VII SAB/Wa 57/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 1 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanawia odrzucić skargę. Pismem z 9 marca 2010 r. B J wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie -jak określiła- wykonania ustawowego obowiązku wobec samowoli budowlanej w [...] przy ul. [...] zagrażającej jej bezpieczeństwu oraz zabytkowi przy ul. [...]. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Podniósł że w tego typu sprawach skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm, zwanej dalej ppsa) określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 ppsa). Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowieni;i oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa przyjęto, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie w sprawie, jednakże nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. W stosunku do skargi na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie można mówić, że są spełnione wymogi zawarte w w/w artykułach ppsa, co oznacza, że nie może ono hyc przedmiotem skargi do sądu administracyjnego Stwierdzić trzeba, iż skarga B J nie jest skierowana przeciw konkretnej decyzji lub postanowieniu, bezczynności przy wydawaniu jakieś decyzji bądź postanowienia albo innej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jest to skarga odnosząca się całokształtu czynności podejmowanych lub nie przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego dotyczących nieruchomości przy ulicy [...] w [...] Oznacza to, że skarga ta nie mieści się w katalogu zawartym w art. 3 § 2 i 3 ppsa. .i co za tym idzie, jest niedopuszczalna. Argumenty podniesione przez skarżących wskazują, że właściwą drogą w tego typu sprawach jest tryb skargowy określony w Rozdziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm ). Zgodnie z ad 77 / Kpa przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie' zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw Zgodnie z treścią art. 228 Kpa skargi takie składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg powszechnych jakimi są skargi zawarte w dziale VIII kpa, a więc skargi związane z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII kpa. Pogląd taki znajduje odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a także Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ewentualna bezczynność organu w postępowaniu prowadzonym przez ten organ przy zastosowaniu przepisów działu VIII kpa również nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Wskazać bowiem należy, że sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w art 3 § 2 ppsa (por. np. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09, I ex Nr 557044, dostępny na stronie: cbois.nsa.gov.pl, a także postanowienie WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 289/07, dostępny na stronie: cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.