VII SAB/Wa 148/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant spec. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2011 r. sprawy ze skargi D. K. w przedmiocie bezczynności Głównego Inspektora Sanitarnego skargę oddala. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] lipca 201Or. D. K. zarzuciła Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu -między innymi - "przewlekłość w załatwieniu sprawy". Główny Inspektor Sanitarny działał w następującym stanie faktycznym. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. (...) odmówił przywrócenia terminu do wniesienia przez D. K. odwołania od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora w [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. (...) o braku podstaw do stwierdzenia u zainteresowanej choroby zawodowej - przewlekłych chorób narządu głosu. W związku z błędnym pouczeniem strony o prawie wniesienia środka zaskarżenia w ww. postanowieniu z dnia [...] grudnia 2009 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał postanowienie z dnia [...] stycznia 2010 r. (...) prostujące z urzędu oczywistą omyłkę pisarską, wskazując że stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] w terminie 30 dni od dnia doręczenia przedmiotowego postanowienia. Pismem z dnia 11 maja 201Or. D. K. zwróciła do Głównego Inspektora Sanitarnego z prośbą o udzielenie informacji na jakim etapie znajduje się rozpoznanie jej zażalenia na postanowienie z dnia [...] stycznia 201Or. Główny Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. (...), po rozpatrzeniu zażalenia D. K. uchylił postanowienie z dnia [...] stycznia 2010 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W tym samym dniu tj. [...] maja 2010 r., Główny Inspektor Sanitarny wydał postanowienie (...), którym stwierdził niedopuszczalność zażalenia D. K. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Jak wskazano na wstępie w dniu [...] lipca 201Or. D. K. złożyła skargę wskazując na przewlekłość w załatwieniu sprawy. Pismem z dnia [...] września 2010 r. skarżąca wyjaśniła, że skarga dotyczy przewlekłości i bezczynności w załatwianiu sprawy przez Głównego Inspektora Sanitarnego. Obydwa postanowienia z dnia [...] maja 2010 r. wydane zostały dopiero w wyniku jej pisemnej prośby z [...] maja 2010 r. Od czasu otrzymania dokumentacji do czasu wydania postanowień Główny Inspektor Sanitarny nie powiadomił skarżącej o zwłoce i przyczynach niezałatwienia sprawy w przewidzianym prawem terminie. W żadnym piśmie nie wskazano też terminu rozpatrzenia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ przedstawił przebieg postępowania i wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że skarga jest nieuzasadniona z uwagi na zakończenie sprawy postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. (...). Wskazał, że skarżąca została pouczona o możliwości złożenia skargi na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Przedmiotem rozpoznania Sądu była skarga D. K. na przewlekłe załatwienie sprawy w zakresie rozpatrzenia zażaleń skarżącej na postanowienia z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz z dnia [...] grudnia 2009 r. Na wstępie wskazać trzeba, że ustawą z dnia 3 grudnia 201Or. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz - ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 10 stycznia 2011r.) z dniem 11 kwietnia 2011r. uległ zmianie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. Ustawą z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 76, poz. 409) dodano do ww. przepisu § 2. Zgodnie z § 1 powołanego przepisu, w obowiązującym brzmieniu, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. W związku z treścią § 1 art. 149 p.p.s.a. instytucja skargi tak na bezczynność, jak i przewlekłość postępowania służy doprowadzeniu do wydania aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Innymi słowy celem skargi w powyższym zakresie nie jest samo stwierdzenie, iż organ administracji pozostawał w bezczynności, czy prowadził postępowanie przewlekle na jakimś jego etapie, lecz spowodowanie ustania takiego stanu. W konsekwencji w obu przypadkach wymienionych w powołanym przepisie, w sytuacji wydania decyzji lub innego aktu Sąd nie ma możliwości uwzględnienia skargi, nawet jeśli organ pozostawał w bezczynności lub prowadził postępowanie w przewlekły sposób. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania w określonym terminie ww. rozstrzygnięć (v. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 października 2008r., II SAB/Rz 25/08, LEX nr 510415, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 września 2008r., II SAB/OI 15/08, LEX nr 526495). W rozpoznawanej sprawie taka właśnie sytuacja miała miejsce. Główny Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu zażaleń skarżącej wydał bowiem w dniu [...] maja 2010 r. postanowienie (znak: ...) uchylające postanowienie z dnia [...] stycznia 2010 r. i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji oraz postanowienie (...), którym stwierdził niedopuszczalność zażalenia D. K. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: .... Niewątpliwie organ odwoławczy przekroczył terminy przewidziane w art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a. do załatwienia sprawy administracyjnej, co skutkowało również naruszeniem zasady szybkości postępowania wynikającej z art. 12 k.p.a. Zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia [...] stycznia 2010 r. zostało bowiem przekazane przez organ wojewódzki w dniu [...] stycznia 2010 r., a do Głównego Inspektora Sanitarnego wpłynęło w dniu [...] stycznia 2010 r. W aktach sprawy nie ma potwierdzenia w jakiej dacie zostało przekazane do organu odwoławczego zażalenie na postanowienie z dnia [...] grudnia 2009 r. Obydwa postanowienia wydane zostały dopiero w dniu [...] maja 2010 r., po pisemnej interwencji skarżącej z dnia [...] maja 2010 r. (data wpływu do Inspektoratu [...] maja 2010 r.). W toku postępowania skarżąca nie była również informowana, w trybie art. 36 § 1 k.p.a. o przyczynach zwłoki i nowych terminach załatwienia sprawy. Powyższe oznacza, że organ wojewódzki pozostawał w blisko 4 miesięcznej bezczynności. Tym niemniej - jak już to zostało wyjaśnione powyżej - ustanie bezczynności (czy przewlekłości postępowania) w skutek wydania ww. postanowień przed rozpatrzeniem skargi przez Sąd , wyłączało możliwości uwzględnienia skargi w trybie art. 149 § 1 p.p.s.a. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.