VII SAB/Wa 37/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi K. Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] I. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] do rozpoznania wniosku skarżącego K. Z. z dnia 19 marca 2012 r. w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, II. stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, III. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] na rzecz skarżącego K. Z. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi złożonej przez K. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] polegająca na nierozpoznaniu wniosku z dnia 19 marca 2012 roku. Niniejszym pismem skarżący wniósł o wszczęcie postępowania administracyjnego w związku ze stwierdzeniem występującej wilgoci i postępującej pleśni na ścianach lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...]. Skarżący podał, iż dniu 6 listopada 2012 r. złożył zażalenie do organu wyższej instancji jakim jest Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego. Pismem z dnia 13 grudnia 2012 r. Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego stwierdził zasadność złożonej skargi na niezałatwienie sprawy w terminie. Skarżący zarzucił, iż do dnia napisania skargi nie została wydana żadna decyzja administracyjna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi na bezczynność. Zdaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], skarga nie jest zasadna, bowiem ustał stan bezczynności. Organ wydał wymagane przepisami prawa rozstrzygnięcie w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na nieruchomości przy ulicy [...] w W. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. umorzone zostało, prowadzone z urzędu, postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu, K. Z. nie przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu. Skarżący był jednakże na bieżąco informowany o jego przebiegu, ponadto rozstrzygnięcie z dnia [...] marca 2013 r. zostało przekazane do jego wiadomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej ppsa), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W przedmiotowej sprawie analiza zebranego materiału dowodowego wskazuje na całkowitą zasadność skargi na bezczynność, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania orzeczenia w określonym terminie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zgodnie z art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Stosownie do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa). W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016, wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie. Zgodnie z art. 149 ustawy ppsa, w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (w brzmieniu przepisu obowiązującym od dnia 17 maja 2011 r.). Instytucja skargi na bezczynność organu ma zatem na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia. Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, iż w pismem z dnia 19 marca 2012 r. K. Z. złożył wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego i przeprowadzenie wizji lokalnej oraz wydanie decyzji nakazującej inwestorowi wykonanie niezbędnych prac mających na celu usunięcie zawilgocenia i pleśni z mieszkania, którego skarżący jest właścicielem. Pismo niniejsze jako, że wniesione zostało do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, przekazane zostało zgodnie z właściwością do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. W dniu 15 stycznia 2013 r. organ nadzoru budowlanego zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W. W dniu [...] marca 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, organ stwierdził, iż przepisy ustawy Prawo budowlane nie pozwalają ingerować w to co mieści się wewnątrz lokalu. Nakaz usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego może dotyczyć wyłącznie samego obiektu budowlanego, a nie pojedynczego lokalu mieszkalnego. Biorąc powyższe pod uwagę, uprawnione jest twierdzenie, iż organ nie rozpoznał wniosku skarżącego z dnia 19 marca 2013 r. Nie można bowiem uznać, iż decyzja z dnia [...] marca 2013 r. umarzającą postępowanie została wydana po rozpatrzeniu wniosku strony skarżącej. Bezspornym jest także, iż poprzedzona została ona wszczęciem przez organ postępowania z urzędu, a nie z wniosku K. Z. Tymczasem organ winien był wydać rozstrzygnięcie, w którym orzeknie w sposób pozytywny lub negatywny o żądaniu strony skarżącej. O rozpoznaniu wniosku nie może świadczyć także stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę z dnia 4 kwietnia 2013 r., w którym organ stwierdza, iż K. Z. nie przysługiwał w sprawie przymiot strony. Nawet w przypadku uznania, iż skarżący nie jest stroną postępowania (Sąd w niniejszym postępowaniu kwestii tej nie przesądza), organ zobowiązany był do wydania rozstrzygnięcia w formie przewidzianej przepisami kodeksu administracyjnego, od którego będą skarżącemu przysługiwały środki zaskarżenia na zasadach ogólnych. Już tylko na marginesie wskazać należy, iż nie może zostać uznana za prawidłową praktyka organu, w której informuje on wnioskodawcę o przebiegu postępowania, doręczając mu "do wiadomości" wydane rozstrzygnięcie, jednocześnie nie uznając go za stronę postępowania. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują takiej "pośredniej" formy uznania legitymacji procesowej, tymczasem organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest do działania na podstawie przepisów prawa. Sąd oceniając aktywność organu w trakcie prowadzonego postępowania doszedł do przekonania, że mimo przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w kpa, bezczynność organu, nie nosi cech rażącego naruszeniem prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 kpa można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide wyrok WSA w Warszawie z 20.10.2011 r. I SA/Wa 353/11, wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08.2011 r., II SAB/Gd 30/11 – dostępne w CBOSA). W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 149 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy.