VII SAB/Wa 22/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Agnieszka Wilczewska – Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 22 września 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D., M., J. i M.W. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: oddalić wniosek adw. K. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 października 2006r. oddalił skargę D., M., J. i M. W. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W dniu 27 grudnia 2006r. (data prezentaty Sądu) wpłynęła do tutejszego Sądu skarga kasacyjna sporządzona przez ustanowionego dla strony skarżącej - pełnomocnika z urzędu – adw. K. K. W skardze kasacyjnej zawarty był wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W dniu 30 stycznia 2009r. Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok o oddaleniu wskazanej wyżej skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do art. 250 wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne. Oznacza to, że następuje ono po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie i przez wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny odrębnego postanowienia, od którego jak w niniejszej sprawie służy zażalenie w toku instancji (por. wyrok z dnia 9 lutego 2005r. sygn. akt GSK 1412/04). Z uwagi na powyższe właściwym do wydania niniejszego postanowienia jest tutejszy Sąd. W przedmiotowej sprawie sformułowany przez adw. K. K. wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego w ramach instytucji prawa pomocy zawarty jest w skardze kasacyjnej, która to stanowi czynność z zakresu nieopłaconej pomocy prawnej (art. 250 p.p.s.a.). Zaznaczyć również należy, że Sąd rozstrzyga w tym przedmiocie dopiero wtedy, gdy złożony zostanie stosowny wniosek. W myśl § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż brak oświadczenia pełnomocnika o jakim mowa w cytowanym powyżej § 20 w/w rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2006 r., II FSK 862/05, Lex nr 242945, postanowienie Sądu Najwyższego z 14 października 1998 r., II CKN 687/98, OSNC 1999, nr 3, póz. 63). Wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżących był dwukrotnie (zarządzeniami z dnia 14 kwietnia 2009r. i 11 maja 2009r.) zobowiązany do złożenia oświadczenia, o jakim mowa w § 20. Mimo to nie złożył oświadczenia, iż żądane koszty nie zostały opłacone w całości lub w części. Z tych względów wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, jako nieuzasadniony, podlega oddaleniu.