VII SAB/Wa 146/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. D. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanawia: odrzucić skargę L. D., Skarżący w sprawie, pismem z dnia [...] lipca 2011 r. wniósł skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie nie rozpoznania jego skarg z dnia [...] czerwca 2010 r., [...] sierpnia 2010 r. na urzędników państwowych. Skarżący wskazał, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego do dnia [...] lipca 2011 r. nie rozpoznał jego skargi z dnia [...] czerwca 2011 r. pozostając tym samym w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej odrzucenie wskazując, że ocena prawidłowości postępowania skargowego w trybie działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę rozstrzygnięć (decyzji, postanowień i innych aktów oraz czynności z zakresu administracji publicznej) organów administracji publicznej według kryterium legalności, tj. zgodności rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej z przepisami prawa materialnego i procesowego, przy zastosowaniu, których je wydano. Stąd dla oceny dopuszczalności złożonej skargi koniecznym stało się ustalenie czy odpowiada ona wymogom określonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem skargi jest bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, którą Skarżący upatruje w nie rozpoznaniu jego skarg z dnia [...] czerwca 2011 r. i [...] sierpnia 2010 r. W skardze z dnia [...] sierpnia 2010 r. Skarżący zarzucił pracownikom Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego nienależyte (pozamerytoryczne) rozpatrzenie jego poprzedniej skargi w sprawie stanu eksponatów muzealnych [...] Oddziału [...] (pamiątek policyjnych). W opinii Skarżącego pracownik Kancelarii Prezesa Rady Ministrów uchylił się od merytorycznego rozpatrzenia tej sprawy dlatego też zasadnym było złożenie skargi również na pracownika Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Z treści przytoczonego art. 3 § 2 p.p.s.a wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. Oznacza to, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Zatem warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony, zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej ( por. wyrok WSA z dnia 5 maja 2006 r. VI SAB/Wa 1/06, Lex nr 276779, wyrok WSA z dnia 9 grudnia 2005 r. VI SAB/Wa 24/05, Lex nr 190899, wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., I SAB 90/98 LEX nr 48016). Wobec powyższego, istotą sprawy jest ustalenie, czy na Ministrze Kultury i Dziedzictwa Narodowego ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zdaniem Sądu, żaden z wyżej wymienionych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie. Z treści skargi z dnia [...] czerwca 2011 r. i z dnia z [...] sierpnia 2010 r. wynika, że ich przedmiotem jest nienależyte wykonywanie obowiązków przez urzędników państwowych Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Komendy Głównej Policji w sprawie stanu i inwentaryzacji muzealiów policyjnych z gromadzonych w [...]. Zgodnie z art. 227 k.p.a przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stronie niezadowolonej z załatwienia skargi opartej na podstawie art.227 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a, a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 p.p.s.a.. Z tych względów skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.