VIII SA/Wa 1111/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną alarmową oddala skargę. Decyzją znak [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. (organ pierwszej instancji) działając na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 i art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., dalej zwana ustawą o broni) oraz art. 104 i 268a § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako Kpa), odmówił W. L. wydania pozwolenia na broń palną alarmową w postaci pistoletu centralnego zapłonu o kalibrze 9 mm do ochrony osobistej. Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ podał, iż wniosek o wydanie przedmiotowego pozwolenia W. L. złożył w dniu [...] czerwca 2010 r. W treści podania wskazał, że w 2008 r. ubiegał się o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej i otrzymał decyzję odmowną. Jednocześnie zaznaczył, że wszystkie okoliczności zawarte w poprzednim wniosku potwierdzające potrzebę posiadania broni palnej i ogólne poczucie zagrożenia są nadal aktualne. We wniosku tym podał, że celem posiadania przez niego broni palnej jest realizacja wolności, praw człowieka i obywatela zagwarantowanych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz ratyfikowanych przez Polskę przepisach prawa międzynarodowego, w szczególności prawa do życia i bezpieczeństwa osobistego. Powodem wystąpienia z wnioskiem o wydanie pozwolenia broń stanowi przekonanie, że stosowana przez państwo polskie reglamentacja prawa do noszenia broni jest niesprawiedliwa z powodu ograniczenia i uniemożliwienia ochrony wartości, które są sensem i celem ludzkiego istnienia. Do wartości tych należy zaliczyć życie ludzkie (własne i najbliższych), godność osobistą, cześć i honor, dobra materialne służące trwaniu w dobrobycie oraz rozwojowi człowieka i jego rodziny. Obrona tych wartości jest obowiązkiem każdej jednostki ludzkiej oraz jej niezaprzeczalnym prawem. Organ pierwszej instancji wskazał, iż na podstawie wywiadu środowiskowego ustalono, że miejsce zamieszkania strony tj. S. [...] znajduje się niemal w środku miejscowości, a w rejonie tym nie odnotowano zwiększonej ilości interwencji policyjnych. Poprzednio wnioskodawca mieszkał w miejscowości S., ul. [...], tj. w rejonie obsługiwanym przez tego samego dzielnicowego. Na przestrzeni ostatniego roku wnioskodawca nie zgłaszał dzielnicowemu żadnych problemów z sąsiadami, gróźb innych osób wypowiadanych wobec jego osoby lub innych zdarzeń na jego szkodę, co potwierdził w trakcie prowadzonych czynności oświadczając, że nie ma z nikim zatargów. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji wskazując treść art. 10 ustawy o broni wywiódł, że prawo do posiadania broni palnej można przyznać osobie, która wykaże, że ma ponadprzeciętną potrzebę jej posiadania. W przypadku broni palnej do ochrony osobistej potrzebą taką jest istnienie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dla bezpieczeństwa osobistego. Przesłanki powyższe muszą istnieć łącznie, a zagrożenie wynikać z obiektywnych okoliczności. Zaistnienie zagrożenia może wynikać z popełnionych przestępstw lub groźby popełnienia przestępstwa na szkodę osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń, z rodzaju wykonywanej przez daną osobę pracy lub charakteru jej zajęcia, a także innej szczególnej sytuacji wyróżniającej ją z ogółu społeczeństwa, w tym w sytuacji szczególnego zagrożenia. W ocenie organu pierwszej instancji, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym argumentów wniosku, nie uzasadnia wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. Przede wszystkim jako cel wydania przedmiotowego pozwolenia wnioskujący podał realizację wolności i praw obywatela zagwarantowanych przez Konstytucję RP, a nie odczucie zagrożenia wobec niego lub członków rodziny wynikające wprost ze zdarzeń przestępczych popełnionych na jego szkodę lub odnotowanych w rejonie jego miejsca zamieszkania. Przyjęcie powyższych argumentów jako uzasadniających wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej wskazywałoby na przyjęcie zasady powszechnej dostępności do legalnego posiadania broni w Polsce i naruszałoby postanowienia Konstytucji RP. Tymczasem jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych posiadanie i używanie broni stanowi sferę daleko idącej reglamentacji publicznoprawnej. Oznacza to, że dostęp do posiadania broni palnej poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak również z potrzeb zapewnienia porządku i bezpieczeństwa publicznego. Reglamentacja w tym zakresie nie stanowi naruszenia przepisów Konstytucji RP oraz unormowań prawa międzynarodowego. Organ zauważył, iż obowiązująca ustawa o broni nie przewiduje systemu licencjonowania legalistycznego tj. takiego, w którym uprawnienie do posiadania broni uzyskuje się po spełnieniu określonych warunków; wprowadza natomiast system licencjonowania oportunistycznego tj. uzależniającego uzyskanie pozwolenia od zgody właściwego organu Policji. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela, wynikających z Konstytucji RP. Posiadanie broni jest objęte restrykcyjnym reżimem prawnym. Pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym. Dostęp do niego podlega ścisłej administracyjnej reglamentacji i jego przyznanie wynikać musi z oczywistej konieczności określonej celem, do którego ma być używana oraz z konieczności ochrony interesu społecznego, przejawiającego się tym, aby pozwoleń na broń nie wydano więcej, niż to wynika z faktycznych potrzeb, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami. Organ wyjaśnił, że w przypadku broni palnej alarmowej w postaci pistoletu centralnego zapłonu o kalibrze 9 mm, nie można mówić, jak to podnosi wnioskujący o jakimkolwiek urządzeniu przypominającym broń palną, tylko właśnie jako o broni palnej. Wnioskodawca zaś nie wykazał, aby był szczególnie zagrożony, nie powołał bowiem żadnych konkretnych przykładów świadczących o występowaniu takiego zagrożenia. Zdaniem organu wnioskodawca nie podał takich przykładów, ponieważ nie jest to powodem wystąpienia z wnioskiem o wydanie pozwolenia, lecz fakt posiadania broni ma odgrywać dla niego w dużym znaczeniu rolę prewencyjną. Biorąc pod uwagę przynajmniej część argumentów zawartych we wniosku, strona może bez wymaganego pozwolenia nabyć broń palną alarmową o kalibrze do 6 mm lub inne urządzenia nie wymagające pozwolenia w celu oddziaływania prewencyjnego, tym bardziej, że jak wynika to z wniosku, wie o takiej możliwości. Nadto, rozstrzygnięcie organu, nie pozbawia wnioskodawcy możliwości skutecznego zapewnienia sobie i najbliższym osobom poczucia bezpieczeństwa, ponieważ może on nabyć środki ochrony osobistej nie podlegające reglamentacji, których posiadanie nie wymaga uzyskania zgody organu Policji, a spełniające rolę prewencyjnego środka ochrony. W odwołaniu wniesionym na powołaną decyzję W. L. podniósł, że przedstawione w zaskarżonej decyzji argumenty są niemerytoryczne. Odmówiono mu bowiem wydania pozwolenia na broń alarmową z tego względu, iż jego miejsce zamieszkania jest bezpieczne. Tymczasem stara się on o pozwolenie na broń w celu ochrony osobistej na całym terytorium RP. Podkreślił, iż w załączniku do złożonego wniosku wskazał szereg obiektywnie istniejących okoliczności (fakty dotyczące przestępczości, poczucie zagrożenia przestępczością, prewencyjne znaczenie broni palnej), które według niego przemawiają za potrzebą posiadania skutecznego narzędzia do ochrony osobistej na terenie całego kraju. Nie podzielił stanowiska organu dotyczącego istnienia orzecznictwa sądów administracyjnych w odniesieniu do kwestii posiadania i użytkowania broni palnej alarmowej zauważając, że orzecznictwo to dotyczy wyłącznie broni palnej bojowej, gazowej, myśliwskiej i sportowej. Nadto podniósł, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest tożsame z uzasadnieniem decyzji odmawiającej z 2008 r. Odwołujący podkreślił przy tym, że w myśl obowiązujących przepisów broń palna alarmowa nie jest zaliczana do niebezpiecznych dla życia i zdrowia urządzeń. Wskazał również, że ratyfikowana przez Polskę Europejska Konwencja o kontroli nabywania i posiadania broni palnej przez osoby fizyczne nie zalicza przedmiotów przeznaczonych do celów alarmowych do przedmiotów oznaczonych terminem "broń palna". Według odwołującego się, broń alarmowa jest jedynie urządzeniem przypominającym broń palną bojową, przez co posiada znaczenie prewencyjne, służąc tym samym celom ochrony osobistej. Decyzją znak [...] z dnia [...] września 2010 r. Komendant Główny Policji biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 i art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o broni, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie organ odwoławczy stwierdził zasadność podjętego przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji rozstrzygnięcia. Wyjaśnił, iż ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny determinował podjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie w zakresie odmowy wydania pozwolenia na broń palną alarmową. Wskazał, że organy Policji wydają pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności przedstawione przez wnioskodawcę to uzasadniają. W niniejszej zaś sprawie okoliczności te nie zostały nawet przykładowo wskazane. W praktyce orzekania uprawnienie do posiadania broni jest przyznawane w przypadku szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia wnioskodawcy, które musi mieć charakter realny, stały, ponadprzeciętny i obiektywny, a nie wynikać tylko z jego przekonania o takim zagrożeniu. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych. Organ stwierdził, iż samo tylko spełnianie wymogów formalnych, określonych w ustawie o broni oraz przepisach wykonawczych (np. brak karalności czy zdolność zdrowotna i psychiczna do dysponowania bronią) jest niewystarczające dla uzyskania przedmiotowego pozwolenia. Wnioskodawca musi zatem powołać okoliczności, które w sposób niekwestionowany potwierdzają potrzebę posiadania przez niego broni palnej do określonego celu. Organ drugiej instancji zauważył, że w niniejszym postępowaniu, to na wnioskodawcy spoczywał obowiązek udowodnienia i wykazania, że w stosunku do jego życia i zdrowia istnieje szczególne zagrożenie, które ma charakter realny, stały, ponadprzeciętny i obiektywny. Jednakże podnoszone przez wnioskodawcę okoliczności, tj. istnienie przestępczości na terenie kraju, wywołane tym faktem poczucie zagrożenia oraz chęć prewencyjnego posiadania broni palnej, nie uzasadniają wydania przedmiotowego pozwolenia, bowiem on sam nigdy nie znalazł się w sytuacji zagrażającej jego życiu lub zdrowiu. Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego strona nie przedstawiła okoliczności przemawiających za wydaniem pozwolenia na broń palną alarmową do ochrony osobistej. Powołanie się na takie okoliczności, jak ogólny stan bezpieczeństwa na terenie RP, możliwość prewencyjnego użycia broni w stosunku do potencjalnych sprawców ewentualnych czynów bezprawnych w bliżej nieokreślonej przyszłości czy argument, iż ewentualna ofiara przestępstwa może użyć broni w celu obrony koniecznej, nie stanowi podstawy do wydania pozwolenia. Organy Policji nie rozstrzygają o prawie do posiadania broni w oparciu o teoretyczne możliwości wystąpienia określonych sytuacji, ale o konkretne okoliczności dotyczące osoby ubiegającej się o pozwolenie. Odnosząc się do argumentów odwołania organ zauważył, iż pomimo subiektywnie odczuwanego zagrożenia, wnioskodawca nigdy nie był poszkodowany tak w miejscu zamieszkania (które w ocenie Policji jest jednym ze spokojniejszych), jak i poza nim. Subiektywne poczucie zagrożenia przez odwołującego się, nie uzasadnia zaś potrzeby wyposażenia go w broń palną alarmową do ochrony osobistej. Zdaniem organu, rozstrzygnięcie wniosku zgodnie z wolą strony nie leży w interesie społecznym. Pozwolenia na broń poddane są - zgodnie z wolą ustawodawcy - administracyjnej reglamentacji. Jest to więc prawo szczególne i uzyskać je może osoba, która wykaże, że za udzieleniem jej pozwolenia przemawiają szczególne okoliczności wskazujące na niezbędną potrzebę wyposażenia jej w taki środek ochrony życia i zdrowia. Pozwoleń na broń palną do ochrony osobistej nie wydaje się zaś na "wszelki wypadek". W świetle zaś ustawy o broni (art. 4 pkt 1), broń palną alarmową należy traktować jako broń palną. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożył W. L.. Wydanemu rozstrzygnięciu postawił zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 10 ust. 1 ustawy o broni. W ocenie skarżącego organ naruszył jego interes prawny. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia skarżący przedstawił rodzaje broni, zasady określające wydawanie pozwolenia na broń, definicję broni palnej (według prawa unijnego i krajowego). Zauważył, że posiadanie niektórych przedmiotów takich jak np. noży, mieczy, szabel, katan, maczet, tasaków, kijów baseballowych, łuków itp., nawet w miejscach publicznych - nie jest zakazane, mimo tego, że stanowią one potencjalne zagrożenie życia i zdrowia ludzkiego. Nie istnieje też żadna uzasadniona przyczyna do tego, by na ulicy posiadać np. miecz, a jednak można go posiadać. W dalszej kolejności powołał orzecznictwo sądów administracyjnych w odniesieniu do okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń palną alarmową, podnosząc, iż wskazywane w zaskarżonej decyzji orzeczenia sądów administracyjnych dotyczą innych rodzajów broni. Podniósł, że organy zobowiązane były do dokonania wartościowania określonego stanu rzeczy, w konkretnym przypadku jego wniosku - przyczyn wystąpienia z żądaniem wydania pozwolenia na broń palną alarmową. Zamiast to jednak uczynić, uzasadnienie decyzji odmownej organy wyprowadziły z orzeczeń sądowych dotyczących broni palnej bojowej, nie mającej nic wspólnego z bronią palną alarmową, ewidentnie dopuszczając się obrazy art. 7 oraz art. 8 Kpa. Skarżący podniósł dalej, że organy Policji nie wypracowały kryteriów udzielania pozwoleń na broń palną alarmową, nie wywiązały się także z obowiązku oceny przedłożonych przez stronę okoliczności przemawiających za wydaniem pozwolenia na posiadanie broni palnej alarmowej do ochrony osobistej. Dyrektywa Rady z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (91/477/EWG, dz. U. L 256 z 13.9.1991, str. 51), ponoć zaimplementowana do polskiego systemu prawnego, nie uznaje zaś broni palnej alarmowej za broń palną. Polska ustawa o broni i amunicji znalazła jednak osobną definicję treściową broni palnej alarmowej. Przedmiotowa broń jest tak samo bezpieczna/niebezpieczna jak nóż, zaś mniej niebezpieczna niż miecz, które to przedmioty można jednak posiadać bez zezwolenia. Broń palna alarmowa nie jest też bronią palną w rozumieniu definicji wypracowanej w polskiej kryminalistyce. Również Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni nie uznaje broni palnej alarmowej za broń palną. Dlatego też skarżący jest przekonany, że podana przez niego we wniosku o wydanie przedmiotowej broni argumentacja w pełni uzasadnia wydanie mu na nią pozwolenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu. Organ wyjaśnił, że powoływanie się przez skarżącego na treść art. 1 Dyrektywy Rady z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania (91/477/EWG) zawierającego definicję broni palnej w rozumieniu tej dyrektywy jest chybione. Zgodnie bowiem z art. 3 ww. dyrektywy Państwa Członkowskie mogą w swym ustawodawstwie uchwalić przepisy surowsze niż przewidziane w niniejszej dyrektywie. W oświadczeniu złożonym przed Sądem w dniu 17 marca 2011 r., stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy, skarżący podał, iż wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko organu odwoławczego jest niezgodne nie tylko ze zdrowym rozsądkiem (gdyż oznacza to, że identyczne kryteria spełniać mają zarówno wnioskujący o broń palną bojową jak i ci, którzy życzą sobie miotacz gazu obezwładniającego), nie ma też żadnego odniesienia do sądowego orzekania w sprawach o pozwolenie na broń palną alarmową. W jego ocenie uzasadnienie powołanej decyzji obciążone jest istotną wadą, bowiem powoływane w jej treści wyroki sądów administracyjnych dotyczą broni palnej bojowej, a przecież decyzja odmowna w jego sprawie dotyczy broni palnej alarmowej. Stwierdził, że okoliczności faktyczne i prawne dogłębnie przez niego opisane jasno dowodzą, że państwo polskie pozwala obywatelom posiadać i używać o wiele bardziej niebezpiecznych narzędzi, a osoby chcące się skutecznie bronić przed bandytami posiadającymi legalnie owe niebezpieczne narzędzia traktuje gorzej od bandytów, gdyż nie daje im żadnych skutecznych narzędzi do obrony. Podniósł, że skoro posiadanie o wiele bardziej niebezpiecznych od broni palnej alarmowej przedmiotów jest dozwolone bez pozwolenia to już wypełnienie wymogów formalnych, narzuconych przez ustawę o broni, powinno być okolicznością uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń palną alarmową. Za chybione uznał przekonanie organów Policji stwierdzające, iż powyższe zagrozi porządkowi publicznemu. Nie ma bowiem przykładów na to, że ktokolwiek starał się o broń palną po to, by za jej pomocą popełnić przestępstwo. Posiadanie broni palnej alarmowej spełniać ma jedynie rolę prewencyjną. Jej użycie ma przekonać potencjalnego napastnika, iż ma do czynienia z właścicielem broni palnej bojowej, gdyż broń palna alarmowa wygląda i działa identycznie jak bojowa, nie miotając jedynie pocisków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, przy wydaniu przedmiotowych decyzji nie doszło też do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest, czy przy wydaniu decyzji o wydanie pozwolenia na broń palną alarmową w postaci pistoletu centralnego zapłonu o kalibrze 9 mm, o jaką to wnioskuje skarżący, organy Policji prawidłowo zastosowały art. 10 ust. 1 ustawy o broni. Zgodnie bowiem z tym przepisem, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. W ocenie Sądu, wbrew zarzutowi skargi, przy wydaniu zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji, organy obu instancji nie dopuściły się błędnej wykładni ww. przepisu. Jak bowiem wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni, ilekroć w ustawie jest mowa o broni, należy przez to rozumieć broń palną, w tym broń bojową, myśliwską, sportową, gazową, alarmową i sygnałową. Na podstawie zaś art. 7 ust. 3 ww. ustawy, w rozumieniu ustawy bronią palną alarmową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, wywołuje efekt akustyczny, a wystrzelona z lufy lub elementu ją zastępującego substancja razi cel na odległość nie większą niż 1 metr. Stosownie z kolei do art. 11 pkt 5 ustawy o broni, pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku posiadania broni alarmowej o kalibrze do 6 mm. A contrario należy więc rozumieć, że pozwolenie na broń wymaga się w przypadku posiadania broni alarmowej o kalibrze powyżej 6 mm. Zgodnie więc z art. 6 Kpa organy administracji publicznej obu instancji wydając swoje decyzje działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Broń palną alarmową, a w szczególności taką o jaką wnioskuje skarżący, tj. w postaci pistoletu centralnego zapłonu o kalibrze 9 mm, w świetle ww. przepisów prawa niewątpliwie należy bowiem traktować jako broń palną, na której posiadanie niezbędne jest wydanie pozwolenia przez właściwy organ Policji. Dlatego też, zdaniem Sądu, uzasadnione okoliczności o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni odnoszą się również do broni palnej alarmowej o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Należy podzielić pogląd organu zawarty w odpowiedzi na skargę, że powoływanie się przez skarżącego na treść art. 1 Dyrektywy Rady z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania (91/477/EWG) zawierającego definicję broni palnej w rozumieniu tej dyrektywy jest nietrafne. Faktycznie, w niektórych krajach układu z Schengen stosunek do posiadania tego typu broni jest liberalny, a zgodnie z ustawą o broni posiadanie broni alarmowej w kalibrze powyżej 6 mm jest wyraźnie zabronione. Zauważyć trzeba jednak, że stosownie do art. 3 ww. dyrektywy Państwa Członkowskie mogą w swym ustawodawstwie uchwalić przepisy surowsze niż przewidziane w niniejszej dyrektywie. Oznacza to, że zdefiniowanie w art. 7 ust. 3 ustawy o broni czym jest broń alarmowa i jednoczesne zakwalifikowanie jej do broni palnej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy) pozostaje w zgodzie z wymogami dyrektywy. Jest to również uzasadnione faktem, że rażenie taką bronią, nawet jeśli jest to odległość tylko 1 m, może być jednak niebezpieczne dla życia lub zdrowia. Powyższe oznacza, że decyzja dotycząca broni palnej alarmowej ma charakter uznaniowy, przy czym organy Policji nie mogą kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 Kpa) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni musi być, więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi. Nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, należy w pełni podzielić pogląd zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń jest stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Zagrożenie to musi mieć także charakter obiektywny, a nie wynikać tylko z subiektywnych odczuć wnioskodawcy (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt. VI SA/Wa 2167/06, LEX nr 302641). Ocena zaś, czy w konkretnym przypadku takie szczególne zagrożenie występuje, należy do organów Policji, które w tym zakresie mogą prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, którego kognicję ściśle określa przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Sąd bada zatem, czy ocena nie nosi znamion dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone zasady postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 3456/00, LEX nr 137839). W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających konieczność posiadania broni do ochrony osobistej. Przedstawione obszernie we wniosku o wydanie stosownego pozwolenia, jak również w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, ogólne rozważania na temat funkcjonowania państwa i organów administracji, czy też stanu bezpieczeństwa, możliwości prewencyjnego oddziaływania broni w stosunku do potencjalnych sprawców ewentualnych czynów bezprawnych w bliżej nieokreślonej przyszłości, czy też argument, iż ewentualna ofiara przestępstwa może użyć broni w obronie koniecznej, nie są okolicznościami wskazującymi na stan osobistego zagrożenia życia lub zdrowia skarżącego, a tym samym nie uzasadniają wydania pozwolenia na broń palną alarmową dla celów ochrony osobistej. Należy także wyjaśnić, że prawo do posiadania broni nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że przepisy regulujące zasady przyznawania prawa do posiadania broni mają charakter wyraźnie reglamentacyjny i nie wynika z nich, że każdy, kto spełnia ustawowe kryteria w tym zakresie, musi uzyskać pozwolenie na broń. Przeczy temu bowiem brzmienie powołanego na wstępie przepisu, który uprawnia organy Policji do oceny okoliczności faktycznych powołanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie pozwolenia na broń. A zatem przyjąć należy, że z obowiązujących przepisów nie można wywodzić powszechnego prawa obywateli do posiadania broni; pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym, a reglamentacja w tym zakresie nie stanowi naruszenia przepisów Konstytucji RP oraz unormowań prawa międzynarodowego. Tak m.in. wyrok NSA z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 587/05, LEX nr 198319 zgodnie, z którym: "1 Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zwłaszcza ochronie przewidzianej w art. 31 ust. 3 Konstytucji). Posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Decyzja w sprawie pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej, co rodzi obowiązek wykazania przez ubiegającego się o pozwolenie na broń uzasadnionych okoliczności. (...). 2 Osoba ubiegająca się o broń obowiązana jest w toku postępowania administracyjnego przekonać organy Policji, że zachodzi względem niej "uzasadniona okoliczność", a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią indywidualną." Jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2003 r. (sygn. akt III SA 1857/01), brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych powodów, deklaruje bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił. W ocenie Sądu przyjęcie okoliczności podnoszonych przez skarżącego za okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej równałoby się niemalże z przyjęciem zasady powszechnej dostępności do legalnego posiadania broni w Polsce, co pozostawałoby w sprzeczności z przepisami Konstytucji. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną alarmową. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. Działając zgodnie z zasadą praworządności, w granicach wyznaczonych przez obowiązujące prawo, ustaliły stan faktyczny zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 6, 7 Kpa) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 Kpa). Ponadto właściwe w sprawie organy nie dopuściły się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kpa). W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia żadnego interesu prawnego skarżącego, a uzasadnienia decyzji organów obu instancji są zgodne z art. 107 § 3 Kpa. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.