VII SAB/Wa 138/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Marta Michta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. D. na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej postanowił: skargę odrzucić. Pismem z 19 lipca 2010 r. M. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w sprawie rozpatrzenia i udzielenia skarżącemu pisemnej odpowiedzi na przesłane Departamentowi Prawnemu Ministerstwa przez Centralne Biuro Śledcze Komendy Głównej Policji zawiadomienie skarżącego o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez samorządowych i państwowych funkcjonariuszy publicznych, na korzyść osobista dwóch funkcjonariuszy publicznych Powiatu w [...]. Minister Edukacji Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że ze względu na charakter pisma sprawa nie stanowi sprawy administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa) określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 ppsa). Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z powszechnie aprobowaną linią orzecznictwa przyjęto, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie w sprawie, jednakże nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. W stosunku do skargi na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej nie można przyjąć, że są spełnione wymogi zawarte w wskazanym wyżej artykule ppsa. Stwierdzić trzeba, iż skarga M. D. nie jest skierowana przeciw konkretnej decyzji lub postanowieniu, bezczynności przy wydawaniu decyzji bądź postanowienia albo innej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga dotyczy braku rozpatrzenia pisemnej odpowiedzi na przesłane w lutym 2010 r. Departamentowi Prawnemu Ministerstwa przez Centralne Biuro Śledcze Komendy Głównej Policji zawiadomienie skarżącego z dnia 8 lutego 2010 r. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez samorządowych i państwowych funkcjonariuszy publicznych na korzyść osobistą dwóch funkcjonariuszy publicznych Powiatu w [...]. Oznacza to, że skarga ta nie mieści się w katalogu zawartym w art. 3 § 2 i 3 ppsa, a co za tym idzie, jest niedopuszczalna. Argumenty i okoliczności podniesione przez skarżącego, wskazują, że właściwą drogą w tego typu sprawach jest tryb skargowy określony w Rozdziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z art. 227 Kpa przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Zgodnie z treścią art. 228 Kpa skargi takie składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Podkreślić należy, że sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg powszechnych jakimi są skargi zawarte w dziale VIII kpa, a więc skarg związanych z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII kpa. Pogląd taki znajduje odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Ewentualna bezczynność organu w postępowaniu prowadzonym przez ten organ na podstawie przepisów działu VIII kpa również nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Wskazać bowiem należy, że sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w art. 3 § 2 ppsa (por. np. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09, Lex Nr 557044, dostępny na stronie: cbois.nsa.gov.pl, a także postanowienie WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 289/07, dostępny na stronie: cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.