VII SAB/Wa 143/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej- Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych w przedmiocie dofinansowania w ramach programu "Student II -kształcenie ustawiczne osób niepełnosprawnych" postanawia: odrzucić skargę. W dniu 6 czerwca 2012 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga A. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy przez Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie kontroli pozbawienia skarżącego całego dofinansowania z programu "Student II – kształcenie ustawiczne osób niepełnosprawnych" przez Dyrektora Oddziału Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w [...]. Skarżący w skardze domaga się: 1) zobowiązania Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych do przeprowadzenia kontroli w zakresie przedmiotu sprawy ze skargi strony skarżącej z dnia 22 grudnia 2011 r. oraz zbadanie sprawy i w jej zakresie wydania końcowego stanowiska co do skargi w zakresie bezpodstawnych działań i braku zasadności w tym słuszności w działaniu Dyrektora Państwowego Funduszu rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych Oddział w [...] przy realizacji procedury programu " Student II –kształcenie ustawiczne osób niepełnosprawnych z powodu bezprawnego pozbawienia skarżącego całego dofinansowania w zakresie ww. programu, 2) stwierdzenia przez Sąd, że ww. organ dopuścił się w zakresie swoich działań i obowiązków wynikających z przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.) naruszenia prawa wobec skarżącego odmawiając podjęcia działań, o których mowa ww. ustawach, a tym samym dopuścił się przewlekłości postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pismem z dnia 22 grudnia 2011 r. wystąpił do ww. organu o zbadanie zgodności działań Dyrektora Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych Oddział w [...], który przy realizacji procedury programu " Student II –kształcenie ustawiczne osób niepełnosprawnych pozbawił skarżącego z możliwości skorzystania z ww. dofinansowania w drugim półroczu nauki roku szkolnego 2010/2011. Skarżący wskazał, że na powyższe pismo organ wystosował obszerne pismo z dnia 29 marca 2012 r., znak: [...]. Skarżący podniósł, że ww. piśmie odniesiono się jedynie do odmowy PFRO-u w [...] w zakresie nieuwzględnienia w opłatach za naukę we wnioskowanych opłatach do wniosku o dofinansowania kosztów z programu " Student II kosztów związanych z tą nauką a nie do odmowy ich wypłaty w całości i ich pozbawienia. Zdaniem skarżącego pismo organu z dnia 29 marca 2012 r. nie wyjaśnia, czy działanie w powyższym zakresie było zasadne i zgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o odrzucenie skargi bądź jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność i przewlekłość Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres ten został określony w art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. W myśl § 3 cyt. przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Należy podkreślić, iż kontrolna działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. Oznacza to, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim powinność określonego zachowania się organu wobec żądania strony, kontrola sądu sprowadza się zaś do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności zakresu administracji publicznej ( por. wyrok WSA z dnia 5 maja 2006 r. VI SAB/Wa 1/06, Lex nr 276779, wyrok WSA z dnia 9 grudnia 2005 r. VI SAB/Wa 24/05, Lex nr 190899, wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., I SAB 90/98 LEX nr 48016). Wobec powyższego, istotą sprawy jest ustalenie, czy na organie Pełnomocniku do Spraw Osób Niepełnosprawnych w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, lub postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, lub też rozstrzygającego sprawę co do istoty, albo wydania innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Żaden zaś z wyżej wymienionych przypadków nie zachodzi w kontrowanej sprawie. W niniejszej sprawie skarżący domaga się od Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych zbadania zgodności działań Dyrektora Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych Oddział w [...], który przy realizacji procedury programu " Student II – kształcenie ustawiczne osób niepełnosprawnych pozbawił skarżącego w całości z możliwości skorzystania z dofinansowania w drugim półroczu nauki roku szkolnego 2010/2011. Sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie nie mieści się w kategorii spraw w których organ byłby zobowiązany do podjęcia sformalizowanego aktu administracyjnego. Wyjaśnić należy, że Pełnomocnik Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych nie jest organem odwoławczym od rozstrzygnięć podejmowanych przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w ramach realizowanych programów celowych. Wniosek o dofinansowanie stanowi ofertę zawarcia umowy cywilnoprawnej i jego rozpatrzenie nie podlega przepisom ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego. Działania pełnomocnika miały na celu wyjaśnienie sprawy pod względem zbadania prawidłowości działania pracowników Oddziału [...] PFRON w procesie rozpatrywania wniosku skarżącego o dofinansowanie kosztów w ramach programu " Student II –kształcenie ustawiczne osób niepełnosprawnych". Zauważyć należy, że niniejszej sprawie Pełnomocnik do Spraw Osób Niepełnosprawnych w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej pismem z dnia 29 marca 2012 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na pismo- skargę z dnia 22 grudnia 2011 r. przedstawiając w nim szczegółowe wyjaśnienia w zakresie kwestionowanego sposobu rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie kosztów nauki w ramach programu " Student II-kształcenie ustawiczne osób niepełnosprawnych". Powyższego pisma nie można zaliczyć do aktów o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Reasumując stwierdzić należy, że Pełnomocnik do Spraw Osób Niepełnosprawnych w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej nie miał obowiązku wydania któregokolwiek z aktów administracyjnych opisanych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. nie ma zatem podstaw do zarzucenia mu bezczynności w sprawie. W świetle powyższego uznano, że skarga na bezczynność Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a , a zatem jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.