I OSK 1413/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1764/10 odrzucającego skargę M. P. na pismo Komendanta Głównego Policji z dnia (...) sierpnia 2010 r. nr (...) w przedmiocie dokonania wpisów ostatecznych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1764/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. P. na pismo Komendanta Głównego Policji z dnia (...) sierpnia 2010 r. nr (...) w przedmiocie dokonania wpisów ostatecznych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podniósł, iż w związku z otrzymanym zaświadczeniem o wpisach do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, informującego o skierowaniu M. P. na egzamin sprawdzający, pełnomocnik M. P. , pismem z dnia 4 czerwca 2010r. wniósł o skorygowanie wpisów w ewidencji korektę oraz cofnięcie wniosku o skierowanie strony na egzamin sprawdzający. Pismo to strona określiła jako odwołanie od decyzji od dokonanych wpisów ostatecznych w ewidencji, będących podstawą do skierowania przedmiotowego wniosku, wskazując, iż dokonane zostały z naruszeniem prawa, a w szczególności § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998). Strona wskazała, że za wykroczenie drogowe w Zambrowie z sierpnia 2009r przyjęła mandat karny na kwotę 1000 zł i 15 pkt karnych, a tymczasem zgodnie z posiadana informacją do ewidencji wpisano mu 20 pkt karnych. Różnica owych 5 punktów stanowi o zasadności lub bezzasadności wniosku o skierowanie na egzamin sprawdzający. Zdaniem strony, skoro mandatem karnym policjant prowadzący postępowanie nałożył na kierującego 15 punktów to tylko te punkty mogą zostać wpisane do ewidencji. Brak jest przepisów prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wpisania do ewidencji kierowców innej liczby punktów, aniżeli wynikająca z tytułów określonych w § 4 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 2002 r. Nr 236 poz. 1998). Pismem z dnia 13 sierpnia 2010r. Wydziału Skarg i Wniosków Biura Kontroli Komendy Głównej Policji odpowiadając na korespondencję z dnia 4 czerwca 2010 r. oraz z dnia 21 czerwca 2010 r. (data poprawiona ręcznie), w której M. P. skarży czynności przeprowadzone w Wydziale Ruchu Drogowego KSP oraz wnosi "odwołanie od decyzji w przedmiocie dokonania - wpisu ostatecznego w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego" wyjaśnia, że podstawą do wystosowania wniosku o sprawdzenie kwalifikacji były naruszenia .przepisów ruchu drogowego, popełnione przez M. P. w dniu 3 sierpnia 2009 r. (6 punktów) i w dniu 8 sierpnia 2009 r. (20 punktów). Sam fakt ich popełnienia nie budzi żadnych zastrzeżeń, podobnie jak liczba punktów przypisanych za każde z nich w ewidencji. Nie ulega wątpliwości, że policjant nakładający grzywnę za drugie z naruszeń, popełnił błąd wpisując na druku mandatowym liczbę 15 punktów zamiast 20, jednakże – jak wskazano wyżej - nie może on stanowić o wyłączeniu odpowiedzialności kierowcy za popełnione naruszenia prawa. Na marginesie sprawy, Naczelnik Wydziału podpisująca pismo wyjaśniające, zwróciła uwagę, że fakt wpisania przez policjanta niepoprawnej liczby punktów na druku mandatowym i mylna interpretacja przepisów prawa przez pełnomocnika strony, nie mogą stanowić o załatwieniu sprawy zgodnie z oczekiwaniem strony, mającym na celu uchylenie odpowiedzialności za wielokrotne naruszenia przepisów ruchu drogowego. W świetle powyższych wyjaśnień Naczelnik Wydziału uznała sprawę za wyjaśnioną w aspekcie skargowym. M. P. zaskarżył powyższe pismo z dnia 13 sierpnia 2010r. określając je jako decyzję Komendanta Głównego Policji podtrzymujące stanowisko Komendanta Stołecznego Policji zawarte w piśmie z dnia 21 maja 2010 w przedmiocie dokonania wpisów ostatecznych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego dotyczących M. P. . "Decyzji" tej zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 4 ust 1 rozporządzenia MSWiA z 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z . kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. 2002r. Nr 236 poz 1998) podnosząc powyższy zarzut na podstawie art. 46 § 1 pkt 3 ppsa w zw. z art. 57 § 1 ppsa i art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a i wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 13.08.2010 r. znak Is - 7667/5990/10/DS utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji w przedmiocie dokonania wpisów ostatecznych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego dotyczących M. P. w szczególności w zakresie ostatniego wpisu dokonanego w związku z wykroczeniami drogowymi z dnia 08.08.2009r. popełnionymi w Zambrowie. W odpowiedzi na skargę Komenda Główna Policji wyjaśniła, że zarzuty pełnomocnika M. P. rozpatrywane były w trybie określonym w dziale VIII K.p.a. a strona niezasadnie uznaje pisma w tej sprawie za decyzje administracyjne. Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji podniósł, iż z treści skargi i pism skarżącego wynika, że M. P. zaskarżył pismo z dnia 13 sierpnia 2010r. określając je jako decyzję Komendanta Głównego Policji podtrzymujące stanowisko Komendanta Stołecznego Policji zawarte w piśmie z dnia 21 maja 2010 w przedmiocie odmowy zmiany dokonanych wpisów ostatecznych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego dotyczących M. P. . Natomiast z wyjaśnień udzielonych na rozprawie przez pełnomocnika strony skarżącej, przedmiotem skargi jest czynność Komendanta Stołecznej Policji polegającej na dokonaniu ostatecznego wpisu ilości punktów karnych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił na rozprawie, że w tej sprawie zwracał się do Komendy Stołecznej Policji pismem z dnia 25 listopada 2009r. w przedmiocie zweryfikowania wniosku o sprawdzenie kwalifikacji a w związku z otrzymaną odpowiedzią pismem z dnia 4 lutego 2010r. wniósł żądanie o dokonanie wpisu do ewidencji na podstawie mandatu karnego. Z przedstawionego wyżej stany faktycznego sprawy oraz powyższych wyjaśnień wynika zdaniem Sądu pierwszej instancji jednoznacznie, że nie można uznać skarżonego pisma Komendanta Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Policji z dnia 13 sierpnia 2010r. udzielającego odpowiedzi w trybie skargowym określonym w dziale VIII KPA jako decyzji administracyjnej. Sprawa udzielenia informacji lub wyjaśnień w tym trybie nie należy do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Nie można więc uznać dopuszczalności skargi na w/w pismo Komendanta Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Policji. Dopiero na rozprawie strona sprecyzowała swoje żądanie, które sprowadzało się do kwestionowania czynności Komendanta Stołecznego Policji o polegającej na dokonaniu określonego wpisu do ewidencji punktów karnych. Ocena jednak czy czynność Komendanta Stołecznego Policji dot. dokonania w ewidencji innego wpisu niż to wynika z mandatu karnego leży jednak (niezależnie od niezastosowania się strony do rygoru określonego przepisem art. 52 § 3 P.p.s.a.) poza zakresem niniejszej sprawy. Jak wynika z wyjaśnień strony wniosek Komendanta Stołecznego Policji o sprawdzenie kwalifikacji jest przedmiotem oceny w postępowania administracyjnego prowadzonym przez Prezydenta m.st. Warszawy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie ma żadnych przeszkód by wniosek ten był zweryfikowany pod kątem jego zgodności z prawem a w szczególności postanowień rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998) a w szczególności zgodności z podnoszonym przez stronę § 4 . Zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenia zostaną stwierdzone prawomocnymi wyrokami sądów, postanowieniami sądu o warunkowym umorzeniu postępowania albo nakazami lub mandatami karnymi. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł M. P. zarzucając mu obrazę przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 58 § 1 pkt. 6 P.p.s.a. w zw. z art. 52 § 3 P.p.s.a. poprzez bezzasadne odrzucenie skargi, dotyczącej czynności Komendanta Stołecznego Policji polegającej na dokonaniu wpisu ostatecznych do ewidencji punktów karnych, z oczywistym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 6 K.p.a. poprzez niewłaściwą i wykraczającą poza ramy interpretację przepisów prawa materialnego tj. § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. W sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu rogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998). Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W motywach skargi kasacyjnej wskazano, iż M. P. , w związku z otrzymaną informacją, iż Komendant Stołeczny Policji w Warszawie wystąpił przeciwko niemu z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, do Urzędu m.st. Warszawy, albowiem według stanowiska Komendanta przekroczył on dopuszczalny limit punktów karnych. Analiza skierowanego wniosku wraz z porównaniem dokumentów w postaci mandatu karnego z dnia 08.08.2009r. wykazała, iż wbrew temu co podaje Komendant Stołeczny Policji Pan M. P. nie przekroczył liczby punktów karnych, która mogłaby powodować przedmiotowy wniosek. Dlatego wystąpił on 25.11.2009r. z pismem do Komendanta Stołecznego Policji o zweryfikowanie stanowiska wskazując, iż za wykroczenia popełnione w Zambrowie dnia 08.08.2009r. co do, których popełnienia nie ma wątpliwości otrzymał on 15 pkt karnych, a nie jak wskazał Komendant we wniosku 20 pkt, a zatem łącznie na jego koncie jest 21 a nie 26 pkt karnych tym samym wniosek jest bezzasadny. Następnie organ prowadzący postępowanie, który pismem z dnia 05.02.2010r. stwierdził, iż policjant "omyłkowo" wpisał 15 punktów karnych na przyjętym prawomocnym mandacie karnym i dlatego nie stanowi to podstawy do wpisu. W wyniku tego pismem z dnia 04.03.2010r. Pan M. P. zwrócił uwagę organom, iż przepisy dotyczące wpisów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego są jasno sformułowane i nie znają formy "omyłkowego wpisu" na co otrzymał pismem z dnia 09.04.2010r. informację, iż Policja nie jest związana obowiązującym prawem w tym wypadku prawomocnym mandatem karnym albowiem do systemu nie jest wprowadzany mandat a jedynie opis wykroczeń a system sam dalej automatycznie nalicza punkty. Następnie M. P. dnia 14.05.2010r. zwrócił się do Komendy Stołecznej Policji o wydanie zaświadczenia o liczbie punktów karnych wpisanych do ewidencji, w odpowiedzi dnia 21 maja otrzymał informację, iż przeciwko niemu został skierowany wniosek o sprawdzenie kwalifikacji. Wobec powyższego najpierw dnia 31.05.2010r. zostało skierowane ponaglenie do organu o udzielenie odpowiedzi zgodnie z zadanym pytaniem, a następnie dnia 04.06.2010r. zostały złożone Skarga na organ administracji oraz pismo zatytułowane "Odwołanie od decyzji" w przedmiocie dokonania wpisu ostatecznego w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, które to pisma po otrzymaniu z Komendy Stołecznej Policji pisma z dnia 11.06.2010r. stanowiącego odpowiedź na ponaglenie zostały uzupełnione pismami datowanymi na dzień 21.06.2010r. wysłanymi w ślad za skargą i odwołaniem. Skutkiem tej korespondencji Komendant Główny Policji pismem z dnia 13.08.2010r. uznał zarzut dotyczący nieprawidłowego udzielenia informacji z ewidencji oraz nie podzielił zarzutu dotyczącego opieszałości organu czym odniósł się do wniosków skargi oraz nie wydając żadnego merytorycznego rozstrzygnięcia poinformował, iż nie podziela stanowiska przedstawionego przez Pana M. P. w zakresie dotyczącym zasad wpisywania do ewidencji punktów karnych. Jednocześnie wbrew stanowisku przedstawionemu przez skarżącego Komendant Główny Policji bezzasadnie uznaje, iż liczba punktów (20) przypisanych w ewidencji za wykroczenia z dnia 08.08.2009r. nie budzi zastrzeżeń, podnosząc przy tym iż policjant "oczywiście się pomylił" wpisując na mandacie (15), a tym samym nie znajduje on podstaw do uchylenia skutków w/w czynności a w szczególności w przedmiocie skierowanego przez Komendanta Stołecznego Wniosku o ukaranie, co oczywiście jest sprzeczne z treścią samego odwołania, gdzie w pierwszym punkcie skarżący podnosił przede wszystkim o sprostowanie dokonanego wpisu ostatecznego, a dopiero w skutek tego sprostowania żądał cofnięcia wniosku. W świetle przywołanego stanu faktycznego skarżący stwierdził, że brak było podstaw do odrzucenia skargi albowiem zaskarżone postanowienie niewątpliwie zapadło z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 52 § 3 P.p.s.a. poprzez bezzasadne odrzucenie skargi, dotyczącej czynności Komendanta Stołecznego Policji polegającej na dokonaniu wpisu ostatecznych do ewidencji punktów karnych, z oczywistym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 6 K.p.a. poprzez niewłaściwą i wykraczającą poza ramy interpretację przepisów prawa materialnego tj. § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. W sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998). Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, gdyż zaskarżone postanowienie pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy skarżący pismem z dnia 14 maja 2010 r. wystąpił do Komendy Stołecznej Policji Wydziału Ruchu Drogowego o wydanie zaświadczenia o liczbie punktów karnych wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W odpowiedzi otrzymał on zaświadczenie o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego informujące go, iż w dniu 3 listopada 2009 r. został skierowany wniosek o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy. Następnie skarżący działając przez pełnomocnika pismem z dnia 4 czerwca 2010r. adresowanym do Komendy Głównej Policji złożył "skargę" w przedmiocie wydania zaświadczenia o liczbie punktów karnych wpisanych do ewidencji, w której zarzucił Komendzie Stołecznej Policji udzielenie odpowiedzi na jego wniosek niezgodnie z zapytaniem, ponieważ organ zamiast wydać zaświadczenie o liczbie punktów karnych wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego ograniczył się jedynie do poinformowania wnioskodawcy o skierowaniu wobec jego osoby wniosku o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy. W konsekwencji skarżący wniósł o skorygowanie wpisów w ewidencji korektę oraz cofnięcie wniosku o skierowanie strony na egzamin sprawdzający. W odpowiedzi na skargę w dniu 13 sierpnia 2010 r. Wydział Skarg i Wniosków Biura Kontroli Komendy Głównej Policji wystosował wobec skarżącego pismo, w którym poinformował go, iż wydane przez Komendę Stołeczną Policji zaświadczenie w swojej treści nie odpowiadało wnioskowi skarżącego, jednakże podstawą do wystosowania wniosku o sprawdzenie kwalifikacji były naruszenia przepisów ruchu drogowego, popełnione przez skarżącego w ilości 26 punktów karnych. Sam fakt ich popełnienia nie budzi żadnych zastrzeżeń, podobnie jak liczba punktów przypisanych za każde z nich w ewidencji. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że policjant nakładający grzywnę za drugie z naruszeń, popełnił błąd wpisując na druku mandatowym liczbę 15 punktów zamiast 20, jednakże nie może on stanowić o wyłączeniu odpowiedzialności kierowcy za popełnione naruszenia prawa. Sam fakt wpisania przez policjanta niepoprawnej liczby punktów na druku mandatowym i mylna interpretacja przepisów prawa przez pełnomocnika strony, nie mogą stanowić o załatwieniu sprawy zgodnie z oczekiwaniem strony, mającym na celu uchylenie odpowiedzialności za wielokrotne naruszenia przepisów ruchu drogowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w sprawie ustalenia liczby punktów karnych należy traktować jako akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Obliczenie punktów przez organy Policji odbywa się w oparciu o delegację ustawową przewidzianą w art. 130 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.), a skonkretyzowaną w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236 poz. 1998 ze zm.). Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 tego przepisu ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Nie budzi wątpliwości, iż pismo właściwego Komendanta Wojewódzkiego Policji stanowiące odpowiedź na wniosek o usunięcie, bądź skorygowanie wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest aktem z zakresu administracji publicznej. Jednak dla tej czynności nie jest przewidziana forma decyzji administracyjnej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przeważa bowiem pogląd, iż możliwość załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej winna wynikać z przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę prowadzonego przez organ postępowania. Bezsporne jest, iż obowiązujące przepisy nie przewidują takiej formy rozstrzygnięcia wniosku o usunięcie/skorygowanie punktów karnych z ewidencji. Jednakże odpowiedź na taki wniosek skarżącego w sposób prawnie wiążący wpływało na sytuację skarżącego. Wywoływało bowiem określony skutek prawny - nakładało na organ obowiązek wystąpienia z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Stanowiło więc czynność z zakresu administracji publicznej, a informacja o prawidłowości naliczenia punktów karnych, jest formą zakończenia określonej czynności podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego Powyższe stanowisko uznające pismo organu prowadzącego ewidencję w przedmiocie ustalenia liczby punktów karnych za akt inny, niż decyzje i postanowienia, podejmowane w sprawach indywidualnych, dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa i mających charakter publicznoprawny, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. jest jednolite w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 329/10, z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 716/11, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 27 listopada 2009 r., II SA/GL 989/09, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2011 r., III SAB/Gd 16/10). Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, iż pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, stanowiące odpowiedź na wniosek o skorygowanie punktów karnych w ewidencji jest aktem o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. podlegającym zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jednakże pod warunkiem wyczerpania środków odwoławczych jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Natomiast, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi (co ma miejsce w niniejszej sprawie) skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący, po otrzymaniu zaskarżonego aktu – odpowiedzi z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji, najpierw wystosował pismo do Komendanta Głównego Policji, które następnie traktując jako decyzję zaskarżył bezpośrednio do Sądu zamiast, jak stanowi wskazany wyżej przepis, wezwać właściwy organ prowadzący ewidencję - Komendanta Stołecznego Policji do usunięcia naruszenia prawa. Wobec tego należy uznać, że skargę złożono przedwcześnie - bez wyczerpania przewidzianego przepisami trybu kontroli tego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że skargę Sąd pierwszej instancji winien był odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. jako niedopuszczalną. Skarżący powinien więc w tej sytuacji wystąpić do właściwego w sprawie organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, który wydał akt lub czynność wskazane w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., z wnioskiem o przywrócenie terminu do pisemnego wezwania organu o usunięcie naruszenia prawa, w oparciu o art. 58 K.p.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 P.p.s.a.