, postanowienia ani żadnego aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ww. ustawy, to okoliczność ta przesądza o niedopuszczalności skargi na bezczynność organu w tym zakresie. Z tych też względów, na podstawie art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak sentencji postanowienia.