VII SAB/Wa 128/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie nie sprostowania zaewidencjonowanych punktów karnych postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 września 2015 r. skarżący G. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w sprawie rozpoznania jego wniosku o sprostowanie zaewidencjonowanych punktów karnych. Z akt sprawy wynika, że w dniu 20 maja 2015 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji zwrócił się do Starosty powiatowego w [...] z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji G. S. do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień, wobec przekroczenia limitu 24 punktów. Pismem z dnia 8 czerwca 2015 r. skarżący G. S. wniósł do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji cyt. "odwołanie" od ww. wniosku. W odpowiedzi [...] Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia 24 czerwca 2015 r., wyjaśnił G. S. przyczyny złożenia wniosku z dnia 20 maja 2015 r. W dniu 6 lipca 2015 r. skarżący złożył, za pośrednictwem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, do Komendanta Głównego Policji skargę cyt. "na odmowę w sprawie odwołania od wniosku z dnia 20 maja 2015 r.". Skarga została przekazania w dniu 14 lipca 2015 r. do Komendanta Głównego Policji. W dniu 6 sierpnia 2015 r. skarżący złożył do Komendanta Głównego Policji kolejną skargę na - cyt. "sposób rozpatrzenia odwołania w spr przyznanych punktów karnych" przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W skardze powołano art. 227 k.p.a. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 267 z 2013 r.). W odpowiedzi na skargę z dnia 6 lipca 2015 r. Komendant Główny Policji, pismem z dnia 12 sierpnia 2015 r. odpowiedział na zarzuty skarżącego wskazując m.in. że czynności Policji w sprawie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego nie są sprawą administracyjną w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego ponieważ są to czynności materialno-techniczne. Stwierdził, że z tego względu nie może wystąpić jako organ odwoławczy w trybie instancyjnym. Nie posiada też kompetencji do rozpoznania niniejszej sprawy także w innym trybie. W tych okolicznościach sprawy skarżący wniósł skargę do tutejszego Sądu, opisaną na wstępie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z przepisem zawartym w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej min. poprzez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 ww. artykułu. W punktach 1 - 4 art. 3 § 2 ww. ustawy wymieniono 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sądy administracyjne kontrolują również akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej i akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż ww., podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, a także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Omówione przepisy wskazują, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna jedynie w granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Przedmiot skargi - brak rozpoznania wniosku o sprostowanie zaewidencjonowanych punktów karnych, nie mieści się w katalogu przesłanek wyczerpująco wymienionych w art. 3 ustawy o p.p.s.a. w świetle których mogłoby dojść do wydania przez Komendanta Głównego Policji ww. aktów lub podjęcia czynności . Należy zauważyć, że skarżący powoływał się na tryb opisany w art. 227 k.p.a. Z pisma z dnia 6 sierpnia 2015 r. wynika, że skarżący oczekiwał od Komendanta Głównego Policji zdyscyplinowania podległego mu organu - Komendanta Wojewódzkiego Policji w celu rozpatrzenia jego sprawy. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że tryb "ogólnoskargowy", zawarty w art. 221 – art. 240 k.p.a. (Dział VIII k.p.a.) jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną, w postaci zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi. W postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII k.p.a. nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowo administracyjnego (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 1998 r. o sygn. akt III SA 1636/97). Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1999 r. o sygn. akt III SAB 7/99). Sąd orzekający w niniejszej sprawie powyższy pogląd w pełni akceptuje i uznaje za własny. W konsekwencji stwierdzić należy, iż skarga na bezczynność, brak rozpoznania pisma Komendanta Głównego Policji w sprawie skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a., nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., postanowił o odrzuceniu skargi. Dodatkowo Sąd zauważa, że skarżący domaga się w związku z niniejszą sprawą od Komendanta Głównego Policji sprostowania nieprawidłowo zaewidencjonowanych punktów karnych w ewidencji kierowców. Tymczasem, Komendant Główny Policji nie jest organem właściwym w sprawie ewidencji kierowców. Zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z Dz.U. z 2012 r. poz. 488) ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 pkt 1). Komendant Główny Policji jest jedynie właściwy w odniesieniu do kierowców będących obywatelami polskimi niemającymi miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz kierowców, o których mowa w § 2 ust. 2, tj. kierowców niebędących obywatelem polskim i nieposiadających karty pobytu (§ 3 pkt 2). Jak chodzi zaś o sam wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, to stanowi on czynność materialno-techniczną, mieszczącą się w katalogu przesłanek z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i podlega kontroli sądu administracyjnego. Kierowca zainteresowany wykreśleniem punktów karnych z ewidencji może zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie w zależności od tego, czy i jakie organ ten zajmie stanowisko, skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego, kwestionując czynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców, naruszających przepisy ruchu drogowego, stanowiące odpowiedź na wniosek o skorygowanie punktów karnych w ewidencji jest aktem/czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podlegającym zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, pod warunkiem wyczerpania środków odwoławczych (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1552/11). Warunkiem dopuszczalności takiej skargi na akt lub czynność, jest skierowanie do właściwego organu przed jej wniesieniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W takim przypadku, jak stanowi art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.