VII SAB/Wa 120/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 5 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. C. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu S. C. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100,00 złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. W dniu 22 lipca 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga S. C. na bezczynność Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w sprawie podjęcia decyzji w zakresie zgłoszonych kilkakrotnie szkód powstałych bezpośrednio w związku z budową odcinka drogi powiatowej w związku z budową obwodnicy drogi krajowej nr [...] dla miasta G.. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że skarżący bezpośrednio informował, wykonawcę robót o domniemanych szkodach. W dniu 16 grudnia 2009 r. do organu wpłynęło pismo skarżącego informujące o zgłoszeniu wykonawcy robót powstałych w należącej do skarżącego posesji. Organ przekazał ww. pismo do wykonawcy zgodnie z kompetencjami, z prośbą o rozpatrzenie i przesłanie do GDDK i A kopii odpowiedzi jaka została udzielona skarżącemu. Organ wskazał, że do dnia w którym udzielał odpowiedzi na skargę nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Organ przyznał, że nie dopełnił obowiązku poinformowania skarżącego o przekazaniu sprawy według kompetencji do wykonawcy. W ocenie organu, powyższe nie może stanowić podstawy do wystąpienia ze skargą na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres ten został określony w art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. W myśl § 3 cyt. przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Należy podkreślić, iż kontrolna działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. Oznacza to, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Zatem warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony, zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej ( por. wyrok WSA z dnia 5 maja 2006 r. VI SAB/Wa 1/06, Lex nr 276779, wyrok WSA z dnia 9 grudnia 2005 r. VI SAB/Wa 24/05, Lex nr 190899, wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., I SAB 90/98 LEX nr 48016). Wobec powyższego, istotą sprawy jest ustalenie, czy na organie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenia, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty , lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zdaniem Sądu, żaden z wyżej wymienionych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 652 Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 1964, nr 16, poz. 93), jeżeli wykonawca przejął protokolarnie od inwestora teren budowy, ponosi on aż do chwili oddania obiektu odpowiedzialność na zasadach ogólnych za szkody wynikłe na tym terenie. Odpowiedzialność taka jest instytucją prawa cywilnego wobec czego nie może o niej orzekać organ administracyjny, a zatem prawidłowo organ przekazał skargę do wykonawcy robót na którym taka odpowiedzialność może spoczywać. Niedopełnienie zaś obowiązku poinformowania skarżącego o przekazaniu sprawy według kompetencji do wykonawcy również nie może stanowić podstawy do wystąpienia ze skargą na bezczynność organu. Organ bowiem nie miał obowiązku wydać przewidzianego w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a postanowienia albo aktu lub dokonać czynności, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarga na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 a p.p.s.a , a zatem jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wskutek powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.