VIII SA/Wa 1002/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi E. B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa, z mocy prawa, własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania E. B. (dalej: "skarżący") od decyzji Wojewody [...] (dalej: "organ I instancji", "Wojewoda") z [...] marca 2015 r., nr [...] stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - Aleję [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...] –R. [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Prezydent Miasta R. wnioskiem znak: [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji potwierdzającej nabycie przez Skarb Państwa, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności działek: nr [...] i nr [...] (obręb [...]-R. [...], ark. [...]), zajętych pod część Alei [...]. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.; dalej: "ustawa z 1998 r.") i art. 104 § 1 k.p.a., decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - Aleję [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...] –R. [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożył skarżący podnosząc, iż ww. decyzja organu I instancji z dnia [...] marca 2015 r. pozbawiła go prawa własności do działek nr [...] i nr [...] zlokalizowanych w R., stanowiących obecnie drogę publiczną - Aleję [...] bez określenia ich wartości i wypłaty odszkodowania z tego tytułu. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2015 r., Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 73 ust. 1 ustawy z 1998 r. Wyjaśnił, iż nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie ww. art. nastąpiło jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki tj. nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną oraz nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Z akt niniejszej sprawy wynika, że w wypisach z rejestru gruntów, sporządzonych na dzień 31 grudnia 1998 r., prowadzonych dla nieruchomości położonych w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...]-R. [...], w odniesieniu do działki nr [...] figuruje zapis: właściciel nieustalony, natomiast dla działki nr [...] figuruje zapis: właściciel J. J. G. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] Prezydent Miasta R. orzekł o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków m. R. obrębu [...]-R. [...], ark. [...], polegającej na wykreśleniu działki ewidencyjnej oznaczonej nr [...] o pow. [...] ha i wpisaniu działek ewidencyjnych nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha oraz wykreśleniu działki ewidencyjnej oznaczonej nr [...] o pow. [...] ha i wpisaniu działek nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha. Jednocześnie w decyzji tej w stosunku do działki nr [...] o pow. [...] ha dokonano wykreślenia zapisu: właściciel - nieustalony, władający Skarb Państwa, użytkownik Miejski Zarząd Dróg i Komunikacji w R., a w odniesieniu do działki nr [...] o pow. [...] ha wykreślono zapis: właściciel Gmina Miasta R. i wpisano do ww. działek właściciel: E. B. Nadto z umowy darowizny z dnia [...] czerwca 1999 r. Rep. A Nr [...] wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. działka nr [...] stanowiła własność S. A., na podstawie prawomocnego aktu własności ziemi z 1979 r. Natomiast aktualnym właścicielem działek nr [...] i nr [...], które są przedmiotem niniejszego postępowania, jest E. B., co potwierdza umowa sprzedaży z dnia [...] października 2000 r. Rep. A Nr [...] i odpis z księgi wieczystej Nr [...]. Na podstawie umowy z dnia [...] października 2000 r. Rep. A [...] prawo własności działki nr [...] nabył E. B. Powyższe oznacza, że przedmiotowa działka w dniu 31 grudnia 1998 r. nie była własnością Skarbu Państwa, ani jednostek samorządu terytorialnego, lecz stanowiła własność osób fizycznych. Minister wyjaśnił także, iż z notatki służbowej sporządzonej w dniu [...] sierpnia 2015 r. wynika, że ulica Aleja [...] w R. stanowi drogę krajową nr [...]. Droga ta relacji: R. – I.- O. - [...] – O. – L. – K. – Ł. – N. – K. – G. [...] – R. – B. – L. – D. – M. [...]- D. – B. - Granica Państwa, została na podstawie uchwały Nr 192 Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (M.P. z 1986r. Nr 3, poz. 16) zaliczona do dróg krajowych. Na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. Nr 160, poz. 1071) ww. droga zachowała status drogi krajowej o tym samym przebiegu. W związku z tym zarówno w dniu 31 grudnia 1998 r., jak i obecnie droga publiczna Aleja [...] stanowi drogę krajową. Na fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] i nr [...] pod drogę publiczną - ulicę Aleję [...] w R. wskazuje mapa sytuacyjna przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] maja 2013 r. pod nr [...], na której geodeta uprawniony przestawił granice części nieruchomości zajętych pod drogę publiczną, zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 1998 r. Powyższy dokument potwierdza, że część działki nr [...] i nr [...] zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 1998 r., znajdowała się w pasie drogowym drogi publicznej - ulicy Alei [...] w R. (adnotacja uprawnionego geodety). Minister podkreślił, iż mapa sporządzona przez uprawnionego geodetę w oparciu o dokumentację geodezyjną przyjęta do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż o zajęciu danej nieruchomości pod pas drogowy nie przesądza jej wydzielenie, ale faktyczny stan zagospodarowania oraz umiejscowienie w granicach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. Mając powyższe na względzie Minister uznał, iż w przedmiotowej sprawie została spełniona przesłanka zajęcia przedmiotowej działki (nr [...] i nr [...]) w dniu 31 grudnia 1998 r. pod ww. drogę publiczną. Organ odwoławczy podniósł także, iż udokumentowana została również przesłanka władztwa publicznoprawnego przedmiotowymi działkami. Materiał dowodowy zawiera oświadczenie Prezydenta Miasta R. z dnia [...] stycznia 2014 r. znak [...], z którego wynika, że droga krajowa (Aleja [...]) usytuowana na działkach nr [...] i nr [...] pozostawała we władaniu Skarbu Państwa. W związku z tym Miejski Zarząd Dróg i Komunikacji w R., jako zarządzający, wykonywał w imieniu właściciela prace związane z utrzymaniem niniejszej drogi - tzn. odśnieżanie, konserwacje oraz bieżące remonty nawierzchni. Potwierdzenie tego faktu znajduje również odzwierciedlenie w piśmie Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w R. z dnia [...] grudnia 2014 r., z którego wynika, iż w okresie przed 31 grudnia 1998 r. były prowadzone prace związane z bieżącym utrzymaniem zimowym i remontami cząstkowymi. Dowodem potwierdzającym wykonywanie powyższych czynności jest kopia pisma PGE Dystrybucja S.A Oddział [...] Rejon Energetyczny R. z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...], w którym poinformowano, że w Alei [...] sieć energetyczna została wybudowana na przełomie lat 80 i 90. Sieć ta od czasów budowy jest eksploatowana i konserwowana w cyklach 5-cio letnich. Kolejnymi dowodami potwierdzającymi władztwo publicznoprawne są kopia pisma Wodociągów Miejskich w R. Sp. z o.o. z dnia [...] stycznia 2015r. znak [...] dotycząca budowy, remontów lub utrzymania infrastruktury technicznej w ulicach Alei [...] w R. w okresie do 31 grudnia 1998 r.; kopia pisma Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. Oddział w W. Zakład w R. z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...] dotyczącego gazociągów posadowionych w ulicy [...] w R. Na władanie ww. ciągiem komunikacyjnym wskazuje również kopia pisma R. Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej "[...]" S.A. z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...], z którego wynika, iż odnośnie ulicy Alei [...] w roku 1995 została wybudowana podziemna sieć ciepłownicza preizolowana o średnicy DN 250/400 do zasilania obiektów lotniska. Konkludując Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, iż w niniejszej sprawie zostało wykazane, że działki nr [...] i nr [...] znajdowały się w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu publicznoprawnym. Dla spełnienia tej przesłanki istotne jest, by Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego wykonywała faktyczne władztwo, a nie posiadanie nieruchomości w rozumieniu kodeksu cywilnego. Taką wykładnię użytego w przepisie art. 73 ust. 1 ustawy z 1998 r. zwrotu "pozostające we władaniu" prezentuje orzecznictwo sądów administracyjnych. Odnosząc się do zarzutów i twierdzeń odwołania organ odwoławczy wskazał, że kwestia odszkodowania nie należy do niniejszego postępowania. Sprawa odszkodowania jest rozstrzygana bowiem w odrębnym postępowaniu, które należy do właściwego starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu). Wyjaśnił, iż podstawowym warunkiem wypłaty odszkodowania, oprócz złożenia wniosku w terminie przewidzianym w art. 73 ust. 4 ustawy z 1998 r., jest wydanie ostatecznej decyzji stwierdzającej nabycie nieruchomości w trybie art. 73 ustawy z 1998 r. Tym samym w niniejszym postępowaniu nie jest możliwe orzekanie w kwestiach odszkodowawczych. Jednocześnie Minister za niezrozumiały uznał zarzut, iż organ wojewódzki w decyzji przedstawił informacje o których nigdy skarżący nie był poinformowany. Wskazał, iż z akt sprawy wynika, iż skarżący wiedział o toczącym się postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji i mógł w nim podejmować czynności procesowe (por. notatka służbowa z dnia [...] lutego 2015 r.), jednakże nie skorzystał z uprawnień wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Pismem z dnia [...] września 2015 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego z dnia [...] września 2015 r. Zarzucił naruszenie przepisów art. 2, art. 21 ust. 2, art. 64 ust. 2 oraz art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisów o postępowaniu administracyjnym dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skarżący zakwestionował stanowisko organu nadzorczego zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W szczególności podniósł, iż zarazem Minister Infrastruktury i Rozwoju, jak i Wojewoda [...] "potwierdzili panujący bałagan prawny oraz geodezyjny i ewidencyjny (...)". Zdaniem skarżącego ten stan rzeczy świadczy ponadto o kompletnym braku nadzoru nad procesem prawnego uregulowania nieruchomości ze strony Wojewody [...]. Według skarżącego na dzień 31 grudnia 1998 r. nieruchomość nie posiadała uporządkowanego stanu prawnego, bowiem w rejestracji gruntów nie było takich działek o nr [...] i [...], które są przedmiotem niniejszego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - Aleję [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...]-R. [...]. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji komunalizacyjnych stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy z 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Przepis ten określa przesłanki od spełnienia, których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntów. A zatem dla prawidłowej komunalizacji konieczne było wystąpienie następujących elementów: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną oraz władanie nią w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego oraz nie przysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości. Wbrew zarzutom skargi, iż w rejestracji gruntów nie było działek o nr [...] i [...], należy zauważyć, iż zgodnie z wykazem synchronizacyjnym - opinią, sporządzoną przez uprawnionego geodetę dnia [...] maja 2013 r. stanowiącym załącznik do mapy sytuacyjnej nieruchomości zajętych pod drogę publiczną Aleja [...], według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. - [...] (na którą powołują się organy orzekające w sprawie) działki oznaczone nr [...] i nr [...] odpowiadają działce hipotecznej nr [...]. Z materiału dowodowego zgromadzonego w kontrolowanej sprawie - tj. z umowy darowizny z dnia [...] czerwca 1999 r. Rep. A Nr [...] wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. działka nr [...] stanowiła własność S. A., na podstawie prawomocnego aktu własności ziemi z 1979 r. Natomiast aktualnym właścicielem działek nr [...] i nr [...], które są przedmiotem niniejszego postępowania, jest E. B., co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy umowa sprzedaży z dnia [...] października 2000 r. Rep. A Nr [...] i odpis z księgi wieczystej Nr [...]. Na podstawie umowy z dnia [...] października 2000 r. Rep. A [...] prawo własności działki nr [...] nabył E. B. Ponadto w aktach kontrolowanej sprawy znajduje się oświadczenie Prezydenta Miasta R. z dnia [...] stycznia 2014 r. znak [...], z którego wynika, że droga krajowa (Aleja [...]) usytuowana na działkach nr [...] i nr [...] pozostawała we władaniu Skarbu Państwa. W związku z tym Miejski Zarząd Dróg i Komunikacji w R., jako zarządzający, wykonywał w imieniu właściciela prace związane z utrzymaniem niniejszej drogi - tzn. odśnieżanie, konserwacje oraz bieżące remonty nawierzchni. Potwierdzenie tego faktu znajduje również odzwierciedlenie w piśmie Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w R. z dnia [...] grudnia 2014 r., z którego wynika, iż w okresie przed 31 grudnia 1998 r. były prowadzone prace związane z bieżącym utrzymaniem zimowym i remontami cząstkowymi. W aktach sprawy znajdują się również kopia pisma PGE Dystrybucja S.A. Oddział [...] Rejon Energetyczny R. z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...], w którym poinformowano, że w Alei [...] sieć energetyczna została wybudowana na przełomie lat 80 i 90, kopia pisma Wodociągów Miejskich w R. Sp. z o.o. z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...] dotycząca budowy, remontów lub utrzymania infrastruktury technicznej w ulicach Alei [...] w R. w okresie do 31 grudnia 1998 r.; kopia pisma Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. Oddział w W. Zakład w R. z dnia [...] grudnia 2014r. znak [...] dotyczącego gazociągów posadowionych w ulicy [...] w R., kopia pisma R. Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej "[...]" S.A. z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...], z którego wynika, iż odnośnie ulicy Alei [...] w roku 1995 została wybudowana podziemna sieć ciepłownicza preizolowana o średnicy DN 250/400 do zasilania obiektów lotniska. Sieć ta przecinała Aleje [...] biegnąc w kierunku lotniska na wysokości ulicy L. W czasie przebudowy skrzyżowania ulicy L. z Aleją [...] w 1998 r. sieć została podwieszona pod wybudowany wiadukt skrzyżowania. Sieć jest własnością [...] S.A. i jest obecnie eksploatowana. W związku z powyższym Sąd podziela stanowisko obu organów, że wymienione dokumenty stanowią wystarczający dowód na to, aby uznać, iż dokonywane były cyklicznie czynności faktyczne, dotyczące drogi publicznej, w pasie której znajduje się przedmiotowy grunt zarówno w okresie przed dniem 1 stycznia 1999 r. jak i po nim. Zaznaczyć przy tym należy, iż zaopatrzenie ludności w energię, wodę i odprowadzanie ścieków należały do zadań własnych gminy, która przez te czynności wykonywała faktyczne władztwo w stosunku do nieruchomości. Dlatego też, w ocenie Sądu, udowodniono w wystarczającym stopniu przesłankę związaną z pozostawaniem działki [...] i nr [...] we władaniu publicznoprawnym w rzeczonym okresie. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, że kwestia ta nie została wyjaśniona i udokumentowana z sposób należyty. Na marginesie wspomnieć jedynie trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych reprezentowane jest stanowisko, że dla wykazania władztwa publicznego wystarczające są umowy, których przedmiotem są np. prace konserwacyjne, modernizacyjne ulicy, w skład której weszła nieruchomość podlegająca komunalizacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 381/12, dostępny w bazie www.nsa.gov.pl). Za niezasadny Sąd uznał również zarzut dotyczący kwestii wymiaru podatku od nieruchomości. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, kwestia prawidłowości decyzji określającej wymiar podatku nie jest przedmiotem niniejszej sprawy i nie może mieć wpływu na ocenę zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 73 ust. 1 ustawy z 1998 r. Reasumując Sąd zważył, że Minister Infrastruktury i Rozwoju oraz Wojewoda [...] w sposób niebudzący wątpliwości wykazali, iż spełnione zostały łącznie przesłanki władania przedmiotową nieruchomością na dzień 31 grudnia 1998 r. umożliwiające wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - Aleję [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...]-R. [...]. Komunalizacja została przeprowadzona w sposób zgodny z prawem i brak jest podstaw do uchylenia wydanych w tym przedmiocie decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.