VII SAB/Wa 153/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant ref. staż. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie niepowołania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego oraz ponownego ogłoszenia konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 12 października 2009r. B. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Finansów polegającą na niepowołaniu na stanowisko naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] jednego z dwóch kandydatów wyłonionych w drodze konkursu oraz bezprawnym ogłoszeniu ponownego konkursu na to stanowisko. Skarżąca wskazała, że konkurs na ww. stanowisko rozstrzygnięto, gdyż dwóch jego uczestników, w tym skarżąca, uzyskało ponad 68 punktów, o czym poinformowano ją pismem z 27 kwietnia 2009 r. Minister Finansów nie powołał żadnego z wyłonionych kandydatów i dnia 31 lipca 2009 r. ogłosił kolejny konkurs na powyższe stanowisko. Pismem z 20 sierpnia 2009r. B. K., w trybie art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. Następnie złożyła powołaną na wstępie skargę. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie, wskazując że żaden przepis prawa nie nakłada na niego obowiązku uzasadniania decyzji o niepowołaniu na stanowisko kandydata wyłonionego w drodze konkursu. Zdaniem Ministra postępowanie konkursowe oraz ponowne ogłoszenie konkursu na to stanowisko, w związku z niepowołaniem żadnego z wyłonionych w poprzednim konkursie kandydatów, odbyło się zgodnie z prawem. Przy czym Minister w ramach swobody decyzyjnej może uznać, że kandydat nie gwarantuje obiektywnego wykonywania zadań na stanowisku naczelnika US, co nie oznacza, że osoba ta nie jest w stanie rzetelnie wykonywać zadań na innym stanowisku służby cywilnej. Wniosek o odrzucenie skargi organ uzasadnił tym, że ogłoszenie nowego konkursu nie należy do działań objętych art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jak również niepowołanie na stanowisko naczelnika US jednego z dwóch wyłonionych w konkursie kandydatów nie podlega kontroli sądu administracyjnego, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Postanowieniem z 24 lutego 2010r. sygn. akt VII SAB/Wa 161/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W-wie odrzucił skargę B. K. wskazując, że sprawy powoływania i odwoływania pracownika są sprawami z zakresu prawa pracy. Sądy administracyjne nie są zatem właściwe do ich rozpoznania chyba, że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa. Postanowieniem z 14 września 2010r., sygn. akt I OSK 995/10 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B. K., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Na wstępie wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd II instancji w powołanym wyżej postanowieniu podkreślił, że skarga dotyczyła dwóch zagadnień: "działania Ministra Finansów" polegającego po pierwsze na niepowołaniu na stanowisko naczelnika US w [...] jednego z dwóch kandydatów wyłonionych w drodze konkursu, a po drugie na "bezprawnym ogłoszeniu w dniu 31 lipca 2009r. ponownego konkursu na to stanowisko". Z komparycji postanowienia wynika, że przedmiotem rozpoznania Sądu I instancji była bezczynność Ministra Finansów co do rozstrzygnięcia konkursu na stanowisko naczelnika US w [...], natomiast w uzasadnieniu Sąd odniósł się wyłącznie do kwestii niedopuszczalności skargi w przedmiocie odmowy mianowania na stanowisko lub powołania do funkcji w organach administracji publicznej. Mając zatem na uwadze oba podnoszone przez skarżącą zagadnienia stwierdzić trzeba, że skarga podlegała odrzuceniu, wobec braku kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do jej rozpoznania. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje rozpatrywanie skarg na określone prawne formy działania administracji (art. 3 § 2 p.p.s.a.) oraz inne sprawy z zakresu tego działania, jeżeli ustawa tak stanowi (art. 3 § 3 i art. 4 p.p.s.a.) jak również na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 art. 3 § 2 ustawy, gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia, bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. Natomiast w art. 5 p.p.s.a. wymieniono wprost sprawy, w których wyłączona jest właściwość sądów administracyjnych. Zgodnie z treścią pkt 3 ww. przepisu sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa. Wobec treści powołanego przepisu rozpatrzeniu przez sądy administracyjne będą zatem podlegały tylko te z wymienionych w nim spraw, w których obowiązek mianowania lub powołania został wprost przewidziany w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. W pierwszym ze sformułowanych w skardze zagadnień skarżąca zakwestionowała "działanie Ministra Finansów" polegające na niepowołaniu na stanowisko naczelnika US w [...] jednego z dwóch kandydatów wyłonionych w drodze konkursu. Dla przyjęcia właściwości sądu administracyjnego w powyższym zakresie obowiązek powołania powinien wynikać zatem z przepisów ustawy z 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz.U. z 2004r. Nr 121, poz. 1267 ze zm.). Tymczasem zgodnie z art. 5e powołanej ustawy obowiązek ten ustawodawca pozostawił do uznania ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że wymieniony wyżej organ może nie powołać na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego kandydata wyłonionego w drodze konkursu, jeżeli żaden z kandydatów nie gwarantuje obiektywnego wypełniania obowiązków naczelnika urzędu skarbowego. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika zatem, że kontrolą sądów administracyjnych nie są objęte sprawy dotyczące odmowy powołania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego, które są aktami objętymi regulacjami prawa pracy. Należy bowiem odróżnić skargę do sądu administracyjnego wniesioną na rozstrzygnięcia wydawane przez organy administracji publicznej w toku postępowania konkursowego od roszczeń o powołanie bądź też niepowołanie na określone stanowisko osób wyłonionych w drodze konkursu. Podobnie należało ocenić drugie z podniesionych w skardze zagadnień, to jest bezprawne ogłoszenie ponownego konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego. Podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi przewidzianej w przytoczonym przepisie mogą być zatem tylko takie akty lub czynności, które kumulatywnie spełniają następujące przesłanki: nie mają charakteru decyzji lub postanowień; podjęte są w sprawie indywidualnej, skierowane są do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu akt lub podejmującemu czynność, dotyczą uprawnień lub obowiązków tego podmiotu, wynikających z przepisów prawa. Musi więc istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, które dotyczą tak określonego uprawnienia lub obowiązku. Zdaniem Sądu ostatnia z powołanych przesłanek nie została spełniona w niniejszej sprawie, gdyż uprawnienie do kwestionowania ogłoszenia konkursu nie wynika z ustawy o urzędach i izbach skarbowych jak również wydanego na podstawie art. 5 ust. 5 d tejże ustawy rozporządzenia ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008r. w sprawie trybu powołania komisji i przeprowadzania konkursu na stanowisko dyrektora izby skarbowej o naczelnika urzędu skarbowego. W konsekwencji ponowne ogłoszenie konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego również nie jest objęte kontrolą sądów administracyjnych . Z tych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.