VIII SA/Wa 1023/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi P. M. wspólnika spółki cywilnej "[...]" na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie anulowania numeru identyfikacyjnego oraz odmowy wpisu do ewidencji producentów rolnych oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "Prezes ARiMR" lub "organ odwoławczy") z [...] września 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej "organ I instancji" lub "Dyrektor ARiMR") z [...] lutego 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] (dalej "Kierownik ARiMR") z [...] maja 2014 r. w sprawie anulowania numeru identyfikacyjnego oraz odmowy wpisu do ewidencji producentów spółki cywilnej "[...]". Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwana dalej "Kpa") w związku z art. 156 § 1 oraz art. 158 § 1 Kpa. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] maja 2014 r. Kierownik ARiMR wydał decyzję o anulowaniu numeru identyfikacyjnego oraz o odmowie wpisu do ewidencji producentów spółki cywilnej "[...]". Powyższa decyzja została skierowana do ww. podmiotu, a wysłana do pełnomocnika strony - adwokata K. W., któremu to została skutecznie doręczona w trybie art. 44 Kpa w dniu 6 czerwca 2014 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kierownik ARiMR stwierdził, że ww. spółka cywilna składając wniosek o wpis do ewidencji producentów nie była producentem rolnym, gdyż nie posiadała gospodarstwa rolnego. Gospodarstwo to posiada bowiem P. M., który posługuje się odrębnym numerem identyfikacyjnym w ewidencji producentów. Uzyskanie numeru producenta przez ww. spółkę cywilną byłoby więc sprzeczne z art. 12 ust. 3-6 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 86 ze zm., dalej jako "ustawa o krajowym systemie producentów"). Pismem z dnia 2 listopada 2014 r. P. M. – wspólnik spółki cywilnej "[...]" złożył do Dyrektora ARiMR wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Rozstrzygnięciu Kierownika ARiMR zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, tj. wydanie jej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa - art. 138 § 2 Kpa oraz skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 4 Kpa). Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Dyrektor ARiMR działając na podstawie art. 158 § 1 Kpa orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika ARiMR z [...] maja 2014 r. w sprawie anulowania numeru identyfikacyjnego oraz odmowy wpisu do ewidencji producentów spółki cywilnej "[...]". W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Podstawą prawną wydania decyzji o anulowaniu numeru ewidencyjnego był bowiem art. 13 ust. 1 ustawy o krajowym systemie producentów. Wbrew zarzutowi wskazanemu we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, w wyniku ponownego rozpoznawania przez Kierownika ARiMR sprawy o anulowanie numeru producenta i odmowie wpisu do ewidencji producentów (poprzednia decyzja Kierownika ARiMR została uchylona decyzją Dyrektora ARiMR z [...] czerwca 2013 r., a sprawa została przekazana Kierownikowi ARiMR do ponownego rozpoznania) nie doszło również do rażącego naruszenia art. 138 § 2 Kpa. Nie zaistniała także przesłanka z art. 156 § 4 Kpa, bowiem decyzja została skierowana do ustanowionego przez stronę pełnomocnika. W ocenie organu I instancji brak było też podstaw do wyeliminowania przedmiotowej decyzji na podstawie pozostałych przesłanek o których mowa w art. 156 § 1 Kpa. Od powyższej decyzji Dyrektora ARiMR P. M. jako wspólnik spółki cywilnej "[...]" wniósł odwołanie do Prezesa ARiMR. Zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji oraz stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika ARiMR z dnia [...] maja 2014 r. W uzasadnieniu odwołania podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, że Kierownik ARiMR wydał decyzję o anulowaniu numeru producenta oraz odmowie wpisu do ewidencji producentów z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 i 4 Kpa. Podniósł, że decyzję o anulowaniu numeru producenta i odmowie wpisu wydano prowadząc postępowanie w oparciu o tzw. uregulowania dotyczące stworzenia sztucznych warunków przyznania pomocy, m.in. art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. W postępowaniu zaś dotyczącym kwestii numeru producenta przepisy te jako regulujące inną sferę prawa nie mogą być stosowane. Zasadnym jest więc zarzut wydania decyzji przez Kierownika ARiMR bez podstawy prawnej. Wada ta stanowi zaś kwalifikowaną przesłankę nieważności. Ponadto kwalifikowaną wadę decyzji stanowi wydanie jej w oparciu o uchylone przepisy z innej dziedziny prawa, które nie stanowią prawa materialnego w sferze ewidencji producentów rolnych i płatności rolniczych. Zdaniem odwołującego się, Kierownik ARiMR rażąco naruszył też art. 138 § 2 Kpa, bowiem ponownie rozpoznając sprawę zignorował okoliczność wskazaną w decyzji kasacyjnej Dyrektora ARiMR z [...] czerwca 2013 r. dotyczącą niezasadności odmowy przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę w postępowaniu dowodów z przesłuchania strony i świadków. Kierownik ARiMR związany był zaś ściśle wskazaniami zawartymi w decyzji Dyrektora ARiMR, które to winien wziąć pod uwagę ponownie rozpoznając sprawę. Prezes ARiMR, wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z [...] września 2015 r. nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia po przedstawieniu stanu faktycznego, przechodząc do meritum rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy wskazał na istotę postępowania nieważnościowego. Wyjaśnił, że rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie rozstrzyga jej co do istoty, orzeka wyłącznie w kwestii wadliwości kontrolowanej decyzji w kontekście spełnienia przesłanek z art. 156 § 1 Kpa, nie może też prowadzić postępowania dowodowego. Odnosząc się do stwierdzenia zawartego w odwołaniu, że decyzja Kierownika ARiMR z dnia [...] maja 2014 r. została wydana bez podstawy prawnej, Prezes ARiMR stwierdził, że zarzut ten jest niezasadny. Zauważył, że wprawdzie Kierownik ARiMR rozstrzygając o uchyleniu numeru identyfikacyjnego i odmowie wpisu do ewidencji producentów zastosował m.in. art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. L 25 z 28 stycznia 2011 r., dalej jako "rozporządzenie Komisji nr 65/2011"), niemniej jednak w ocenie organu odwoławczego decyzja ta nie została oparta o wskazane przepisy odwołujące się do tzw. sztucznych warunków. Kierownik ARiMR w uzasadnieniu swojej decyzji przytoczył bowiem ww. przepisy tylko i wyłącznie w celu ukazania schematu funkcjonowania oraz działań podejmowanych przez wspólnika odwołującej się spółki cywilnej – P. M.. Działania te w opinii organu orzekającego merytorycznie miały charakter działań pozornych i zmierzały do wprowadzenia organów ARiMR w błąd, co w konsekwencji doprowadziło do zarejestrowania w ewidencji producentów podmiotu, który w istocie nie spełniał warunków określonych w art. 3 pkt 1 i 3 ustawy o krajowym systemie producentów. To właśnie uchybienie tym przepisom oraz art. 12 ust. 3 – 6 ww. ustawy stanowiło podstawę wydania decyzji, na mocy której Kierownik ARiMR uchylił numer identyfikacyjny nadany spółce cywilnej "[...]" oraz odmówił wpisania tej spółki do ewidencji producentów. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem odwołującego, że przy wydaniu decyzji Kierownika ARiMR ponownie rozpoznającego sprawę wskutek decyzji kasacyjnej Dyrektora ARiMR z dnia [...] czerwca 2013 r. doszło do rażącego naruszenia art. 138 § 2 Kpa. Wyjaśnił przy tym, że decyzja kasacyjna jest rozstrzygnięciem procesowym, a zatem nie kształtuje stosunku materialnoprawnego. Z tego też względu organ rozpoznający sprawę w pierwszej instancji nie może zostać skutecznie związany ocenami prawnymi organu drugiej instancji. Ocena Dyrektora ARiMR jako organu odwoławczego uchylającego poprzednią decyzję Kierownika ARiMR co do zasadności odmowy przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania strony i innych uczestników postępowania jest jedynie sugestią w kontekście gromadzenia materiału dowodowego. Organ pierwszej instancji po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia obowiązany jest ją ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2014 r. Kierownik ARiMR przedstawił dowody na podstawie których dokonał swoich ustaleń. Wskazał również przyczyny dla których odmówił przeprowadzenia dowodów w postaci przesłuchania stron. Uprawnienie strony z art. 78 Kpa do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu podlega ograniczeniom, które pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania, organ powinien każdorazowo rozważyć zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń. Za nietrafny w ocenie organu odwoławczego należy uznać zarzut skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Przedmiotowa decyzja została skierowana do podmiotu "[...]" spółka cywilna, którego to reprezentantem, jak to wynika ze zgromadzonych w sprawie akt jest P. M.. W trakcie postępowania, P. M., pismem z dnia 11 marca 2013 r. działając w imieniu ww. spółki, poinformował organ prowadzący postępowanie o ustanowieniu pełnomocnika w niniejszej sprawie. Osobą umocowaną do podejmowania wszelkich czynności procesowych dotyczących całego postępowania przed organami obu instancji był adwokat K. W.. W aktach sprawy brak jest zaś dokumentu odwołującego udzielone wcześniej pełnomocnictwo dla ww. osoby. Tym samym, zarzut skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie uznać należy za nieuzasadniony. Doręczenie decyzji z dnia [...] maja 2014 r. uznać też należy za skuteczne, co powoduje, iż decyzja ta weszła do obrotu prawnego. Konkludując, organ odwoławczy stwierdził, że weryfikowana decyzja nie zawiera wad, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności przez zastosowanie art. 156 § 1 Kpa. Wydana bowiem została przez organ właściwy, opierała się na istniejącej podstawie prawnej, przy jej wydaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa, nie dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, skierowana była do osoby będącej strona postępowania, nadawała się do wykonania, a jej wykonalność nie powodowała czynu zagrożonego karą, nie zawierała także wad powodujących jej nieważność z mocy przepisów prawa. Pismem z dnia 30 września 2015 r. P. M. (dalej jako "skarżący") nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu odwoławczego wniósł skargę do sądu administracyjnego. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, orzeczenie o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] maja 2014 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu postawił zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia skarżący powtórzył co do zasady argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji dotyczącą wydania decyzji bez podstawy prawnej oraz rażącego naruszenia art. 138 § 2 Kpa. Dodatkowo skarżący wskazał, że decyzja o anulowaniu numeru producenta oraz odmowie wpisu do ewidencji producentów nie została doręczona stronie. Decyzja ta nie posiada przymiotu decyzji ostatecznej, jednak art. 156 Kpa nie wymaga aby nadzwyczajny tryb stwierdzenia nieważności obejmował jedynie decyzje ostateczne. Dopuszczalne jest więc stwierdzenie nieważności decyzji nie posiadającej przymiotu ostatecznej. Kierownik ARiMR ww. decyzję przesłał adwokatowi - byłemu pełnomocnikowi skarżącego. Adwokat ten był pełnomocnikiem skarżącego w postępowaniu zakończonym decyzją Dyrektora ARiMR z dnia [...] czerwca 2013 r. Pełnomocnictwo zostało złożone w tamtym postępowaniu i obejmowało w razie konieczności występowanie przed Dyrektorem ARiMR. Postępowanie to zostało zakończone wydaniem ww. decyzji i zakończyło się umocowanie pełnomocnika adwokata K. W.. W postępowaniu bowiem przed Kierownikiem ARiMR w sprawie prowadzonej wskutek rozstrzygnięcia kasacyjnego Dyrektora ARiMR skarżący występował osobiście bez pełnomocnika. Prezes ARiMR w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i uznając zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Prezesa ARiMR oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora ARiMR nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Wydane w przedmiotowej sprawie decyzje zapadły w postępowaniu nadzwyczajnym wszczętym przez organ na wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej - decyzji Kierownika ARiMR [...] maja 2014 r. wydanej w sprawie anulowania numeru identyfikacyjnego oraz odmowy wpisu do ewidencji producentów spółki cywilnej "[...]" W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że instytucja stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej należy do wyjątków od ustanowionej w art. 16 § 1 Kpa ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na niej stosunków prawnych, a zatem wszelkie dopuszczalne przez prawo wyjątki muszą być stosowane przy jednoczesnym szczególnie starannym wyważeniu wynikających z niej wartości w odniesieniu do dobra, które w wyniku wadliwej decyzji zostało naruszone, zaś przepisy prawne regulujące zasady odstępowania od tej zasady muszą być wykładane ściśle, z wykluczeniem możliwości stosowania wykładni rozszerzającej, czy też daleko idących analogii. Istotne w niniejszej sprawie jest, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga w związku z tym bezpośredniego ustalenia, że uchylana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w tym przepisie. W postępowaniu tym organ nie może natomiast rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Tak więc, wskazanie naruszeń organu które mogłyby okazać się skuteczne w zwykłym postępowaniu może okazać się niewystarczające w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie przy wydaniu przez Kierownika ARiMR decyzji z dnia [...] maja 2014 r. nie zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa. Przede wszystkim stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi, ww. decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że Kierownik ARiMR jedynie w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia o uchyleniu numeru identyfikacyjnego i odmowie wpisu do ewidencji producentów powołał się m.in. art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji nr 65/2011 dotyczący tzw. sztucznych warunków. Powyższe zaś przepisy przytoczył w celu ukazania schematu funkcjonowania oraz działań podejmowanych przez wspólnika spółki cywilnej "[...]" – P. M.. Podstawę prawną ww. decyzji stanowiły natomiast art. 3 pkt 1 i 3, art. 12 ust. 3 – 6 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o krajowym systemie producentów, co potwierdza sentencja rozstrzygnięcia. To właśnie na podstawie tych przepisów Kierownik ARiMR uchylił numer identyfikacyjny nadany ww. spółce cywilnej oraz odmówił wpisania tej spółki do ewidencji producentów. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że przy wydaniu decyzji Kierownika ARiMR ponownie rozpoznającego sprawę wskutek decyzji kasacyjnej Dyrektora ARiMR z dnia [...] czerwca 2013 r. doszło do rażącego naruszenia prawa, tj. art. 138 § 2 Kpa. Decyzja kasacyjna jak słusznie wskazał organ odwoławczy jest rozstrzygnięciem procesowym, a zatem nie kształtuje stosunku materialnoprawnego. Z tego też względu organ rozpoznający sprawę w pierwszej instancji nie może zostać skutecznie związany ocenami prawnymi organu drugiej instancji. Ocena Dyrektora ARiMR jako organu odwoławczego uchylającego poprzednią decyzję Kierownika ARiMR co do zasadności odmowy przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania strony i innych uczestników postępowania jest jedynie sugestią w kontekście gromadzenia materiału dowodowego. Organ pierwszej instancji po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia obowiązany jest ją ponownie samodzielnie rozpoznać i rozstrzygnąć. Jeśli więc nawet przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez Kierownika ARiMR doszło do naruszenia ww. przepisu, to nie można uznać, że jest to naruszenie rażące pozwalające na stwierdzenie nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego o rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić tylko wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Za "rażące" należy uznać takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu wymagań praworządności. Nie ma tu natomiast rozstrzygającego znaczenia, ani oczywistość naruszenia określonego przepisu prawnego, ani nawet charakter przepisu, który został naruszony. Dlatego też, w ocenie Sądu, o ile nawet można byłoby mieć pewne zastrzeżenia co do zrealizowania wytycznych Dyrektora ARiMR czy też sposobu przeprowadzenia ponownego postępowania przez Kierownika ARiMR, w szczególności naruszenia art. 78 § 2 Kpa, to nie było to naruszenie w stopniu rażącym. Tylko zaś takie naruszenie może skutkować wyeliminowaniem decyzji z obiegu prawnego w powyższym trybie. Z uwagi na powyższe, stwierdzić należy, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności spornej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Decyzja nie została bowiem wydana bez podstawy prawnej ani też z rażącym naruszeniem prawa. Słusznie też organ odwoławczy za nietrafny uznał zarzut skierowania spornej decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Przedmiotowa decyzja została skierowana do podmiotu "[...]" spółka cywilna, którego to reprezentantem, jak to wynika ze zgromadzonych w sprawie akt jest P. M.. Poza sporem jest, że P. M., pismem z dnia 11 marca 2013 r. działając w imieniu ww. spółki, poinformował organ prowadzący postępowanie o ustanowieniu pełnomocnika w niniejszej sprawie. Osobą umocowaną do podejmowania wszelkich czynności procesowych dotyczących całego postępowania przed organami obu instancji był adwokat K. W.. W aktach sprawy przekazanych Sądowi brak jest zaś dokumentu odwołującego udzielone wcześniej pełnomocnictwo dla ww. adwokata. Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że ww. adwokat był jedynie pełnomocnikiem w postępowaniu zakończonym decyzją Dyrektora ARiMR z dnia [...] czerwca 2013 r., a w ponownie prowadzonym przez Kierownika ARiMR postępowaniu skarżący występował osobiście, już bez pełnomocnika. Wraz z wydaniem ww. decyzji kasacyjnej nie zakończyło się bowiem postępowanie o anulowanie numeru producenta i odmowie wpisu, a sprawa została jedynie przekazana do ponownego rozpoznania przez Kierownika ARiMR. Dlatego też zarzut skarżącego dotyczący skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie a tym samym stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 Kpa również uznać należy za nieuzasadniony. Prawidłowo więc organ odwoławczy uznał doręczenie decyzji z dnia [...] maja 2014 r. za skuteczne, a powyższe oznacza, że decyzja ta weszła do obrotu prawnego. Sąd nie dopatrzył się innych wad spornej decyzji które mogłyby skutkować stwierdzeniem jej nieważności w trybie art. 156 § 1 Kpa. Tym samym stwierdzić należy, że organy obu instancji prawidłowo odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika ARiMR z dnia [...] maja 2014 r. W związku z powyższym skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.