VIII SA/Wa 1188/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług od stycznia do maja 2006 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. znak [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. określił A.M. (dalej skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej: - styczeń – [...] zł; - luty – [...] zł; - marzec – [...] zł; - kwiecień – [...] zł; - maj – [...] zł. W uzasadnieniu organ podał, że w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych od października do grudnia 2006 r. stwierdzono nieprawidłowości rozliczania się z podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2006 r. u skarżącego. Ustalono, że skarżący nie dokonał rejestracji działalności gospodarczej w Urzędzie Skarbowym i nie składał deklaracji podatkowych VAT–7 oraz nie prowadził ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług. We wspomnianym w decyzji okresie podatnik nie miał również zarejestrowanej działalności gospodarczej mimo takiego obowiązku wynikającego z ustawy. Działalność podatnika polegała na zakupie papierosów i ich wewnątrzwspólnotowej dostawie za pośrednictwem firmy kurierskiej do W. [...]. Ustaleń dokonano również na podstawie materiałów nadesłanych przez Policję, które na mocy dwóch postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego włączono do postępowania kontrolnego. Ponieważ podatnik nie spełnił wymogów do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% (m.in. zarejestrowanie jako podatnik VAT), dlatego określono zobowiązanie podatkowe w wysokości 22% określając obrót jako kwotę należną z tytułu sprzedaży pomniejszoną o kwotę należnego podatku. Organ I instancji odniósł się również do zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 645/08 i wyjaśnił, że wyrok skazujący został wydany w oparciu o wstępne ustalenia organów podatkowych (głównie w oparciu o paragony z hurtowni papierosów co do ilości, a nie wartości oraz ilości niesprzedanych papierosów). Co zaś tyczy kwot podanych w wyroku, tj. wartości papierosów i kwoty podatku VAT organ nie potrafił wyjaśnić, w jaki sposób obliczono podatek VAT od wskazanej wartości towarów, gdyż niezależnie, czy podana wartość papierosów jest kwotą netto, czy brutto, przy uwzględnieniu stawki 22 % VAT, nie jest możliwe uzyskanie wyniku ustalonej przez sąd karny kwoty uszczuplonego podatku. Jednocześnie wskazać należy, że w wyroku tym zapisano wartość podatku VAT "nie mniejszą niż". Ponieważ nie jest to wartość sztywno ustalona, dlatego może ulec zwiększeniu. Dodatkowo organ wyjaśnił, że swe ustalenia oparł również na dokumentach firmy kurierskiej i zapiskach skarżącego, które świadczą o tym, że przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy była większa ilość papierosów. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi administracji naruszenie art. 180 i 181 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez dokonanie wybiórczej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu karnym. W ocenie odwołującego się organ odniósł się jedynie do treści aktu oskarżenia bez analizy postępowania sądowego. Zarzucił również pozorną analizę całego materiału dowodowego poprzez wymiar podatku VAT jednie w oparciu o odtworzone przez biegłego z zakresu informatyki pliki tekstowe, które mają charakter abstrakcyjny i są niezgodne z pozostałym materiałem dowodowym. Podniósł, że materiał dowodowy w sprawie jest niepełny. Pełnomocnik zarzucił również naruszenie przez organ art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez: brak wskazania w uzasadnieniu decyzji dokumentów nadesłanych przez Sąd Rejonowy i nieustosunkowanie się do ich zawartości merytorycznej, a nadto zaniechanie analizy porównawczej w zakresie ustaleń organu podatkowego, co uniemożliwia jej merytoryczną kontrolę; wybiórcze porównanie listów przewozowych z notatkami skarżącego i R.K., co uniemożliwia skontrolowanie pozostałych dokumentów i okresów czasowych pod tym względem; przyjęcie do określenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT za ww. okres "zestawień sprzedaży" przypisanych odwołującemu się i przyjęcie ich jako najbardziej wiarygodnego dowodu, wobec zaniechania uzasadnienia w tym zakresie, a nadto wobec braku odniesienia się do pozostałego materiału dowodowego. W ocenie pełnomocnika odwołującego się skarżącego organ jedynie pozornie wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia decyzji organu administracji II instancji wynika, że organ administracji I instancji w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, dopuszczono wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem, podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego nie naruszając przepisów prawa procesowego, jak i materialnego. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że organ I instancji nie ograniczył się jedynie do analizy aktu oskarżenia, ale dokonał wszechstronnej analizy całości dokumentacji przekazanej przez policję, jak również Sąd Rejonowy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazano, że pełnomocnik skarżącego miał uprawnienie do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym oraz prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie, a mimo to pełnomocnik z prawa tego nie skorzystał. Organ odwoławczy nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, bowiem uzasadnienie faktyczne decyzji wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz przyczyny dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne zaś zawiera w sposób obszerny wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Dodatkowo organ wskazał, że akt oskarżenia i wartość podatku VAT wskazana w wyroku wynikają z pisma organu podatkowego skierowanego do Prokuratury, w którym podano wstępnie ustaloną wartość podatku VAT, zaznaczając jednocześnie, że wartość ta może ulec zmianie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] października 2010 r. pełnomocnik skarżącego powtórzył zarzuty, które podniósł w odwołaniu od decyzji organu administracji I instancji. Dodatkowo zarzucił naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej, polegające na zaniechaniu ustalenia, czy R.K. nie wprowadzał na rynek brytyjski papierosów kupowanych bez udziału skarżącego mimo, że ilości papierosów wynikające z zabezpieczonych w jego laptopie zapisów nie korespondują z ilościami wynikającymi z przedstawionych przez hurtownię paragonów i listów przewozowych uzyskanych z firmy kurierskiej oraz informacjami zamieszczonymi w plikach tekstowych ujawnionych w laptopie skarżącego; nie ustaleniu, jakie kwoty zostały przekazane na rachunki walutowe I.W. i R. J., oraz jakie kwoty zostały przekazane R. J. bezpośrednio do rąk, a oparcie się jedynie na zeznaniach tychże osób mimo, iż podane przez nie łącznie ilości pieniędzy mają się nijak do przyjętej przez organ podatkowy łącznej ilości przesłanych papierosów. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w R. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą. Zobligowany jest do przeprowadzenia kontroli legalności objętych skargą decyzji i postępowań prowadzących do wydania tychże decyzji w celu sprawdzenia, czy nie doszło do naruszeń prawa powodujących potrzebę wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Skarga jest niezasadna. Sąd rozpoznający sprawę nie znalazł podstaw do uznania zasadności zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania (art. 122, 187 § 1, 210 § 4 Ordynacji podatkowej) w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie poza sporem są ustalenia w zakresie prowadzenia przez skarżącego wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami działalności gospodarczej polegającej na wprowadzaniu do obrotu i dostawie m.in. do W. [...] wyrobów tytoniowych pomimo, że skarżący nie dokonał rejestracji tej działalności, nie składał deklaracji podatkowych VAT–7 oraz nie prowadził ewidencji dla potrzeb podatku VAT, jak również nie odprowadzał należnego podatku VAT. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że organy podatkowe zrealizowały wytyczne zawarte w wyroku tutejszego Sądu z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 645/08, na podstawie którego uchylono poprzednią decyzję wymiarową w zakresie podatku VAT skarżącego za poszczególne miesiące 2006 r. – zgodnie z którymi organy podatkowe były zobowiązane wziąć pod uwagę stosownie do art. 11 p.p.s.a. treść prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz całość zebranego materiału dowodowego zebranego w wyżej wymienionym postępowaniu karnym tak, by pomiędzy ustaleniami faktycznymi będącymi podstawą decyzji podatkowej, a treścią wyroku skazującego nie było sprzeczności. Wytyczne te zostały wykonane. Organy podatkowe na podstawie zebranego materiału dowodowego dokonały w wydanym rozstrzygnięciu sporządzenia szczegółowych zestawień sprzedaży stanowiących przyjętą podstawę opodatkowania, czyli kwoty należnej z tytułu sprzedaży wyrobów tytoniowych do W. [...]. W tym kontekście Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do uznawania zarzutów, że organy podatkowe przyjęły do podstawy opodatkowania papierosy pochodzące z nielegalnych źródeł, bowiem przy obliczaniu należnego podatku, wbrew zarzutom pełnomocnika skarżącego, nie uwzględniono dokonywanych przez skarżącego dostaw papierosów bez znaków akcyzy do W., wyłączono także papierosy pochodzące z włamania w hurtowni w R. oraz pochodzące z U. bez znaków akcyzy. Organy podatkowe uzasadniły logicznie różnice kwotowe podstawy opodatkowania przyjętej w decyzjach wymiarowych i w punkcie IV wyroku skazującego Sądu Rejonowego w R., gdzie określono wartość nielegalnie wprowadzonych do obrotu papierosów na kwotę nie mniejszą niż [...] zł. Rozbieżność ta, stanowiąca jedną z przesłanek uchylenia decyzji w poprzednim postępowaniu sądowym została wyjaśniona. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.