VII SO/Wa 14/18

Dnia 26 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku D. R. o wstrzymanie wykonania postanowienia [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. [...] w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia postanawia: odmówić wstrzymanie wykonania postanowienia [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...]. Skarżący pismem z dnia 15 stycznia 2018 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] grudnia 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazał zarzuty sformowane w ww. skardze, w tym m.in. brak wymagalności obowiązku szczepienia, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie wykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwana dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego akty lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika więc, że, po pierwsze, wstrzymanie wykonania aktu może nastąpić tylko na wniosek skarżącego, ale jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku (sąd nie może orzekać o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu), a po drugie, wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć zaskarżonego aktu. Dopiero, w przypadku gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 in fine P.p.s.a., wstrzymać wykonanie także aktów wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym użyty w treści art. 61 § 3 P.p.s.a. zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga zakreślają jednakowe ramy prawne, należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W związku z tym treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012r., sygn. akt I SA/Wa 683/12). Nie jest zatem możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, Sąd nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji, którą jest decyzja organu drugiej instancji (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1262/12, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2005 r., sygn. akt II OZ 1227/05). Wnioskiem o wstrzymanie wykonania strona skarżąca objęła wyłącznie postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2015 r., a więc akt organu pierwszej instancji. Wniosek ten nie dotyczy natomiast wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Zdrowia z dnia [...] grudnia 2017 r. Z uwagi na powyższe uznać należy, że w sprawie brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji, skoro strona nie wystąpiła o wstrzymanie wykonania decyzji organu drugiej instancji. Przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji jest bowiem utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i charakter tej decyzji, polegającej na utrzymaniu merytorycznego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, powoduje, że nawet w przypadku wstrzymania decyzji organu pierwszej instancji, ale bez jednoczesnego wstrzymania zaskarżonej do Sądu decyzji organu drugiej instancji, dokonane wstrzymanie rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego nie odniesie upragnionego skutku prawnego. Nadal bowiem skuteczna będzie decyzja organu drugiej instancji, utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OZ 799/12). Podsumowując stwierdzić należy, biorąc pod uwagę zaprezentowane podglądy, że na gruncie niniejszej sprawy brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji, z uwagi na pozostawanie w obrocie prawnym decyzji organu odwoławczego, a jednocześnie z uwagi na równoczesne niezłożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.