VII SO/Wa 38/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Marta Michta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r. sprawy ze skargi T. W. o wymierzenie grzywny Szpitalowi Klinicznemu im. [...] w [...] postanawia: I. wymierzyć Szpitalowi Klinicznemu im. [...] w [...] grzywnę w kwocie 1 000 zł ( tysiąc złotych) , II. zasądzić od Szpitala Klinicznego im. [...] w [...] na rzecz skarżącej T. W. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 9 września 2010 r. skarżąca – T. W. sprecyzowała -na wezwanie Sądu- swoje pismo z 30 sierpnia 2010 r. wskazując, iż zawiera ono żądanie wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Szpitalowi Klinicznemu im. [...] w [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, iż Szpital nie przekazał w terminie jej skargi z 20 lipca 2010 r. dotyczącej niewykonania wyroku Sądu o sygn. akt OSA 1/03. Do ww. wniosku z 30 sierpnia 2010 r., uzupełnionego pismem z 9 września 2010 r., skarżąca załączyła kserokopię ww. skargi z 20 lipca 2010 r. W odpowiedzi na wniosek skarżącej, Szpital Kliniczny im. [...] w [...] wniósł o odstąpienie od wymierzenia grzywny. Wskazał, iż miesięczne opóźnienie w przekazaniu skargi wraz z odpowiedzią na skargę wynikało ze złożoności sprawy trwającej już kilkanaście lat, dużej ilości zgromadzonych dokumentów, konieczności odszukania dokumentów wykazujących wykonanie wyroku, potrzeby zapoznania się z rozstrzygnięciem analogicznej sprawy toczącej się pod sygnaturą akt VII SA/Wa 2403/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznawany wniosek o wymierzenie grzywny zasługiwał na uwzględnienie z następujących przyczyn: Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Grzywna, o której mowa w ww. przepisie art. 55, ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco - represyjny. Wyłączną materialnoprawną przesłanką jej wymierzenia jest niewypełnienie obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przy czym, samo wykonanie obowiązku określonego we wskazanym przepisie, ale po terminie, nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny. Wprawdzie nie ma już potrzeby wymierzania grzywny w celu zdyscyplinowania organu do wykonania obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, albowiem organ ostatecznie wykonał ten obowiązek, niemniej należy zauważyć, iż obowiązek ten został wykonany z uchybieniem terminu. Wymierzona grzywna stanowi w tym przypadku sankcję za naruszenie podstawowego prawa strony skarżącej do rozpatrzenia sprawy sądowoadministracyjnej bez nieuzasadnionej zwłoki. Takie stanowisko jest zgodne z obowiązującym orzecznictwem. W postanowieniu z 30 listopada 2010 r. (sygn. akt I OZ 895/10, lex nr 653783), Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, iż dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., lecz z uchybieniem tego terminu przez organ nie skutkuje oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. W tym samym postanowieniu NSA wskazał również, iż z uwagi na charakter grzywny, wymierzenie jej jest uzależnione od łącznego zaistnienia dwóch warunków, to jest złożenia przez skarżącego wniosku o wymierzenie grzywny oraz niewykonania w ogóle lub wykonania po upływie ustawowego terminu obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto, wymaga również zaznaczenia, iż w sytuacji, gdy organ przekazał sprawę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę po złożeniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., postępowanie w przedmiocie wymierzenia grzywny nie staje się bezprzedmiotowe i nie znajduje zastosowania w tej sprawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09). Wymierzenie grzywny w takiej sytuacji, nie tylko pełni funkcję represyjną, ale ma ono także funkcję prewencyjną i służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w ww. uchwale. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarga T. W. na niewykonanie wyroku zawarta w piśmie z 20 lipca 2010 r. (i wniesiona w tym dniu), została przekazana przez Szpital Kliniczny im. [...] w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z naruszeniem 30-dniowego terminu. Akta sprawy wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę zostały bowiem złożone w Sądzie w dniu 29 września 2010 r., gdy tymczasem termin do ich przekazania upływał z dniem 19 sierpnia 2010 r. Nie budzi również wątpliwości, że do dnia wniesienia wniosku o wymierzenie grzywny, Szpital nie przekazał Sądowi ww. skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Należy przy tym wskazać, że z pisma Szpitala z 3 listopada 2010 r. wynika, iż skarga nie została przekazana do Sądu w terminie, z uwagi na skomplikowany charakter sprawy, której dotyczy, a także obszerność zgromadzonej dokumentacji i konieczność odszukania dokumentów wykazujących wykonanie wyroku. Wskazana skarga z 20 lipca 2010 r. zarejestrowana została pod sygn. akt VII SA/Wa 1918/10, a akta sądowe tej sprawy, jak i sprawy niniejszej potwierdzają powyżej przedstawione okoliczności. Konkludując, skarga skarżącej z 20 lipca 2010 r. (wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy) została przekazana do Sądu z uchybieniem 30-dniowego terminu, a to -z uwagi na złożenie przez skarżącą wniosku- uzasadniało wymierzenie Szpitalowi grzywny. Przesłanki do wymierzenia grzywny w sprawie bowiem zaistniały i nie było możliwe odstąpienie od orzeczenia o grzywnie (zgodnie z wnioskiem Szpitala). Okoliczności przedstawione przez Szpital, Sąd mógł natomiast rozważyć orzekając o wysokości orzeczonej grzywny. Wymierzając grzywnę Sąd miał na uwadze, iż z wyjaśnień Szpitala nie wynika, aby przyczyną uchybienia terminu z art. 54 § 2 p.p.s.a. była ważna -usprawiedliwiająca tę sytuację- okoliczność (tj. inna niż zaniedbanie pracownika, czy zła organizacja pracy). Należy w tym miejscu zauważyć (co nie jest również bez znaczenia), iż skarga z 20 lipca 2010 r., której Szpital nie przekazał w terminie, dotyczy niewykonania wyroku Sądu z 19 maja 2003 r. Należy też zaznaczyć, iż skargę na niewykonanie wskazanego wyroku skarżąca złożyła już kolejny raz (w przeciągu ostatnich dwóch lat). Postanowieniem z 14 czerwca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2403/10 Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. W. na niewykonanie przez Szpital Kliniczny im. [...] w [...] wyroku NSA z 19 maja 2003 r. sygn. akt OSA 1/03, z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą obowiązku określonego w art. 154 § 1 p.p.s.a. Z tej okoliczności wynika zaś, iż Szpital winien mieć przygotowaną dokumentację potrzebną do sporządzenia odpowiedzi na skargę już na potrzeby wcześniejszej skargi skarżącej, wniesionej w 2009 r. (a dotyczącej przecież tej samej sprawy). Mógł też spodziewać się kolejnej skargi skarżącej w ww. trybie, tj. przewidzianym w art. 154 p.p.s.a. (w tej samej sprawie). Oceniając sprawę i wymierzając grzywnę Sąd miał także na względzie, iż skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przekazana zanim Sąd rozpoznał wniosek o wymierzenie grzywny oraz, że opóźnienie w wykonaniu przez Szpital obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. wyniosło ponad miesiąc. W konsekwencji Sąd uznał, iż okoliczności sprawy uzasadniają wymierzenie grzywny w kwocie wskazanej w sentencji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt. 1. O kosztach zastępstwa adwokackiego Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a.