VII SAB/Wa 257/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.P. na przewlekłość Wójta Gminy [...] w prowadzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę W dniu 22 września 2021 r. Wójt Gminy [...], po ponownym rozpatrzeniu wniosku K.P., wydał decyzję nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny w zabudowie zagrodowej oraz zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na budynek inwentarsko-składowy, położonych na terenie działki nr ewid. [...] w m. [...], gmina [...]. Decyzją z [...] października 2021 r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, organ uwzględnił w całości odwołanie i zmienił własną decyzją z [...] września 2021 r. w zakresie ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy. W dniu 19 października 2021 r. skarżący wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] za pośrednictwem Wójta Gminy [...] ponaglenie. W dniu 26 października 2021 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wójta Gminy [...] przedmiotowego postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę K.P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy [...] należy odrzucić jako niedopuszczalną z powodu braku przedmiotu zaskarżenia. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący zarzucał organowi przewlekłe prowadzenie postępowania, zakończonego wydaniem przez Wójta Gminy [...] decyzji z [...] października 2021 r. uwzględniającej w całości odwołanie skarżącego od decyzji tego organu z [...] września 2021 r., i zmieniającej ją w zakresie ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została natomiast wniesiona przez skarżącego w dniu 26 października 2021 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych spornym było, czy skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania wniesiona po jego zakończeniu, a poprzedzona ponagleniem złożonym w trakcie postępowania administracyjnego, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 lub pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 239, dalej: "p.p.s.a.")., czy też powinna być rozpoznana z uwzględnieniem art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 2 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 7 marca 2022 r. podjął w składzie siedmiu sędziów uchwałę sygn. akt II OPS 1/21, zgodnie z którą skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu powyższej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że ustanie przewlekłości postępowania poprzez ostateczne zakończenie postępowania przez organ administracji, należy traktować jako brak przedmiotu zaskarżenia, skutkujący odrzuceniem skargi przez sąd administracyjny ze względu na jego niedopuszczalność z powodu braku przedmiotu zaskarżenia. Przechodząc do niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że decyzja Wójta Gminy [...] z [...] października 2021 r., wydana na podstawie art. 132 oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, zakończyła w sposób merytoryczny postępowanie przed organem. Wniesiona do tutejszego Sądu skarga została więc złożona po ostatecznym zakończeniu przez organ postępowania. Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę, zobowiązany jest mieć na względzie treść art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Z treści powołanej regulacji zasadnie wywodzi się moc wiążącą uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, a istota tego związania oznacza, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie nie widzi natomiast żadnych podstaw ku temu, by nie podzielić stanowiska zajętego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21. Tym samym wiążące jest stanowisko, wskazujące na konieczność odrzucenia skargi K.P. na przewlekłość Wójta Gminy [...]. Wyjaśnić również należy, że skarżący wniósł w kontrolowanej sprawie ponaglenie, po wydaniu decyzji kończącej postępowanie przed organem. Powyższy fakt pozostaje jednak irrelewantny w odniesieniu do oceny dopuszczalności wniesionej skargi, a w konsekwencji konieczności jej odrzucenia. Sąd przyjmuje bowiem jako własne stanowisko judykatury, zgodnie z którym w pierwszej kolejności sąd administracyjny zobligowany jest ustalić fakt istnienia przesłanki zaskarżenia (dopuszczalności skargi na przewlekłość organu) w zakresie przedmiotowym, tzn. określenia czy od zaskarżonej formy działalności administracji publicznej (bezczynności, przewlekłego prowadzenia postępowania) przysługuje skarga objęta zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Jeżeli tak jak w rozpoznawanej sprawie prowadzone postępowanie ulega zakończeniu przed wniesieniem skargi, to zachodzi niedopuszczalność z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.), bowiem znika przedmiot kontroli sądu administracyjnego. W takim przypadku prowadzenie kontroli staje się niedopuszczalne, bo nie ma czego kontrolować. W konsekwencji ustalenie przez sąd, że w sprawie zachodzi niedopuszczalność skargi z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, czyni bezprzedmiotowym badanie przez sąd ewentualnego faktu wyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia, tj. wymogu przewidzianego w art. 52 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 973/19 oraz orzecznictwo i literaturę przedmiotu tam powołaną). Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.