VII SAB/Wa 110/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant specjalista Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. de N. na bezczynność Prezydenta [...] I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezydenta [...] do wydania aktu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2013r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę; II. stwierdza, iż bezczynność Prezydenta [...]w rozpoznaniu wniosku z dnia 7 lutego 2013r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Prezydenta [...]na rzecz M. de N. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASDNIENIE W dniu 11 grudnia 2014 r. M. de N. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w rozpatrywaniu wniosku o pozwolenie na budowę. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego w dniu 7 lutego 2013 r. wpłynął wniosek M. de N. w sprawie wydania pozwolenia na budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki numer [...]z obrębu [...]. Prezydent [...]w dniu [...] czerwca 2013 r. wydał decyzję nr [...]odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budową. Od decyzji inwestor wniósł odwołanie. W dniu 27 września 2013 r. do Prezydenta [...]wpłynęły akta sprawy zakończone decyzją Wojewody [...] Nr [...]z dnia [...] września 2013 roku, którą uchylono decyzję Prezydenta [...]Nr [...]z dnia [...] czerwca 2013 roku oraz przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz po ustaleniu przez organ kręgu stron postępowania, w dniu 9 października 2013 r. Prezydent [...]zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz poinformował je o przysługującym im prawie wglądu w akta sprawy oraz składania uwag i wniosków. W przysługującym stronom terminie nie wniesiono uwag ani zastrzeżeń do toczącego się postępowania. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ stwierdził, że przedłożony projekt nie spełniał wymagań określonych w ww. przepisach Prawa budowlanego, dlatego w dniu 14 października 2013 r. organ wezwał postanowieniem do uzupełnienia braków formalnych projektu. Inwestor nie zastosował się do wezwania organu. Ponadto dniu 23 października 2013 r., Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] wystąpił do Wydziału Polityki Rozwoju Infrastruktury Technicznej Miasta Biura Architektury i Planowania Przestrzennego [...]z prośbą o ponowne przeanalizowanie linii rozgraniczających ulicy Waligóry. Powyższe wynikało z faktu, iż wcześniejsze ustalenia linii rozgraniczających ulicy nie dawały nieruchomości numer [...]z obrębu [...]bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. W dniu 13 listopada 2013 r. Wydział Polityki i Rozwoju Infrastruktury Technicznej Miasta przesłał kopię uściślonych linii rozgraniczających ulicy Waligóry, które nie zmieniły swojego położenia od 2012 r. W dniu 28 listopada 2013 r. inwestor zwrócił się z wnioskiem o zawieszenie przedmiotowego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. Prezydent [...]odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania. Prezydent [...]na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 1 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z póżn. zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 poz. 267) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2013 r., poz. 595 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592, ze zm.) decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dobudowanym garażem na terenie nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...]z obrębu [...], ul. [...] w Dzielnicy [...]. Od powyższej decyzji złożyła odwołanie M. de N.. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Nr [...]z dnia [...] listopada 2013 r. Prezydenta Miasta [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z dnia 1 lipca 2014 r. [...] Urząd Wojewódzki w [...] przesłał do Urzędu Miasta [...]Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] akta organu I instancji sprawy zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...]marca 2014 r. Pismem z dnia 4 lipca 2014 r. Burmistrz Dzielnicy [...]zwrócił się do Prezydenta [...]o wyłączenie Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] od udziału w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...]w [...] i wyznaczenie komórki do załatwienia sprawy. M.De N. działając na podstawie art. 37 k.p.a. złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta [...]- Wydział Architektury i Budownictwa w Dzielnicy [...]W uzasadnieniu zażalenia M. De N. podniosła, że od dnia 7 lutego 2013 r. jej wniosek o pozwolenie na budowę nie został rozpatrzony, a z organu nie jest kierowana żadna korespondencja, z której wynikałby powód tak rażącej zwłoki w rozpoznaniu sprawy. M. De N. dalej uzasadniając swoje zażalenie wskazała, że organ nie spełnił obowiązku ciążącego na nim z uwagi na treść art. 36 k.p.a., tj. nie zawiadomił inwestora o niezałatwieniu sprawy w terminie, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W zażaleniu również podniesiono, że organ uchybił przepisom o doręczaniu korespondencji zarówno do M. De N. jak do jej pełnomocnika. Pismem z dnia 20 listopada 2014 r. M. De N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...]Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...]. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego w związku z art. 35 § 4 k.p.a., art. 35 § 3 k.p.a oraz art. 12 k.p.a. W skardze wniosła o stwierdzenie niezałatwienia w terminie sprawy prowadzonej przez Prezydenta [...] - Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...], wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie oraz o zobowiązanie organu do zakończenia sprawy poprzez wydanie decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi. Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała, że od dnia złożenia zażalenia wniosek o pozwolenie na budowę nie został rozpatrzony, a z organu nie jest kierowana żadna korespondencja, z której wynikałby powód tak rażącej zwłoki w rozpoznaniu sprawy. Ponadto według skarżącej organ nie spełnił obowiązku ciążącego na nim z uwagi na treść art. 36 k.p.a., tj. nie zawiadomił skarżącej o niezałatwieniu sprawy w terminie, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Skarżąca dalej argumentując zasadność swojej skargi zaznaczyła, że uczyniła zadość wymaganiu zawartemu w art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., według którego skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Skarżąca wniosła stosowne zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do Wojewody [...]. Zatem zdaniem skarżącej należy uznać, iż wyczerpała środki zaskarżenia, jakie służyły jej w przedmiotowym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie uznając ją za bezzasadną. W uzasadnieniu swojej odpowiedzi organ wskazał, że decyzja Wojewody [...] uchylająca ww. decyzję Prezydenta [...]została wydana w dniu [...] marca 2014 r., do organu I instancji została doręczona dzień później. Organ również wskazał, że 65-dniowy termin ponownego rozpatrywania sprawy, rozpoczyna swój bieg w dacie zwrotu akt sprawy przez organ odwoławczy. Akta sprawy zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. uchylającą decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia, zostały odesłane przez Wydział Infrastruktury i Środowiska [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu 2 lipca 2014 r. Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2015r. pełnomocnik organu złożyła kserokopię decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] stycznia 2015r. , którą po rozpatrzeniu wniosku skarżącej. Omówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dobudowanym garażem na działce ew. [...]przy ul. [...] w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga jest częściowo uzasadniona. Rozpatrując skargę na bezczynność organu Sąd kontroluje, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 dalej: p.p.s.a.) oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa. Natomiast na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności albo stwierdzenia lub uznania uprawnienia czy obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać należy, że zgodnie za art. 52 § 1 ww. ustawy warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl przepisu art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oceniając w dalszym ciągu zasadność skargi na bezczynność organu należy przypomnieć, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności proceduralnych, przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. W konsekwencji zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc zobowiązanym do wydania np. decyzji lub innego aktu administracyjnego, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu i rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej. Strona wnosząca do organu administracji publicznej żądanie określonej treści ma prawo domagać się rozstrzygnięcia o jej prawach i obowiązkach na podstawie i w granicach zakreślonych obowiązującymi przepisami prawa, w tym regułami proceduralnymi oraz normami kompetencyjnymi wyznaczającymi zakres właściwości tego organu. To rozstrzygnięcie natomiast powinno nastąpić niezwłocznie. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Takie brzmienie, powyższy przepis, uzyskał z dniem 17 maja 2011 r. w wyniku jego nowelizacji dokonanej ustawą z 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173). Konstrukcja tego przepisu wyróżnia dwie odrębne od siebie instytucje, a mianowicie skargę na bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania. Podkreślić należy, że w poprzednim stanie prawnym w orzecznictwie sądów administracyjnych bezczynność organu była utożsamiana zarówno z niepodjęciem w ustalonym terminie przez organ żadnych czynności w sprawie, jak i z nie zakończeniem w terminie postępowania mimo podejmowania czynności w postępowaniu. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W przypadku, gdy po wniesieniu do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji, organ ten wyda akt lub podejmie czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie sądowoadministracyjne, w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania aktu staje się bezprzedmiotowe. Podstawą uznania postępowania za bezprzedmiotowe jest treść art. 149 ww. ustawy, który stanowi, że uwzględniając skargę na bezczynność organu, sąd władny jest zobowiązać organ do wydania w oznaczonym terminie aktu administracyjnego lub podjęcia określonej czynności. Skoro w przedmiotowej sprawie Prezydent [...]w dniu [...] stycznia 2015r. wydał decyzje po rozpoznaniu wniosku M.de N. z dnia 7 lutego 2013r., Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie ustała bezczynności organu, co stwarza podstawę do umorzenia postępowania sądowego w tej części jako bezprzedmiotowego, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 cytowanej wyżej ustawy (por. uchwałę Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, publ. LexPolonica nr 2070972, ONSAiWSA 2009/4 poz. 63; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 480/06, publ. LexPolonica nr 415640; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2000 r. sygn. akt I SAB 201/99, niepubl.). W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy , nie budzi jednak wątpliwości Sądu, Prezydent [...], nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozstrzygnięcia sprawy bez zbędnej zwłoki, przy czym w sprawie niniejszej termin na wydanie decyzji wynosił 65 dni licząc od daty zwrotu akt organowi I Instancji tj. od dnia 2 lipca 2014r i upływał w dniu 5 września 2014r. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie ponad trzymiesięczna bezczynność– nie nosi ona jednakże cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisu art.35 ust 6 Prawa budowlanego można bowiem uznać jego oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08.2011 r., II SAB/Gd 30/11 – dostępne w CBOSA). Taki brak aktywności prezydenta [...] w rozpoznaniu sprawy nie miał , w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie miejsca. Z przedstawionego powyżej przebiegu postępowania wynika ponad wszelką wątpliwość , że zostały przez Organ przedsięwzięte czynności faktyczne zmierzające do rozpoznania wniosku złożonego przez Skarżące zarówno w zakresie gromadzenia istotnych dla sprawy dokumentów jak też podejmowania czynności niezbędnych do jej zakończenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 oraz art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.