VIII SA/Wa 117/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi H. R. S. i E. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2017 r. nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "[...]WINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), po rozpoznaniu odwołania E. S. i H. R. S. (dalej także jako "skarżący") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w G. (dalej: "organ I instancji, "PINB") nr [...] z [...] sierpnia 2017r. umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie budowy przez E. F. budynku usługowego (kat. XVII i X) z częścią mieszkalną (kat. I) na działkach nr ewid. [...] i [...] w W. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Wnioskiem złożonym w dniu 23 lipca 2015 r. E. S. zwrócił się do organu I instancji o wstrzymanie rozpoczętych prac budowlanych na działce nr ewid. [...] do czasu zakończenia postępowania wznowieniowego. PINB wyznaczył na dzień 11 sierpnia 2015 r. termin czynności kontrolnych w sprawie budowy przez E. F. (dalej jako "inwestor") budynku usługowego z częścią mieszkalną na działce o nr ewid. [...] w W.. Podczas kontroli ustalono, że inwestor prowadzi roboty budowlane na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] z [...] września 2014 r. Starosty G.. Pozwolenie na budowę opiewało budowę "budynku usługowego z częścią mieszkalną (obiekt kat. XVII) na działce o nr ewid. [...] obręb ewidencyjny W., jednostka ewidencyjna W. ". Postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2015 r. PINB na podstawie art. 61a k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego stwierdzając, że E. S. nie jest właścicielem ani użytkownikiem działki leżącej w obszarze oddziaływania budowanego obiektu. W związku ze złożonym na powyższe postanowienie zażaleniem [...]WINB postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2015 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 listopada 2016 r. sygn. akt VIIISA/Wa 79/16 uchylił postanowienie [...]WINB nr [...]. Sąd uznał, że w sprawie oparto rozstrzygnięcie nie na rozważaniach o charakterze formalnym - właściwych dla postanowienia wydanego w trybie art. 61a § 1 k.p.a., lecz na ustaleniach materialnoprawnych, których można dokonywać jedynie we wszczętym już postępowaniu. Nadto Sąd uznał, że w przypadku gdy organ miał wątpliwości co do charakteru wniosku skarżącego winien wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku. Dlatego też zobowiązał organ odwoławczy w pierwszej kolejności do ustalenia intencji skarżącego w odniesieniu do złożonego wniosku. Ponadto wskazał, że stanowisko co do zasadności złożonego wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego zostanie podjęte dopiero po dokładnej analizie interesu prawnego skarżącego. W sytuacji, gdy dla rozpoznania sprawy konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego, organ winien wszcząć postępowanie, a w przypadku uznania, że w świetle materiału dowodowego, nie ma podstaw do ingerencji nadzoru budowlanego - może postępowanie umorzyć na podstawie art. 105 k.p.a. Postanowieniem nr [...] z [...] marca 2017 r. [...]WINB uchylił w całości postanowienie PINB nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Pismem z 18 kwietnia 2017 r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu na wniosek E. S. postępowania administracyjnego w sprawie budowy budynku usługowego z częścią mieszkalną na działce o nr ewid. [...] w W. prowadzonej przez inwestora. Uprawnieni przedstawiciele PINB przeprowadzili w dniu 13 lipca 2017 r. czynności kontrolne na działce nr ewid. [...] w W.. Podczas oględzin stwierdzono, że "na działce o nr ew. gr. [...] w W. realizowana jest budowa budynku usługowego z częścią mieszkalną". Inwestycja prowadzona jest na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z [...] września 2014 r. zmienionej decyzją nr [...] z [...] lipca 2017 r. Starosty G.. Nadto podczas oględzin na gruncie przedstawiono zawiadomienie o rozpoczęciu robót złożone do PINB 20 listopada 2014 r. oraz dziennik budowy nr [...] wydany w ww. dniu. Ustalono, że wpisy w dzienniku budowy są aktualne, a pierwszy wpis o wytyczeniu geodezyjnym z 16 lipca 2015 r. dokonany został przez uprawnionego geodetę. W dniu kontroli stan zaawansowania robót jest zgodny z zapisami w dzienniku budowy (wykonano strop drugiej kondygnacji, zamontowano stolarkę okienną i drzwi zewnętrzne). Ostatni wpis w dzienniku budowy jest z 15 marca 2017 r. W dniu kontroli na działce o nr ew. gr. [...] nie były prowadzone prace budowlane. Na działce o nr ew. gr. [...] zlokalizowany był budynek gospodarczy parterowy z dachem jednospadowym kryty papą o wymiarach 9,9 x 5,6m. Na budowie znajdowała się tablica informacyjna, z której wynika że inwestycja prowadzona jest na działkach [...] i [...]. Przy piśmie z 31 lipca 2017r. PINB wystąpił do Starosty G. z prośbą o wyjaśnienie czy budowa przedmiotowego budynku powinna być realizowana na działce nr ewid. [...], czy na działkach nr ewid [...] i [...], czy też na działkach nr ewid. [...] i [...]. Pismem z 4 sierpnia 2017 r. Starosta m.in. poinformował organ I instancji, że w decyzji nr [...] wkradł się błąd w numerze ewidencyjnym działki, gdyż z przedłożonego projektu architektoniczno-budowlanego wynika, iż inwestycja jest realizowana na działce o nr ewid. [...]. Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] organ I instancji, działając na podstawie art. 104 i art. 105 k.p.a., orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie budowy przez inwestora budynku usługowego (kat. XVII i X) z częścią mieszkalną (kat. I) na działkach nr ewid. [...] i [...] w W.. W uzasadnieniu PINB wskazał, że po dokonaniu czynności kontrolnych w terenie i na podstawie zgromadzonych dokumentów stwierdzono, że inwestor prowadzi roboty budowlane zgodnie z projektem zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...] z [...] września 2014 r. zmienioną decyzją nr [...] z [...] lipca 2017 r. Starosty G.. Projekt budowlany zatwierdzony decyzją nr [...] opiewa budowę budynku usługowego (kat. XVII i X) z częścią mieszkalną (kat. I) na działkach o nr ew. gr. [...] i [...] w W.. Z kolei budynek gospodarczy na działce o nr ew. gr. [...], należącej do M. F., został wybudowany na podstawie zgłoszenia złożonego do Starosty G. [...] maja 2017 r. Nie zarejestrowano sprzeciwu do ww. zgłoszenia PINB wskazał również, że inwestycja nie oddziałuje na działkę E. S., co wynika z zatwierdzonej dokumentacji jak i kontroli na budowie. Projektant nie wykazał obszaru oddziaływania projektowanego obiektu na działki sąsiednie. Ponadto w obecnym stanie prawnym inwestycja jest zlokalizowana na działkach o nr ew. [...] i [...] i od działki E. S. o nr ew. [...] oddziela ją jeszcze działka M. F. o nr ew. [...]. Organ I instancji uznał zatem, że postępowanie w sprawie budowy budynku usługowego z częścią mieszkalną na działkach o nr ewid. [...] i [...] w W. winno zostać umorzone, gdyż inwestor legitymuje się prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę, a roboty budowlane prowadzi zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją oraz warunkami pozwolenia na budowę. Nadto E. S. nie przysługuje status strony, co również stanowi przesłankę do umorzenia postępowania w sprawie budowy budynku usługowego z częścią mieszkalną na działkach o nr ewid. gr. [...] i [...] w W.. Odwołanie od ww. rozstrzygnięcia złożyli E. S. i H. R. S. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie następujących przepisów prawa tj.: - art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na nie podjęciu wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie sprawy w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, a polegające na wydaniu niejako automatycznie rozstrzygnięcie bez wyjaśnienia okoliczności mających decydujące dla rozstrzygnięcia znaczenie; - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku zapewnienia skarżącym czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności uniemożliwieniu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji; - art. 77 k.p.a. poprzez niewywiązanie się w sposób wyczerpujący z obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego przedmiotowej sprawy, polegające w szczególności na nie zastosowaniu się do wytycznych i wskazówek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie; - art. 113 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja Starosty G. nr [...] uprawniała inwestora do budowy na działkach [...] i [...]; - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.; dalej: "P.b.") poprzez jego nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji uznaniu, iż skarżącym nie przysługuje przymiot strony; - art. 50 P.b. polegające na zaniechaniu wstrzymania prac budowlanych prowadzonych bez pozwolenia na budowę; - art. 50a P.b. poprzez jego niezastosowanie pomimo, że przepis ten w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie; - art. 51 P.b. poprzez jego niezastosowanie pomimo, że przepis ten w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie. [...]WINB wskazaną na wstępie decyzją z [...] listopada 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podniósł, że PINB dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Wskazał na znajdujący się w aktach protokół z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2017 r. i zawarte w nim ustalenia, z których wynika, iż wpisy w dzienniku budowy są aktualne (pierwszy wpis o wytyczeniu geodezyjnym z 16 lipca 2015 r. dokonany został przez uprawnionego geodetę). Ponadto ustalono, że stan zaawansowania robót jest zgodny z zapisami w dzienniku budowy (wykonano strop drugiej kondygnacji, zamontowano stolarkę okienną i drzwi zewnętrzne) oraz, że w dniu kontroli na działce o nr ewid. [...] znajduje się na niej budynek gospodarczy parterowy z dachem jednospadowym kryty papą o wymiarach 9,9 m x 5,6 m i nie były prowadzone prace budowlane. Na budowie znajdowała się tablica informacyjna z której wynika, że inwestycja prowadzona jest na działkach [...] i [...]. Organ odwoławczy powołał się na wyjaśnienia Starosty G. zawarte w piśmie z 4 sierpnia 2017 r. uznając, że pismo to zawiera stanowisko organu, który wydał decyzję na budowę przedmiotowego budynku usługowego z częścią mieszkalną na działkach nr ewid. [...] i [...] w W., a zatem stanowi istotny dowód w niniejszej sprawie. W ocenie [...]WINB analiza zebranego materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, że będący przedmiotem niniejszego postępowania budynek usługowy z częścią mieszkalną realizowany jest na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a roboty budowlane prowadzone są zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją oraz warunkami pozwolenia na budowę. Dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja o pozwoleniu na budowę, a inwestycja jest realizowana zgodnie z jej postanowieniami i projektem stanowiącym do niej załącznik, brak jest podstaw do podejmowania przez organy nadzoru budowalnego czynności w ramach ustawowych kompetencji. Organ odwoławczy uznał, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający i pozwala na stwierdzenie, że umorzenie postępowania było prawidłowe. Z posiadanego materiału dowodowego wynika, że zarówno w toku prowadzonego postępowania przed organem I instancji, jak i do odwołania skarżący nie przedłożyli żadnych dokumentów (pomiarów, map, pism urzędowych) na potwierdzenie swoich zarzutów. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo uznał, iż w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie (brak okoliczności z art. 50 ust. 1 P.b.) i prawidłowo umorzył postępowanie administracyjne w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodzili się skarżący, którzy pismem z 22 grudnia 2017 r. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z [...] listopada 2017 r. Autorzy skargi zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa tj.: - art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w konsekwencji również do załatwienia sprawy, uwzględniając interes społeczny oraz słuszny interes obywateli; - art. 8 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, polegający na pomijaniu oczywistych okoliczności wynikających wprost ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; - art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewywiązanie się w sposób wyczerpujący z obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego przedmiotowej sprawy; - art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo że przepis ten w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie; - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, pomimo że przepis ten w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania; - art. 3 i 5 ust. 2 ustawy z 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz.U. z 1959 r., Nr 11 poz. 62 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie pomimo, iż w niniejszej sprawie przepisy te winny znaleźć zastosowanie; - art. 48. ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez jego niezastosowanie, pomimo że przepis ten w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie; - art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. poprzez jego niezastosowanie, pomimo że przepis ten w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie; - art. 84 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez jego niezastosowanie, pomimo iż przepis ten w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie; - art. 84 a ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez jego niezastosowanie, pomimo iż przepis ten w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli m.in., że organ I instancji ograniczył się jedynie do przeprowadzenia czynności w terenie oraz przesłania jednego zapytania do Starosty G.. Organy orzekające zlekceważyły fakt, że inwestor przez około 2 lata prowadził prace budowlane bez zezwolenia, tablica oznaczająca teren inwestycyjny nie zawierała informacji o działkach na których prowadzone są prace budowlane a także, że budynek gospodarczy parterowy na działce nr [...] nie powstał na podstawie zgłoszenia z 26 maja 2017 r., tylko znacznie wcześniej. Zdaniem skarżących nie sposób zatem uznać, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły dowody, skoro nie dążyły do wyjaśnienia oczywistych sprzeczności pomiędzy otrzymanymi od Starosty G. wyjaśnieniami, a bezspornymi okolicznościami takimi jak termin powstania wspomnianego budynku gospodarczego, czy też daty rozpoczęcia prac budowlanych przez inwestora, które to okoliczności można było ustalić w ramach dokonanych czynności w terenie. Podnieśli również, że uwadze organów obu instancji uszła okoliczność, iż inwestor nie dysponuje terenem pozwalającym mu na realizację przedsięwzięcia budowlanego zgodnie z przepisami P.b., przepisami wykonawczymi do ww. ustawy, a w tym w szczególności przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. Nr 75, poz. 690) oraz przepisami obowiązującego dla terenu inwestycyjnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które wyraźnie wskazują na konieczność zaprojektowania i urządzenia odpowiedniej liczby miejsc parkingowych. Jak bowiem wynika z pism Burmistrza Miasta W. z 9 czerwca 2017 r. oraz z 28 sierpnia 2017 r. inwestor aktualnie nie posiada tytułu prawnego pozwalającego mu na wybudowanie miejsc parkingowych, a jedynie prawo do czasowego korzystania z działki [...]. W ocenie skarżących, niczym innym jak ułatwianiem inwestorowi obrony przed skutkami własnych działań jest opóźnianie niniejszego postępowania, które umożliwiło inwestorowi uzyskanie decyzji nr [...] z [...] lipca 2017 r. i tym samym zalegalizowanie post factum samowoli budowlanej. Zauważyli, że niniejsze postępowanie toczy się od ponad 2 lat, a w tym czasie organ nie podejmując czynności do których jest zobowiązany, tj. m.in. unikając konsekwentnie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1) P.b. umożliwił inwestorowi przeprowadzenie prac budowlanych bez pozwolenia na budowę, a następnie ich legalizację bez zastosowania procedur przewidzianych w art. 50a P.b. oraz art. 51 P.b., co stanowi oczywiste naruszenie ww. przepisów. Za całkowite nieporozumienie skarżący uznali także pomijanie przez organy obu instancji oczywistych faktów, tj. przedmiotu prowadzonej przez inwestora działalności gospodarczej oraz parametrów powstającego budynku (duża powierzchnia, głęboka na kilka metrów piwnica, kapliczki), które w sposób oczywisty wskazują na powstawanie w sposób niezgodny z prawem wysoce szkodliwego dla otoczenia przedsięwzięcia budowlanego na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną budynku. Za takie przedsięwzięcie uznać bowiem należy niewątpliwie budowę budynku w którym prowadzone będą czynności związane z przechowywaniem i przygotowaniem do pochówku zwłok, a więc czynności których w żaden sposób nie da się pogodzić z normalnym wykorzystywaniem sąsiadujących nieruchomości przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i co istotne wykorzystywanych na cele mieszkalne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Wbrew wskazanym w skardze zarzutom nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, ani też do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko zaś w takiej sytuacji sąd administracyjny może uchylić decyzję organu administracji publicznej. Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd w niniejszej sprawie była decyzja [...]WINB utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] sierpnia 2017 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie budowy przez inwestora budynku usługowego (kat. XVII i X) z częścią mieszkalną (kat. I) na działkach nr ewid. [...] i [...] w W.. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W literaturze wskazuje się, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi się w art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przyczyny bezprzedmiotowości postępowania mogą powstać na skutek faktów naturalnych lub na skutek zdarzeń prawnych (tak. J. Borkowski w J. Borkowski, B. Adamiak w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Warszawa 2012; teza 6 do art. 105). Jeżeli więc w sprawie mieć będzie miejsce oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy, to wystąpi bezprzedmiotowość postępowania, uzasadniająca jego umorzenie. W przypadku zaś robót budowlanych, do których zastosowanie ma tryb legalizacji określony w art. 50-51 P.b., dopuszczalne jest umorzenie postępowania wszczętego w przedmiocie oceny legalności tych robót, gdy zostanie ustalone, że sporne roboty nie zostały wykonane w okolicznościach, o których mowa w art. 50 ust. 1 ww. ustawy. Nie ma wówczas podstaw do wydania jakiegokolwiek nakazu z art. 51 ust. 1 P.b., bo nie ma potrzeby doprowadzenia robot wykonanych w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 P.b., do stanu zgodnego z prawem (por. wyroki NSA z 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt. II OSK 2644/12, z 16 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1022/16, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 6 marca 2018 r. sygn. akt. II SA/Op 609/17 i powołane tam orzecznictwo w którym podkreśla się, że decyzja o umorzeniu postępowania legalizuje wykonane roboty budowlane, pomimo, że jest decyzją o charakterze formalnym). W niniejszej sprawie organy orzekające prawidłowo ustaliły w wyniku czynności kontrolnych, że roboty budowlane polegające na budowie budynku usługowego z częścią mieszkalną realizowane na działkach nr ewid. [...] i [...] w W. prowadzone są na podstawie decyzji Starosty G. o pozwoleniu na budowę nr [...] z [...] września 2014 r.; zmienioną decyzją nr [...] z [...] lipca 2017 r. Nadto ustalono, że stan zaawansowania robót był zgodny z zapisami w dzienniku budowy (wykonano strop drugiej kondygnacji, zamontowano stolarkę okienną i drzwi zewnętrzne). Istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy mają również wyjaśnienia Starosty G. zawarte w piśmie z [...] sierpnia 2017 r. Otóż organ administracji architektoniczno-budowlany wyjaśnił, że w wydanej [...] września 2014 r. decyzji nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowego z częścią mieszkalną wkradł się błąd w numerze ewidencyjnym działki. Z przedłożonego projektu architektoniczno-budowlanego jednoznacznie wynika, że inwestycja realizowana jest na działce o nr ew. gr. [...]. Jednocześnie Starosta poinformował o wydaniu [...] lipca 2017 r., na wniosek inwestora, decyzji nr [...], którą zatwierdził projekt wprowadzający zmiany do swojej poprzedniej decyzji [...] z [...] września 2014 r. z której wynika, iż inwestycja będzie prowadzona na działce nr ew. gr. [...] i [...] w W., co potwierdza projekt architektoniczno-budowlany, który stanowi załącznik do ww. decyzji. W ocenie Sądu, w tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Pozostawanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę oznacza, że objęte tym pozwoleniem roboty budowlane są zgodne z prawem. Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie z żadnego dowodu nie wynika wykonanie robót w sposób niezgodny z pozwoleniem, nie wynika również, że roboty budowlane mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. W myśl art. 84 i art. 84a P.b., do zadań organów nadzoru budowlanego należy w szczególności kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego obejmująca kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższego wynika, że w razie stwierdzenia, że roboty budowlane wykonane są zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę, organy nadzoru budowlanego nie mają prawa ingerować w sposób władczy (por. np. wyrok NSA z 18 stycznia 2018 r., II OSK 822/16 dostępny na: www.orzeczenia nsa.gov.pl). W związku z tym należy stwierdzić, że dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja o pozwoleniu na budowę budynku usługowego z częścią mieszkalną, a inwestycja ta jest realizowana zgodnie z jej postanowieniami i projektem stanowiącym do niej załącznik, brak było podstaw do podejmowania przez organy nadzoru budowalnego czynności w ramach ustawowych kompetencji. Skarżący w rozpoznawanej sprawie w istocie formułują zarzuty pod adresem decyzji o pozwoleniu na budowę. Adresatem tych zarzutów jest organ administracji architektoniczno – budowalnej, a nie organ nadzoru budowalnego. Podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie mogą odnieść skutku. Wskazywany w skardze zarzut naruszenia zasady czynnego udziału stron – art. 10 k.p.a. może odnieść skutek gdy strona wykaże, jaki wpływ miało to uchybienie na treść rozstrzygnięcia i jakich czynności strona została pozbawiona. Skarżący tych okoliczności nie wskazali, co czyni powyższe zarzuty naruszenia ostatecznie nietrafnymi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.