VII SAB/Wa 163/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na Komendanta Głównego Policji w przedmiocie : bezczynności organu postanawia : odrzucić skargę. W dniu 12 października 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga Z. S. na bezczynność Komendanta Głównego Policji. Zdaniem skarżącego bezczynność organu polega na nie podjęciu żadnych działań przez organ w stosunku do wystosowanego do Komendanta Głównego Policji listu otwartego z dnia 22 grudnia 2009 r., w którym skarżący domaga się "...natychmiastowego zawieszenia w czynnościach Naczelnik J. G. oraz ścigania jej na wniosek Komendanta za zatajanie prawdy, dręczenie uczciwych ludzi, osłanianie wielokrotnie karanego T. P., działanie na szkodę J. T., otwieranie listów adresowanych wyłącznie do Komendanta M. i nie przekazywanie ich Komendantowi, osłanianie policjantów z komendy wojewódzkiej Policji w Ł. oraz o przestępstwo władzy ". W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że Komendant Główny Policji nie wydawał żadnej decyzji administracyjnej w tej sprawie. Wyjaśnił, iż zarzuty kierowane przez skarżącego w piśmie z dnia 22 grudnia 2009 r. były rozpoznawane w trybie określonym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc w uproszczonym postępowaniu administracyjnym. Organ jednocześnie wskazał, że o sposobie załatwienia sprawy Z. S. został poinformowany pismem z dnia 18 lutego 2010 r. w którym odniesiono się do podnoszonych przez niego zarzutów. Organ wyjaśnił, że przeprowadzone dotychczas ustalenia nie ujawniły nieprawidłowości w działaniach podejmowanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. Jednocześnie poinformowano skarżącego, iż właściwym do zajęcia stanowiska w sprawie zastosowania wobec policjantów środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania jest wyłącznie Sąd na wniosek Prokuratora, a zatem swoją korespondencję w tym zakresie skarżący może kierować do właściwych jednostek Prokuratury. Wskazano, iż w kwestii popełnienia ewentualnego czynu zabronionego przez T.P. było przeprowadzone postępowanie sprawdzające zakończone wydaniem w dniu [...] przez Prokuraturę Rejonową Ł. postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia w tej sprawie. Reasumując organ wskazał, iż nie potwierdzono zarzutów wobec [...] funkcjonariuszy policji dotyczących ich bezczynności i zaniechania wykonania obowiązków służbowych, jak również osłaniania T. P. od odpowiedzialności karnej. Dodał, że skarżący od lat kieruje rocznie dziesiątki różnego rodzaju pism do różnych organów w tym Komendanta Głównego Policji, w których wyraża swoje niezadowolenie dotyczące osób wykonujących czynności w jego sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje : Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl § 3 cyt. przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Należy podkreślić, iż kontrolna działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. Oznacza to, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim powinność określonego zachowania się organu wobec żądania strony, kontrola sądu sprowadza się zaś do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności zakresu administracji publicznej ( por. wyrok WSA z dnia 5 maja 2006 r. VI SAB/Wa 1/06, Lex nr 276779, wyrok WSA z dnia 9 grudnia 2005 r. VI SAB/Wa 24/05, Lex nr 190899, wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., I SAB 90/98 LEX nr 48016). Wobec powyższego, istotą sprawy jest ustalenie, czy na Komendancie Głównym Policji ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, lub postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, lub też rozstrzygającego sprawę co do istoty, albo wydania innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Żaden zaś z wyżej wymienionych przypadków nie zachodzi w kontrowanej sprawie. W niniejszej sprawie Z. S. domaga się od Komendanta Głównego Policji podjęcia czynności wobec wskazanych w liście otwartym z dnia 22 grudnia 2009 r. osób zarzucając organom Policji osłanianie policjantów z Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. Wskazać należy, iż właściwym do zajęcia stanowiska w sprawie zastosowania wobec policjantów środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, jakiego domaga się skarżący, jest wyłącznie Sąd na wniosek Prokuratora, a zatem swój wniosek w tym zakresie skarżący powinien skierować do właściwych jednostek Prokuratury. Jak wynika z akt sprawy Komendant Główny Policji pismem z dnia 16 grudnia 2009 r. poinformował skarżącego o podjętych działaniach w sprawie, jak również o możliwości wystąpienia z ww. wnioskiem do właściwych jednostek Prokuratury. Wskazał, iż wskutek przeprowadzonych ustaleń nie potwierdzono podnoszonych przez skarżącego zarzutów wobec [...] funkcjonariuszy Policji dotyczących ich bezczynności i zaniechania wykonania obowiązków służbowych jak również osłaniania T. P. od odpowiedzialności karnej. Reasumując stwierdzić należy, że Komendant Główny Policji nie miał obowiązku wydania któregokolwiek z aktów administracyjnych opisanych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a zatem nie ma podstaw do zarzucenia mu bezczynności w sprawie. W świetle powyższego uznano, że skarga na bezczynność Komendanta Głównego Policji nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a , a zatem jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wskutek powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.