VII SAB/Wa 147/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w P. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 2 sierpnia 2011 r. (data wpływu do organu) T. B. złożyła skargę na bezczynność Urzędu Miasta i Gminy P. w nierozpoznaniu wniosków z dnia 6 listopada 2007 r. i dnia 26 listopada 2007 r. o wydanie aktu w przedmiocie uchylania się od poniesienia konsekwencji i braku wyjaśnień przyczyn naruszenia jej interesu prawnego i materialnego. Wskazała także na szereg monitów i pism wysyłanych do Burmistrza Miasta i Gminy P. oraz do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w sprawie na uchylanie się przez organ od poniesienia konsekwencji za wieloletnie zaniechania w usunięciu przyczyn zagrożeń oraz braku wyjaśnienia przyczyn naruszenia interesu prawnego strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, w jego ocenie tryb skargowy został wyczerpany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa kognicję sądów administracyjnych, wskazując katalog aktów prawnych i czynności z zakresu administracji publicznej, które mogą być przedmiotem skargi. Stosownie do treści tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Wskazać należy, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Zaznaczyć przy tym należy, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (patrz: Andrzej Kabat "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz" Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska, Warszawa, 2006 r., str. 30). Tym samym nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych, wniosek skarżącej z dnia 26 listopada 2007 r. został przez organ potraktowany jako skarga powszechna w rozumieniu przepisów działu VIII kpa. Uchwałą z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] Rada Miejska w P. uznała tę skargę jako niezasadną. Tak samo skargę z dnia 6 listopada 2007 r. na uchylanie się burmistrza od poniesienia konsekwencji za zaniechanie w naruszeniu bezpośrednich przyczyn zagrożeń dla skarżącej oddalono uchwałą z dnia [...] marca 2008 r. nr [...]. Sąd w pełni podzielił argumentację organu, iż wskazane pisma stanowią skargi powszechne w rozumieniu działu VIII kpa. W konsekwencji skarżąca nie może skutecznie domagać się od Sądu rozpoznania skargi na bezczynność w nierozpoznaniu wniosków stanowiących skargę powszechną. Wskazać należy, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII Kpa, a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne Kpa), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych, czyli w tym przypadku Kodeksu postępowania administracyjnego, będącego podstawą prawną do wskazanego wyżej sposobu załatwienia skargi (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 18/05, niepubl., postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1785/06, Lex 320599, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1110/04, Lex 171200). Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi powszechnej, to także nie jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność w tym zakresie. Z tego też względu przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).