VII SAB/Wa 19/14

PostanowienieWSA w Warszawie2014-05-06

Skład orzekający: Mirosława Kowalska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania skargi wniesionej w trybie art. 227 KPA mieści się w kognicji sądu administracyjnego?
Ratio decidendi
Skarga dotycząca czynności nie mieszczącej się w określonej w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. właściwości sądu administracyjnego, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Informacja o sposobie załatwienia skargi w trybie art. 227 KPA nie jest merytorycznym załatwieniem sprawy, lecz czynnością materialno-techniczną.
Stan faktyczny
Skarżący złożył skargę na pracowników Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w trybie art. 227 KPA. Organ przekazał skargę Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Skarżący wniósł skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił odrzucić skargę.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Towarzystwa [...] na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanawia: odrzucić skargę Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy, a więc w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Wniesienie skargi na bezczynność jest tym samym uzasadnione nie tylko przypadkiem niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także przypadkiem odmowy wydania aktu o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a (decyzja, postanowienie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, interpretacje podatkowe), pomimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku. Z treści skargi złożonej dnia 26 lutego 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) wynika, że skarżący złożył do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. skargę na pracowników Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej k.p.a.). Organ przekazał skargę Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego, albowiem skarga obejmowała osobę piastującą funkcję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, wobec czego nie mogła być przezeń rozpoznana. Skargi, o których mowa w art. 227 k.p.a., rozpoznaje się w trybie przewidzianym w art. 228-240 k.p.a. Wskazać przy tym należy, że uregulowane w Dziale VIII k.p.a. postępowanie skargowo-wnioskowe stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego. W ramach tego postępowania realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania petycji, skarg i wniosków. Tryb skargowo-wnioskowy i postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne to odrębne instytucje, w różny sposób realizujące przepisy konstytucyjne. Informacja o sposobie załatwienia skargi nie jest merytorycznym załatwieniem sprawy tylko czynnością materialno-techniczną (tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2010 r., II OSK 2019/10). Skarga wniesiona przez skarżącego dotyczyła czynności nie mieszczącej się w określonej w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. właściwości sądu administracyjnego i jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 23.07.2026. · Źródło