VIII SA/Wa 1066/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku P. Ś. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 maja 2017 r. w sprawie ze skargi P. Ś. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowalnych postanawia : odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem ogłoszonym w dniu 30 maja 2017 r. P. Ś. (dalej: "skarżący") na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowalnych. Pismem z dnia 6 czerwca 2017 r. (nadanym w UP 7 czerwca 2017 r.) skarżący wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie sygn. akt: VIII SA/Wa 1066/16 z dnia 30 maja 2017 r. i jego doręczenie. Następnie pismem z dnia 9 czerwca 2017 r. (nadanym w UP 9 czerwca 2017 r.) skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku wraz z wnioskiem przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1066/16. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał m.in., iż informacja o oddaleniu skargi sprawiła ze jego klient "podłamał się", a pouczenie o sposobie zaskarżenia (przekazane przez Sąd) odebrał w taki sposób, że Sąd w terminie 7 dni doręczy mu wyrok z uzasadnieniem, na którego zaskarżenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego będzie miał 30 dni. Ponieważ do wtorku tj. 6 czerwca br. nie otrzymał wyroku, w następnym dniu tj. 7 czerwca skontaktował się z pełnomocnikiem w celu wyjaśnienia tego stanu rzeczy, jednocześnie udzielając pełnomocnictwa. Pełnomocnik skarżącego podniósł także, iż złożenie przedmiotowego wniosku w dniu 9 czerwca br. czyni zadość ustawowemu terminowi do jej dokonania określonemu w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), gdyż pełnomocnictwo zostało mu dzielone 7 czerwca br. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku został nadany przez skarżącego w Urzędzie Pocztowym 9 czerwca 2017 r. tj. w terminie. Termin na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia upłynął 6 czerwca 2017 r., a zatem od tej daty rozpoczął się bieg terminu do złożenia przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie aby wiosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 p.p.s.a. Są nimi: - wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, - uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, - powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, - równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie ( art. 87 § 4 ). W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że zawarta w dyspozycji art. 86 § 1 p.p.s.a. przesłanka braku winy, warunkująca pozytywne rozpoznanie wniosku, oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były przez niego nie do przewidzenia i nie do usunięcia. Kierunek wykładni sądowej tego przepisu wskazuje, że winę wykluczają przeszkody, których wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć, ani im zapobiec. A contrario, negatywnej przesłanki zawinienia, która wyłącza możliwość przywrócenia terminu, należy upatrywać w zaniechaniu przez wnioskodawcę tym wszystkim czynnościom, które przy dołożeniu przez niego należytej staranności, zapobiegłyby konsekwencjom, jakie ustawodawca wiąże z upływem terminów do dokonania określonych czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą NSA, brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 12 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA/Wr 1744/00, niepublikowane). W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wielokrotnie wskazywano też, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że nie mogą odnieść pożądanego skutku podnoszone przez pełnomocnika skarżącego argumenty. Fakt "podłamania się" skarżącego informacją o oddaleniu skargi i błędnym zrozumieniu pouczenia Sądu nie jest bowiem wystarczającym uprawdopodobnieniem braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Sąd zauważa, iż skarżący osobiście uczestniczył posiedzeniu Sądu w dniu 30 czerwca 2017 r., podczas którego zapadł wyrok oddalający skargę, co dawało stronie skarżącej możliwość wniesienia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia tego wyroku, w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Pouczenie o takiej treści zawarte było zarówno w odebranym przez skarżącego 24 kwietnia 2017 r. zawiadomieniu o rozprawie tj. punkt 2 i 3 pouczenia zawartego w piśmie z dnia 21 kwietnia 2017 r., jak i w protokole z rozprawy sądowej, gdzie w oparciu o przepis art. 141 § 1 p.p.s.a., Sąd udzielił skarżącemu wskazówek co do sposobu i terminów wniesienia środka odwoławczego. W ocenie Sądu niezapoznanie się lub nienależyte zapoznanie się z tymi pouczeniami przez stronę skarżącą, czy też niezrozumienie pouczenia dokonanego przez Sąd, nie może być uznane za okoliczność uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności. Wręcz przeciwnie, należy potraktować to jako brak należytej staranności strony skarżącej, która prawidłowo pouczona o sposobie wniesienia środka zaskarżenia, nie dopilnowała swoich interesów. Mylne zrozumienie treści pouczenia, w sytuacji gdy nie wynika to ze sposobu jego zredagowania, na skutek którego dana czynność nie została dokonana w terminie, nie stanowi bowiem o braku winy w uchybieniu terminu. Trzeba podkreślić, iż argumentacja wniosku o przywrócenie terminu opierająca się na okoliczności niezrozumienia pouczenia nie może, w świetle obowiązku szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu sądowym, wywołać zamierzonego przez skarżącego skutku. Ponadto w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniem pełnomocnika skarżącego, skarżący zrozumiał treść pouczeń, skoro w dniu 6 czerwca 2017 r., a więc w ostatnim dniu siedmiodniowego terminu wystąpił z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 30 maja 2017 r. Jednakże pismo to zostało nadane w urzędzie pocztowym z jednodniowym opóźnieniem tj. 7 czerwca 2017 r. Zdaniem Sądu, niezastosowanie się przez stronę skarżącą do pouczenia o zasadach składania wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z jednoczesnym brakiem przesłanek wyłączających zawinienie spowodował, że wbrew wnioskowi strony skarżącej należało odmówić przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie i doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.