VII SAB/Wa 35/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Z. na bezczynność Rady Miejskiej w [...] postanawia: odrzucić skargę S. Z. Pismem z dnia 23 grudnia 2009 r., uzupełnionym pismem z dnia 1 stycznia 2010r. S. Z. wniósł skargę na bezczynność Rady Miejskiej w [...] w sprawie dotyczącej skargi złożonej w dniu 13 listopada 2009 r. o naruszenie prawa własności stanu prawnego ewidencji gruntów na planie, objętej aktem notarialnym Rep. [...], wskazał, że wnosi ją w trybie art. 229 k.p.a. W piśmie z dnia 9 marca 2010 r. S. Z. wskazał, że wnosi skargę o "naruszenie wniosku skarżącego z dnia 3 marca 2010 r. o podjęcie czynności przekazania w/w sprawy wraz załącznikami dotyczące skargi do właściwego organu Rady Powiatu [...] w celu rozpatrzenia skargi", "o naruszenie prawa własności stanu prawnego na planie objętej Aktem Notarialnym położonej nieruchomości przy ul. Z." (jak zostało wskazane w piśmie z dnia 3 marca 2010r.). Podniósł, że wadliwie przekazano jego skargę do Starostwa Powiatowego w [...], zamiast do Rady Powiatu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 tej ustawy stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z mocy art. 3 § 3 w/w ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. Skarga S. Z. została zakwalifikowana jako wniesiona w trybie art. 227 i następnych Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazać należy, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych, czyli w tym przypadku Kodeksu postępowania administracyjnego, będącego podstawą prawną do wskazanego wyżej sposobu załatwienia skargi (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 18/05, niepubl., postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1785/06, Lex 320599, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1110/04, Lex 171200). Ponadto stwierdzić należy, że bezczynność musi dotyczyć aktu lub czynności o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 a p.p.s.a. Przedmiotem skargi nie jest akt ani czynność o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 a p.p.s.a., ale określona czynność polegająca na "wadliwym", jak wskazuje skarżący, przesłaniu jego skargi niewłaściwemu organowi, która nie mieści się w katalogu spraw objętych kognicją sądu administracyjnego. Z tego też względu przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na marginesie wskazać należy, w sprawach dotyczących naruszenia własności stanu prawnego księgi wieczystej, właściwym jest sąd powszechny, o czym S. Z. był informowany przez Radę Miejską w [...] (pismo z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...], stanowiące załącznik do uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...]).