VII SAB/Wa 63/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Prezydenta W. postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącej A. Z. kwotę 100 (sto) zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Wyrokiem z dnia 16 października 2008r. sygn. akt VI SAB/Wa 82/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Z. na bezczynność Prezydenta W. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez stronę skarżącą Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 maja 2009r., sygn. akt I OSK 470/09 uchylił wyrok z dnia 16 października 2008r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Pismem z dnia 4 sierpnia 2009r. skarżąca cofnęła skargę na bezczynność organu. Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, iż skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z brzmieniem art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Mając na uwadze, że w niniejszej sprawie cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa i nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności, Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne. Na marginesie zauważyć należy, iż z treści pisma z dnia 4 sierpnia 2009r., którym cofnięto skargę wynika, iż Prezydent W. wydał decyzję, której domagała się skarżąca. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit a ww. ustawy.