VII SAB/Wa 63/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] spółki akcyjnej w [...] na bezczynność Rady [...] w przedmiocie skargi na Prezydenta [...] postanawia: odrzucić skargę Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rady [...] w zakresie rozpoznania skargi na Prezydenta [...] Analiza akta administracyjnych wskazuje, że skarżący, w trybie art. 227 i n. k.p.a., wniósł skargę na Prezydenta [...] w przedmiocie nierozpatrzenia skargi na działalność Zarządu Dróg Miejskich w [...], a następnie zażalenie, w trybie art. 37 k.p.a., na bezczynność organów, tj. Rady [...] i Prezydenta [...]. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy, tj. w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko przypadkiem niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także przypadkiem odmowy wydania aktu o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a (decyzja, postanowienie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, interpretacje podatkowe), mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku. W ocenie Sądu, sprawa, z którą skarżący zwrócił się w trybie skargowym do organu, tj. Rady [...] dotyczy kwestii nierozpatrzenia przez Prezydenta [...] skargi na Zarząd Dróg Miejskich w [...]. Nie jest to sprawa, w której organ mógłby i powinien zająć stanowisko w trybie władczego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia, innego władczego aktu lub czynności o charakterze indywidualnym). Procedura skargowa unormowana w przepisie art. 227 k.p.a. ma cechy jednoinstancyjnego postępowania skargowego, bardzo uproszczonego, kończącego się czynnością materialno-techniczną: zawiadomieniem skarżącego o załatwieniu skargi. Według poglądów ujętych w literaturze przedmiotu i ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r., III SAB 108/99, Lex nr 48017; wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2010 r. II OSK 1578/10, Lex nr 737711) ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Stronie nie służy w tym przypadku skarga do sądu administracyjnego na bezczynność, czy przewlekłe rozpatrywanie sprawy (por. postanowienie NSA z 18 lutego 1997 r. III SAB 1/97, Lex nr 29038; postanowienie NSA z dnia 14 października 2010 r. II OSK 2019/10, Lex nr 743368). Skoro zatem skarga na bezczynność może dotyczyć jedynie spraw, w których organ jest władny oraz zobowiązany do zajęcia stanowiska w formie decyzji, postanowienia bądź innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to skarga [...] S.A. w [...] jako niemieszcząca się w tym katalogu jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.