VII SAB/Wa 69/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SAB/Wa 69/05 ze skargi D. W., [...] na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. W., [...], kwotę 180 zł. (sto osiemdziesiąt złotych) oraz kwotę 39,60 zł. (trzydzieści dziewięć złotych i sześćdziesiąt groszy) stanowiącą 22 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, łącznie kwotę 219,60 zł. (dwieście dziewiętnaście złotych i sześćdziesiąt groszy). Postanowieniem z dnia 10 marca 2006 r., referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącym – D. i M. W. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. W dniu 24 kwietnia 2006 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła adwokata J. W. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżących. Postanowieniem z dnia 1 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał ww. pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. W dniu 22 lutego 2007 r. adwokat J. W. złożył do Sądu skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2006 r. wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, które nie zostały ani w części, ani w całości uregulowane. Ponadto z protokołu rozprawy z dnia 30 stycznia 2009 r. wynika, że adwokat J. W. brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pismem z dnia 3 lutego 2009 r. ww. pełnomocnik z urzędu złożył wiosek, w którym wniósł o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2009 r. poprzez rozpoznanie jego wniosku zawartego w skardze kasacyjnej o przyznanie wynagrodzenia za pracę pełnomocnika z urzędu. W tym miejscu należy stwierdzić, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 931/08 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżących - adwokatowi J. W. - wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.) pełnomocnik skarżących powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek z dnia 3 lutego 2009 r. złożony przez adwokata J. W. Sąd potraktował jako wniosek o zasądzenie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji. Na podstawie art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a ww. rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna w tego typu sprawach wynosi zgodnie z pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia – 240 złotych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a cytowanego wyżej rozporządzenia, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.