VII SAB/Wa 206/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2011 r. sprawy ze skargi S. J. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie wyegzekwowania decyzji o nakazie rozbiórki postanawia: 1. skargę odrzucić, 2. zwrócić S. J. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia 17 listopada 2010 r. S. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., polegającą na niepodejmowaniu przez ten organ czynności zmierzających do wyegzekwowania wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji tegoż organu z dnia [...] maja 2009 r., nr [...]. Powyższą decyzją organ nakazał W. U. doprowadzenie wybudowanej oczyszczalni ścieków i przewodów rozsączających zlokalizowanych na dz. nr ew. [...], położonej w M. przy ul. L. [...] do stanu zgodnego z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Burmistrza miasta M. z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], tj. wykonania szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe. Skarżący wniósł o "zmuszenie" Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wyegzekwowania decyzji tego organu z dnia [...] maja 2009 r., czyli rozpoczęcia postępowania egzekucyjnego, zdyscyplinowanie organu, aby dalsze postępowanie w tej sprawie odbyło się zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. S. J. zaznaczył, że zarówno on, jak i organ stopnia wojewódzkiego, nie jest w stanie wyeliminować nieprawidłowości oraz przekroczenia uprawnień przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., który to przez 18 miesięcy nie jest w stanie zakończyć postępowania zgodnie z obowiązującym prawem. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wniósł o jej oddalenie, przedstawił również przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określają art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, a także na inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia skargi na bezczynność organów, ale jedynie w przypadkach cytowanych powyżej, a określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Oznacza to, iż skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., a także wówczas gdy szczególna ustawa tak stanowi. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji publicznej można mówić, gdy w prawnie ustalonym terminie, właściwy organ administracji nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji (postanowienia lub innego aktu), bądź też nie podjął działań wynikających z przepisów procesowych w celu usunięcia przeszkody w wydaniu decyzji i nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na bezczynność polega na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jest to jednak tryb stosowany tylko wówczas, gdy nie ma innego sposobu kwestionowania bezczynności organów administracji. Podkreślić trzeba, że złożona w niniejszej sprawie skarga dotyczy niepodejmowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. czynności zmierzających do wyegzekwowania decyzji tegoż organu z dnia [...] maja 2009 r., nr [...]. Z akt sprawy wynika, że decyzja ta jest ostateczna i prawomocna. Jest to zatem sprawa z obszaru postępowania egzekucyjnego, regulowanego przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., zwana dalej – u.o.p.e.w.a.). W ustawie tej, w art. 6 § 1 a, został uregulowany szczególny tryb postępowania, w kwestii dotyczącej bezczynności wierzyciela (tj. w niniejszej sprawie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W.), w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1. Stosownie do w/w przepisu na bezczynność wierzyciela służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. W świetle treści przepisów art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a. ( które określają kiedy możliwa jest skarga na bezczynność organu) oraz art. 6 § 1a u.o.p.e.w.a. nie jest dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu egzekucyjnego polegającą na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Przepisy art. 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowią bowiem własną – szczególną regulację w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt: II OSK 1588/06 oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2003 r. II SAB/Wa 138/02, ONSA 2004, nr 2, póz. 89). Z treści omawianych przepisów nie wypływa uprawnienie dla podmiotów wymienionych w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do wnoszenia skargi do sądu administracyjnego w tych przypadkach, gdy organ wyższego stopnia uwzględnił wniesioną skargę na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, a organ egzekucyjny (wierzyciel) tych czynności nie wykonuje. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a.) stwarzają podmiotom wymienionym w art. 6 § 1a u.o.p.e.w.a. możliwość wnoszenia skargi do sądu administracyjnego jedynie na bezczynność organu wyższego stopnia w wydawaniu postanowienia o jakim mowa w ostatnio wymienionym przepisie. Jednakże skarga S. J. dotyczy wyraźnie bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., przez brak wyegzekwowania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji tegoż organu z dnia [...] maja 2009 r., nr [...]. Reasumując stwierdzić należy, iż w świetle art. 6 § 1 a ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji niedopuszczalna jest skarga sądowa na bezczynność organu egzekucyjnego pierwszej instancji, polegającą na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, wniesiona przez podmiot, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania przez osobę trzecią obowiązku o charakterze administracyjnym. Bez wpływu dla podjętego rozstrzygnięcia, w świetle powyższych rozważań, jest okoliczność, iż w stanie faktycznym sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. (znak: [...]) wskazał skarżącemu, iż organem właściwym do rozpatrzenia jego skargi na bezczynność organu powiatowego jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Z powyższych względów skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w/w ustawy.