VII SAB/Wa 232/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , sędzia WSA Izabela Ostrowska, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2022 r. sprawy ze skargi W. G. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Klimatu i Środowiska w zakresie rozpatrzenia zażalenia z dnia 12 listopada 2020r. I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Ministra Klimatu i Środowiska do wydania aktu; II. stwierdza, że Minister Klimatu i Środowiska dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania z zażalenia W. G. na postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] października 2020 r. znak [...]; III. stwierdza, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. przyznaje od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz skarżącego W. G. sumę pieniężną w wysokości 500 (pięćset) złotych; V. zasądza od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz skarżącego W. G. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 20 października 2020 r. znak [...], Wójt Gminy T. wystąpił do Dyrektora [...] Parku Narodowego (dalej jako "Dyrektor Parku") z prośbą o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego na działce o numerze ewidencyjnym [...], w obrębie [...], gmina T., w otulinie [...] Parku Narodowego (dalej jako "Park"). Dyrektor Parku postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. znak: [...], odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Pismem z dnia 12 listopada 2020 r. W. G. (dalej jako "skarżący") wniósł zażalenie od w/w postanowienia Dyrektora Parku. Zażalenie wpłynęło do Ministra Klimatu i Środowiska w dniu 24 listopada 2020 r. (vide: prezentata piśmie Dyrektora Parku z dnia 17 listopada 2020 r. przekazującym ww. zażalenie do organu II instancji). Pismem z dnia 14 stycznia 2021 r. Minister Klimatu i Środowiska (dalej jako "Minister", "organ") zawiadomił w trybie art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j., Dz.U. z 2021 r., poz. 735, ze zm., dalej jako "k.p.a.") o przedłużeniu termin zakończenia postępowania w w/w sprawie do dnia 15 lutego 2021 r., z uwagi na fakt poziomu skomplikowania sprawy i konieczności przeprowadzenia szczegółowej analizy dokumentów. Pismem z dnia 15 lipca 2021 roku skarżący W. G. wniósł w trybie art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. ponaglenie do Ministra Klimatu i Środowiska na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Ministra Klimatu i Środowiska sprawy o sygn. akt [...] oraz o wydanie postanowienia, którym zostanie stwierdzone, że Minister Klimatu i Środowiska z rażącym naruszeniem prawa dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, które zainicjowane zostało zażaleniem skarżącego z dnia 12 listopada 2020 r. na postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] października 2020 r. Skarżący wniósł również o zobowiązanie organu rozpatrującego sprawę do załatwienia sprawy w terminie 3 dni od dnia doręczenia ponaglenia. Jak wynika z załączonego przez skarżącego dokumentu "śledzenie przesyłek", ponaglenie wpłynęło do organu w dniu 20 lipca 2021 r. Pismem z dnia 13 sierpnia 2021 roku skarżący W. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Klimatu i Środowiska w sprawie rozpoznania zażalenia skarżącego z dnia 12 listopada 2020 r. na postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] października 2020 r., znak: [...]. Skarżący W. G. wniósł o: • stwierdzenie bezczynności i przewlekłości w prowadzeniu postępowania; • stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłość prowadzonego postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; • zobowiązanie Ministra Klimatu i Środowiska do wydania w sprawie administracyjnej postanowienia w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt wraz z prawomocnym wyrokiem; • przyznanie od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz skarżącego kwoty 5 000 złotych; • zasądzenie od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił Ministrowi Klimatu i Środowiska rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 35 § 1 – 3 w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niewydanie orzeczenia w przewidzianych w przepisach k.p.a. terminach oraz poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie organ pozostaje bezczynny. Bezczynność ta spowodowała z kolei, że postępowanie prowadzone jest niesprawnie i nieskutecznie, w sytuacji gdy sprawa mogła i powinna być załatwiona w terminie krótszym, zwłaszcza że nie jest to sprawa szczególnie skomplikowana, brak tu potrzeby przesłuchiwań świadków, sporządzania opinii biegłych, analizy specjalistycznej dokumentacji, potrzeby dokonywania tłumaczeń przysięgłych z języków obcych, czy analizy prawa europejskiego. Akta sprawy nie są obszerne, a na dzień datowania niniejszej skargi skarżący nie otrzymał informacji o przeprowadzeniu choćby jednej czynności dowodowej w toku postępowania zażaleniowego. Skarżący podkreślił, że wniosek o zasądzenie na jego rzecz kwoty 5 000 zł uzasadniony jest tym, że wskutek półrocznej bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania przez Ministra nie tylko pozbawiony został prawa do możliwie szybkiego załatwienia przez organ władzy publicznej swojej sprawy, nie tylko pozbawiony został swojego prawa do sądowej kontroli orzeczeń i decyzji administracyjnych, ale przede wszystkim poniósł wymierne straty finansowe związane z niemożnością rozpoczęcia planowanej na wiosnę 2021 roku budowy domu mieszkalnego oraz budynku gospodarczego, których to budów dotyczyło zaskarżone postanowienie Dyrektora Parku z dnia [...] października 2020 roku. Skarżący nie mógł bowiem i już w tym roku mógł nie będzie na nieruchomości gruntowej objętej wnioskiem sadzić płodów rolnych, także ozimych, bowiem postępowanie administracyjne, ewentualnie sądowoadministracyjne nie zakończy się zapewne w tym roku, co oznacza, że skarżący nie będzie mógł w tym roku czerpać pożytków ze swojej własności. W przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia dla skarżącego sprawy nie będzie on mógł już w tym roku rozpocząć budów, bowiem tego typu inwestycje - zgodnie ze sztuką budowlaną - nie mogą być rozpoczynane w okresie jesienno-zimowym, a w takim okresie musiałby skarżący budowę zaczynać, biorąc pod uwagę konieczność zorganizowania wcześniej całej budowlanej logistyki sprzętowo-materiałowej. Wszystko to powoduje, że skarżący będzie musiał w przyszłym roku ponieść także dużo wyższe koszty szybko obecnie drożejących materiałów budowlanych, paliwa oraz koszty pracownicze, konsekwencją czego będzie istotny wzrost kosztów zamierzonych inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] września 2021 r., znak: [...] Minister Klimatu i Środowiska uchylił postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] października 2020 r., znak: [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę Minister Klimatu i Środowiska wniósł o jej oddalenie w całości. Organ wskazując na wydanie postanowienia z dnia [...] września 2021 r., uznał, że nie ma stanu bezczynności. Jednocześnie podkreślił, że sprawa wymagała szczególnej analizy uwarunkowań faktycznych i prawnych związanych z możliwością nadmiernej i nieuprawnionej ingerencji w prawo własności skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podnieść należy, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zaskarżenie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi W. G. jest bezczynność Ministra Klimatu i Środowiska oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpoznania zażalenia W. G. z dnia 12 listopada 2020 r. na postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] października 2020 r. znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia przedłożonego przez Wójta Gminy T. projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego na działce o numerze ewidencyjnym [...], w obrębie [...], gmina T., w otulinie [...] Parku Narodowego. Bezczynność organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., natomiast z przewlekłością organu mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. w brzmieniu nadanym ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) obowiązującym od 1 czerwca 2017 Należy zauważyć, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie zawierają legalnej definicji "bezczynności" organu, jak również "przewlekłości postępowania". Bezczynność i przewlekłość postępowania to dwie odmienne instytucje. Bezczynność jest kategorią obiektywną, zachodzi zawsze wtedy, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie jednego miesiąca (sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania), lub gdy nie rozpoznał odwołania w ciągu miesiąca od dnia jego otrzymania lub w terminach wskazanych w przepisach szczególnych (art. 35 k.p.a.). Wynika z tego, że dla oceny zachowania organu (stwierdzenia bezczynności organu) istotny jest jedyne upływ czasu między datą wszczęcia postępowania (wniesienia odwołania, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) a chwilą orzekania przez sąd w sprawie ze skargi na bezczynność. Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ administracji oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że Sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie. Z przewlekłością postępowania, która także podlega ocenie w rozpoznawanej sprawie, mamy natomiast do czynienia wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Jako najczęstszy przypadek przewlekłego prowadzenia postępowania podaje się przypadki nieuzasadnionego korzystania z możliwości wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. Przewlekle jest również postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012 str. 44). Zatem zachowanie organu z puntu widzenia ewentualnej przewlekłości jest już ocenne, podobnie jak ocenna jest waga stwierdzonej przewlekłości (rażąca albo nie). Warto zauważyć, że również w wyroku z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 549/13 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), Naczelny Sąd Administracyjny zdefiniował postępowanie prowadzone w sposób przewlekły, jako "postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy". Pojęcie przewlekłości postępowania obejmuje zatem przypadki opieszałego, niesprawnego i nieskutecznego działania organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym (podobnie: R. Kędziora /w/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 4, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2014, teza 2 komentarza do art. 37 k.p.a.) Z kolei w wyroku z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1956/12 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), NSA podkreślił, że w stanie przewlekłości postępowania czynności procesowe podejmowane przez organ nie posiadają cechy koncentracji niezbędnej w świetle art. 12 Kpa., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Podkreślić należy, że zgodnie z ustanowioną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania, organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2). W myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie skarżący pismem z dnia 12 listopada 2020 r. wniósł zażalenie od w/w postanowienia Dyrektora Parku. Zażalenie wpłynęło do Ministra Klimatu i Środowiska w dniu 24 listopada 2020 r. Dopiero w dniu [...] września 2021 r., a więc po upływie 10 miesięcy od wpływu zażalenia do organu, prawie 2 miesięcy od wpływu ponaglenia do organu, oraz 19 dni po wpływie przedmiotowej skargi na bezczynność, Minister Klimatu i Środowiska rozpoznał zażalenie, wydając postanowienie znak: znak: [...] W ocenie Sądu, w świetle powyższego, zasadna jest skarga na bezczynność Ministra Klimatu i Środowiska w zakresie rozpoznania zażalenia skarżącego na postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] października 2020 r. znak: [...]. Badając przebieg postępowania w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do wniosku, że także skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Klimatu i Środowiska jest zasadna, ponieważ organ podczas postępowania zwlekał z podjęciem czynności procesowych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Wskazać należy, że w okresie od 14 stycznia 2021 do [...] września 2021 r. , tj. przez okres prawie 9 miesięcy, trudno dostrzec, aby w sprawie były podejmowane jakiekolwiek czynności. Dopiero w dniu [...] września 2021 r. organ wydał rozstrzygnięcie kończące postępowanie w sprawie. Podnieść ponadto należy, że organ dokonując w dniu 14 stycznia 2021 r. przedłużenia postępowania do 15 lutego 2021 r. powoływał się na szczególnie skomplikowany charakter sprawy oraz konieczność przeprowadzenia szczegółowej analizy dokumentów, jednakże termin ten nie został przez organ dotrzymany. Zauważyć należy, że ustanowiona w art. 36 k.p.a. możliwość przedłużania terminu załatwienia sprawy ma charakter wyjątkowy i nie powinna być przez organy nadużywana. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Ponadto zgodnie z art. 149 § 1a tej ustawy, jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przystępując do oceny, czy bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały charakter rażący, wskazać należy, że w orzecznictwie za rażące naruszenie prawa uznawany jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W omawianej sprawie w ocenie Sądu przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy jest znaczne i niezaprzeczalne. Jak już wyżej wskazano, organ rozpoznał przedmiotowe zażalenie dopiero w dniu [...] września 2021 r., więc po upływie 10 miesięcy od wpływu zażalenia do organu, prawie 2 miesiące od wpływu ponaglenia do organu, oraz 19 dni po wpływie przedmiotowej skargi Podkreślić także należ, że w trakcie całego 10-miesięcznego postępowania, od wpływu zażalenia do wydania postanowienia rozpoznającego zażalenie, organ podjął tylko jedną czynność w sprawie, a mianowicie pismem z dnia 14 stycznia 2021 r. zawiadomił w trybie art. 36 § 1 k.p.a. o przedłużeniu termin zakończenia postępowania w w/w sprawie do dnia 15 lutego 2021 r. Tym samym powyższe działania organu miały charakteru czynności pozornych. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd przyjął, iż stwierdzona bezczynność organu praz przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na wniosek strony, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał skarżącemu sumę pieniężną w kwocie 500 zł, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. (czego konsekwencją jest pkt IV wyroku). Wskazać należy, że stosowanie środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. wobec organu jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, zatem możliwością, z której sąd może skorzystać, jeżeli realia sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. Wybór odpowiedniego środka powinien być zasadniczo warunkowany celem skargi na przewlekłość, którym jest zwalczenie tych stanów mających miejsce w postępowaniu i doprowadzenie do jego zakończenia. Istotna jest również funkcja prewencyjna, mająca na celu zapobieganie, aby w przyszłości organ administracji nie dopuszczał do powstania stanu przewlekłości w postępowaniu. (...) sąd może przyznać skarżącemu sumę pieniężną w stosownej wysokości, która rekompensuje, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbek (krzywdę, straty itd.), jakiego doznał skarżący na skutek bezczynności lub przewlekłego działania organu administracji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2021 r., sygn. akt III OSK 1029/21, LEX nr 3227255). W zakresie wyboru środka dyscyplinującego organ, sąd administracyjny dysponuje swobodą zbliżoną do uznania administracyjnego W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że kwota 500 zł będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej postawy organu). Zasądzona suma pieniężna służy nie tylko zdyscyplinowaniu organu administracji publicznej, ale przede wszystkim ma wynagrodzić stronie wadliwe działanie tegoż organu. W ocenie Sądu wnioskowana przez skarżącego kwota 5000 zł jest zbyt wygórowana i nie odpowiadająca okolicznościom sprawy. W ocenie Sądu wynikające z art. 149 §.1 pkt 2 p.p.s.a. zobowiązania organu do wydania aktu stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku), albowiem rozpoznając zażalenie skarżącego, postanowieniem z dnia [...] września 2021 r., znak: [...] Minister Klimatu i Środowiska uchylił postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] października 2020 r., znak: [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a, art. 149 § 2 i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I, II, III oraz IV sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a.