VII SAB/Wa 66/17

Dnia 22 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na bezczynność Wójta Gminy [...] w zakresie objętym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2017 r. nr [...] postanawia I. odrzucić skargę II. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącemu T. M. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia 4 grudnia 2017 r. T. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w zakresie objętym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2017 r. nr [...] (pismo skierowane do Sądu jako "pozew przeciwko Wójtowi Gminy [...], który nie przestrzega prawa i nie chce wykonać postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] i wydać zaświadczenia o żądanej treści"). Postanowieniem tym organ wyznaczył Wójtowi Gminy [...] dodatkowy termin załatwienia sprawy - wydania zaświadczenia o żądanej treści - wynoszący 14 dni od otrzymania postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w punktach 1-5 ww. artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za niedopuszczalną uznaje się skargę, która została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Powyższe wyliczenie środków ma charakter przykładowy i należy uznać, że w wypadku skargi na bezczynność środkiem takim będzie zażalenie/ponaglenie przewidziane w art. 37 k.p.a. (por. W. Chróścielewski, Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, PiP 2004, z. 3, s. 65). Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie/ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu -do organu prowadzącego postępowanie. Przestawiając krótki stan faktyczny sprawy wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że w odpowiedzi na wniosek T. M. z [...] stycznia 2017 r. "o spowodowanie wydania zaświadczenia, że działki o nr ew. [...] we wsi [...], gm. [...]przeznaczone są pod realizację siedliska rolniczego". - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] maja 2017 r. nr [...] wyznaczyło Wójtowi Gminy [...] dodatkowy termin na załatwienie sprawy. Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. znak [...] odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Uzasadniając postanowienie wskazał, że z wypisu z rejestru gruntów wynika, że wnioskodawca na dzień dzisiejszy skarżący nie jest rolnikiem z punktu widzenia kodeksu cywilnego, gdyż nie posiada na terenie Gminy [...] gruntów rolnych, wskazane działki zostały bowiem przepisane na córki B. J. M. i A. E. M. Wprawdzie w dniu 15 grudnia 1990 r. Wójt Gminy [...] wydał na wniosek strony decyzję zezwalającą na budowę siedliska rolniczego to jednak z uwagi na upływ czasu przekraczający 2 lata w realizacji inwestycji pozwolenie na budowę z mocy prawa wygasło (art. 37 ust. 1 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane Dz.U. Nr 89, poz. 414). Na powyższe postanowienie nie wpłynęło zażalenie. W dniu 17 listopada 2017 r. T. M. ponownie zwrócił się do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o żądanej treści dotyczącej ww. działek. Wójt Gminy [...] decyzją z [...] listopada 2017 r. Nr [...] umorzył postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia, że działki o nr ew. [...] we wsi [...], gm. [...] przeznaczone są pod realizację siedliska rolniczego. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że ponowne postępowanie w tej samej sprawie jest bezprzedmiotowe, gdyż rozstrzygnięcie w sprawie już zapadło. Od powyższej decyzji służyło odwołanie. T. M. odwołania nie wniósł. W piśmie z dnia 4 grudnia 2017 r. T. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wójta Gminy [...] w zakresie objętym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2017 r. nr [...]. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do nadesłania odpisu ponaglenia/zażalenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a. do organu wyższego stopnia na bezczynność organu, tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego – skarżący ponownie, jak w sprawie VII SAB/Wa 46/17, nadesłał m.in. pisma z 23 lutego 2016 r., 11 marca 2016 r. oraz z 9 grudnia 2016 r., skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] dotyczące m.in. braku odwiedzi na pismo adresowane do Wójta Gminy [...]. A zatem, skarżący zarówno po wydaniu postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2017 r. znak [...] a także po wydaniu decyzji Wójta Gminy [...] z [...] listopada 2017 r. Nr [...], a przed wniesieniem skargi do Sądu z grudnia 2017 r. na bezczynność Wójta Gminy [...] nie złożył przysługującego środka zaskarżenia, tj. zażalenia/ponaglenia bezpośrednio do organu wyższego stopnia. W świetle powołanego przepisu nie będą stanowiły zażalenia/ponaglenia znajdujące się w aktach sprawy ww. pisma skarżącego z 2016 r. Każdorazowo, przed wniesieniem skargi do Sądu należy wyczerpać odpowiedni tryb w toku postępowania administracyjnego, uprawniający w następnej kolejności do wniesienia skargi. A zatem, po wydaniu decyzji z [...] listopada 2017 r., a przed wniesieniem skargi do Sądu, skarżący winien był złożyć do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ponaglenie/zażalenie złożone w trybie art. 37 k.p.a. W konsekwencji Sąd uznał, że skarżący nie wyczerpał trybu określonego w art. 37 k.p.a., który stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Na marginesie już tylko wskazać trzeba, że w dniu [...] maja 2017 r., Wójt Gminy [...] wydał postanowienie nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia. Organ nie pozostaje zatem w bezczynności. Nie poddając się presji skarżącego organ nie wydał rozstrzygnięcia zgodnie z żądaniem T. M., jednak sprawa - choć niepomyślnie dla skarżącego - została załatwiona. Niezadowolenie skarżącego wynika z braku wydania zaświadczenia o żądanej treści, jednakże nie świadczy o bezczynności organu w tym zakresie. Jednocześnie na uwagę zasługuje fakt, że niezadowolenie skarżącego z konkretnych rozstrzygnięć winno znaleźć odzwierciedlenie w złożeniu środków odwoławczych, zarówno od postanowienia z [...] maja 2017 r., jak i decyzji z [...] listopada 2017 r., z których skarżący nie skorzystał, niezmiennie zarzucając organowi bezczynność. Nadmienić również należy - w odpowiedzi na wątpliwości skarżącego dotyczące "rozmnożenia przez z Sąd skargi T. M. na 4" - że w Sądzie zarejestrowano 2 skargi T. M., tj. VII SAB/Wa 46/17 i VII SA/Wa 66/17. Nadesłane do Sądu pisma skarżącego poprzedzone były ich rejestracją w dzienniku korespondencji DK (VII DK/Wa 47/17 i VII DK/Wa 48/17), bowiem z uwagi na zawierające braki i niedoprecyzowanie oraz złożenie skargi z pominięcie trybu do jej wniesienia (tj. za pośrednictwem organu, który odpowiadając na skargę przekazuje ją kompletną wraz z aktami sprawy do Sądu), należało jej w pierwszej kolejności wyjaśnić, a dopiero po ustaleniu czego dotyczą – zarejestrować. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.