VIII SA/Wa 1180/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. D. i C. D. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2010 r. znak [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z [...] listopada 2010 r. K. D. i C. D. (dalej: "skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2010 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. Jednocześnie odrębnym pismem wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że w sprawie nie zachodzi ryzyko uchylenia się podatnika od zapłaty zobowiązania podatkowego. Podnieśli, iż posiadają na utrzymaniu dwójkę dzieci, a egzekucja należności może zagrozić bytowi skarżących i ich rodzin, jak i spowoduje wypowiedzenie kredytów bankowych, co w konsekwencji będzie prowadzić do upadku spółki z.o.o.[...], której skarżący są udziałowcami. Następnie pismem z [...] grudnia 2010 r. uzupełnili złożony wniosek, przedstawiając sytuację finansową spółki [...] sp. z o.o., która jest ich głównym źródłem utrzymania. Podnieśli że spółka ta obecnie spłaca raty podatku VAT w kwocie [...] zł, a kolejne zobowiązanie spowoduje jej upadek. Pismem z [...] stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wykonując zarządzenie sędziego sprawozdawcy z [...] stycznia 2011 roku, wezwał skarżących do m.in. wskazania okoliczności o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a.") uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w stosunku do skarżących jako osób fizycznych i nadesłania stosownych dokumentów. Wykonując powyższe wezwanie Sądu, skarżący C. D. wskazał, iż posiada udziały w spółce [...] o wartości [...] zł, osiągnął w 2010 r. dochód w kwocie [...] zł. Posiada oszczędności w kwocie [...] zł. Ponadto podniósł, iż złożył wniosek o rozłożenie na raty spłaty zobowiązania. Oświadczył, że w stosunku do niego nie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne. Natomiast skarżąca (K. D.) uzyskała dochód w 2010 r. ze stosunku pracy w kwocie [...] zł oraz z wynajmu lokalu w kwocie [...] zł miesięcznie. Posiada nieruchomości: lokal sklepowy o pow. [...] m2 wraz z powierzchnią mieszkalną o pow. [...] m2 oraz działkę rekreacyjno-ogródkową o pow. [...] ha wraz z domkiem drewnianym o pow. [...] m2. Ponadto jest właścicielem samochodu marki [...] z [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 u.p.ps.a, zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie, skarżący odpowiadając na wezwanie Sądu nie wykazali, że wystąpiła choćby jedna z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Ograniczyli się jedynie do przedstawienia swojej sytuacji materialnej, nie wskazując czy i w jaki sposób wykonanie zaskarżonych decyzji w kontekście opisanej sytuacji materialnej spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź trudnych do odwrócenia skutków. Z akt sprawy nie wynika, aby przesłanki te zachodziły. Oczywiście chybiona jest argumentacja pełnomocnika skarżących, iż egzekucja obciążających ich zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych może mieć wpływ na działalność sp. z o.o. (osoby prawnej, której są udziałowcami). Za argument uzasadniający wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie może być również uznana potencjalna możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z 30 września 2010 r., II FZ 501/10 powołane orzeczenie dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.nsa.gov.pl, zwanej dalej w skrócie: "CBOSA"). Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.