VII SAB/Wa 177/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Prokuratora Generalnego w rozpoznaniu korespondencji z dnia 10 stycznia 2010 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. Z. S., skarżący w sprawie, wystąpił z listem otwartym do Prokuratora Generalnego w którym domagał się przyjęcia osobiście, w gabinecie przez Prokuratora Generalnego w celu złożenia zeznań o przestępstwach w policji w [...]. Podniósł, że brak odpowiedzi ze strony organu na poprzednie pismo, stawia Prokuratora Generalnego w bezczynności i jest okazywaniem braku szacunku osobie skarżącego. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Prokuratora Generalnego w której zarzucił nie rozpoznanie jego skargi (listu otwartego) z dnia [...] stycznia 2010 r. przez 14 miesięcy. Skarżący podniósł, że jest kaleką, nie porusza się samodzielnie i czuje się gnębiony przez wymiar sprawiedliwości. Wniósł, aby jego skarga z dnia [...] marca 2011 r. została osobiście przesłana przez Prokuratora Generalnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w terminie 30 dni. W odpowiedzi na skargę z dnia 20 kwietnia 2011 r. Prokurator Generalny wniósł o jej odrzucenie. Postanowieniem z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt VII SA/Łd 21/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przekazał skargę Z. S. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, jako właściwemu miejscowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że Sąd administracyjny sprawuje kontrolę rozstrzygnięć (decyzji, postanowień i innych aktów oraz czynności z zakresu administracji publicznej) organów administracji publicznej według kryterium legalności, tj. zgodności rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej z przepisami prawa materialnego i procesowego, przy zastosowaniu, których je wydano. Stąd dla oceny dopuszczalności złożonej skargi koniecznym stało się ustalenie czy odpowiada ona wymogom określonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem skargi Z. S. jest bezczynność Prokuratora Generalnego, którą skarżący upatruje w braku odpowiedzi na jego pismo z dnia [...] stycznia 2010 r. Z treści ww. pisma z [...] stycznia 2010 r. wynika, że skarżący domaga się w nim przyjęcia w gabinecie Prokuratora Generalnego celem osobistego złożenia zawiadomienia o przestępstwach funkcjonariuszy policji w [...] i Komendzie Głównej Policji. Jak wynika z treści przytoczonego art. 3 § 2 p.p.s.a sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. Oznacza to, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Zatem warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony, zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej ( por. wyrok WSA z dnia 5 maja 2006 r. VI SAB/Wa 1/06, Lex nr 276779, wyrok WSA z dnia 9 grudnia 2005 r. VI SAB/Wa 24/05, Lex nr 190899, wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., I SAB 90/98 LEX nr 48016). Zdaniem Sądu, żaden z wyżej wymienionych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2008 r. Nr 7, poz. 39 ze zm.) prokuratura, w tym Prokurator Generalny jest organem ochrony prawnej, a nie organem administracji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.), dalej "k.p.a." W niniejszej sprawie Prokurator Generalny nie był więc zobligowany przez przepisy prawa powszechnie obowiązującego do wydania aktu administracyjnego, ze skargi Z. S., który podlegałby kontroli sądu administracyjnego. W świetle całokształtu akt sprawy wynika, że pismo skarżącego z dnia [...] stycznia 2010 r. uznane zostało przez Prokuratora Generalnego za skargę wniesioną na podstawie przepisów Działu VIII k.p.a. (art. 227 i następne k.p.a.). Zgodnie z art. 227 k.p.a przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stronie niezadowolonej z załatwienia skargi opartej na podstawie art. 227 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a, a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 p.p.s.a.. Z tych względów skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.