VII SAB/Wa 66/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. J. R., dalej skarżący, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2015 r. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. skarżący wniósł o: 1) wszczęcie postępowań administracyjnych i odwołanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta G. z zajmowanego stanowiska służbowego; 2) zlikwidowanie istniejącego ograniczenia godzin i dni urzędowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta G., w tym ograniczenia czasu przyjmowania korespondencji od obywateli; 3) dostosowanie budynku Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla miasta G. do warunków zgodnych z prawem unijnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu podał, że pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju, na podstawie art. 231 k.p.a., przekazał skargę zgodnie z właściwością rzeczową do organu właściwego, tj. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. o czym poinformował skarżącego. Zdaniem zaskarżonego organu wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2015 r. jest skargą powszechną, o której mowa w art. 227 i nast. (Dział VIII) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem odnosi się do działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3 p.p.s.a.). Pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi, sąd administracyjny jest zobowiązany zbadać w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w zakresie kognicji sądu administracyjnego, wyznaczonej zgodnie z powołanymi wyżej przepisami art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skarga podlega odrzuceniu. Treść pisma skarżącego - stanowiącego skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju wniesioną do Sądu - wskazuje, że jego przedmiotem jest nierozpoznanie wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2015 r. skierowanego do Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Zdaniem Sądu, bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w rozpoznaniu wskazanego wniosku skarżącego z dnia [....] stycznia 2015 r. nie mieści się w zakresie uregulowanym w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Skarżący domagał się bowiem rozpoznania jego wniosku z dnia 19 stycznia 2015 r. w zakresie: 1) wszczęcia postępowań administracyjnych i odwołanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta G. z zajmowanego stanowiska służbowego; 2) zlikwidowania istniejącego ograniczenia godzin i dni urzędowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta G., w tym ograniczenia czasu przyjmowania korespondencji od obywateli; 3) dostosowania budynku Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla miasta G. do warunków zgodnych z prawem unijnym. Tym samym wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2015 r. uznać należy za skargę powszechną uregulowaną w Dziale VIII "Skargi i wnioski" Kodeksu postępowania administracyjnego – art. 227 i nast. Zgodnie bowiem z art. 227 k.p.a., przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Podkreślić należy, że właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje spraw zainicjowanych skargami powszechnymi na działalność organów, a więc takich, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg zawierających zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z 25 lutego 2009 r., sygn. II OSK 241/09). Zasadą jest, że w sprawach dotyczących tzw. skarg powszechnych nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z 25 lutego 2009 r., sygn. II OSK 241/09, postanowienie NSA z dnia 18 lutego 1997 r., sygn. akt III SAB 1/97, publ. LEX nr 29038; postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SA 2668/00, publ. LEX nr 5426; postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 213/00, publ. LEX nr 5455, dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Kognicja sądów administracyjnych nie obejmuje działania organów władzy publicznej w przedmiocie skarg powszechnych, a także bezczynności w tych sprawach - wobec tego skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.