VIII SA/Wa 119/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2008 oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w B. orzekł o przyznaniu na 2008 r. dla "A.E.M." Sp. z o.o. z siedzibą w B. pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach wiejskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), zwanej dalej "płatnością ONW", z tytułu ONW – Nizinne strefa II, w łącznej wysokości [...] zł. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 64, poz. 427, dalej jako ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), w związku z § 3 ust. 1, 2, 3, § 5 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 68, poz. 448 z późn. zm., dalej jako rozporządzenie ONW), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zmianami, dalej jako kpa). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przyznana płatność wynika ze złożonego przez ww. spółkę wniosku z dnia [...] maja 2008 r. Powierzchnia deklarowana i kwalifikowana do płatności na obszarze ONW strefa nizinna II oraz stwierdzona w kontroli administracyjnej wynosi [...] ha, stawka płatności do 1 ha wynosi [...]zł, stąd kwota przyznanej płatności do ww. obszaru wynosi [...]zł. Organ podniósł, że reprezentant spółki – P.M. podjął [...] czerwca 2006 r. zobowiązanie wieloletnie do prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW przez okres 5 lat od dnia otrzymania pierwszej płatności na powierzchnię równą [...]ha. Sumaryczna zaś powierzchnia zobowiązań do prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW w roku bieżącym wynosiła jedynie [...]ha. Organ I instancji dodał, że w dniu [...] maja 2008 r. wpłynęły oświadczenia przejmującego posiadanie działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW złożone przez spółki cywilne o następujących nazwach: "B.K.A.", "W.A.", "R.A.", "N.P.A.", "O.K.A.", "P.A.", "S.A.", "M.A." wraz z ich wnioskami o przyznanie płatności na rok 2008. Z oświadczeń wynika, że podmioty te przejmują zobowiązania wieloletnie ONW zaciągnięte przez "A.E.M" sp. z o.o. z siedzibą B.. Z dołączonych zaś do oświadczeń porozumień w sprawie przeniesienia posiadania nieruchomości rolnych wynika, że "A.E.M." sp. z o.o. z siedzibą B. przenosi posiadanie poszczególnych nieruchomości rolnych - wskazanych działek ewidencyjnych, na rzecz ww. spółek cywilnych. Organ wskazał, że ponieważ producenci rolni "B.K.A.", "W.A.", "R.A.", "O.K.A.", "P.A." złożyli ww. oświadczenia w związku z przejęciem gruntów rolnych, na które nie zostały przez "A.E.M." sp. z o.o. z siedzibą B. zaciągnięte zobowiązania wieloletnie ONW, oświadczenia te zostały uznane za nieskuteczne. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B., przywołał treść § 9 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia ONW z którego wynika, że jeżeli rolnik zaniechał prowadzenia działalności rolniczej na skutek przeniesienia posiadania działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW na rzecz innego podmiotu w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy, zwraca płatność ONW w części, która została przyznana do działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW, chyba że rolnik złożył stosowne oświadczenia o których mowa w tym przepisie. Zdaniem organu I instancji w przypadku, gdy w kolejnym roku zobowiązania ONW występuje nowy dzierżawca działek rolnych, nie nastąpi przeniesienie zobowiązań ONW w związku przeniesieniem posiadania działek rolnych lub ich części, bowiem żaden stosunek zobowiązaniowy (umowa) nie łączy poprzedniego dzierżawcy – "A.E.M." sp. z o.o. z jego następcami, tj. spółkami cywilnymi - "M.A.", "N.P.A." oraz "S.A.", które to podmioty zawarły umowy z P.M. jako dzierżawcą gruntów należących do Agencji Nieruchomości Rolnych. W związku z powyższym, organ również za nieskuteczne uznał załączone przez ww. spółki cywilne oświadczenia przejmującego posiadanie działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW. Od powyższej decyzji odwołanie złożył P.M. - reprezentujący "A.E.M." sp. z o.o. z siedzibą B. wnosząc o jej uchylenie jako naruszającej obowiązujące prawo. W kolejnych pismach, składanych w toku postępowania odwoławczego ww. decyzji zarzucił błędne i nie wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Za nietrafne należy jego zdaniem uznać stanowisko organu o nieskuteczności oświadczeń podmiotów przejmujących nieruchomości rolne. Nadto, decyzja winna zawierać oznaczenie stron – spółek cywilnych, składających oświadczenia przejmującego posiadanie nieruchomości rolnych. Zgodnie bowiem z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Skutkiem błędnego ustalenia stron było zaś naruszenie art. 109 kpa – decyzji nie doręczono bowiem wszystkim stronom postępowania. Wbrew dyspozycji art. 7, art. 75 i art. 77 kpa organ I instancji nie ustalił także celów i woli stron oraz rzeczywistej treści czynności przekazywania gruntów rolnych. Dlatego też odwołujący się wnosi na podstawie art. 78 § 1 w związku z art. 86 kpa o przesłuchanie w charakterze strony na powyższe okoliczności uczestników stosunku prawnego przeniesienia posiadania, prosząc o dokonanie powyższego organ II instancji. Nadto, odwołujący się wyjaśnił, że celem wszystkich porozumień w sprawie przeniesienia posiadania działek rolnych była kontynuacja przywracania walorów lub utrzymanie stanu cennych siedlisk użytkowanych rolniczo, zachowanie różnorodności biologicznej na obszarach wiejskich, odpowiednie użytkowanie gleb i ochrona wód, wzmocnienie zobowiązań rolnośrodowiskowych i ONW, użytkowanie ziemi – utrzymanie żywotności obszarów wiejskich, a dodatkowo - poprawa efektywności gospodarowania, zmniejszenie odległości pomiędzy poszczególnymi jednostkami gospodarstwa oraz dążenie do optymalnej dla gospodarowania powierzchni. Wyjaśnił również, że w wyniku zawieranego wielostronnego porozumienia powstawał stosunek zobowiązaniowy pomiędzy każdym z sygnatariuszy umowy. Bezpośrednie przeniesienie posiadania nieruchomości rolnych następowało za zgodą właściciela lub wnoszącego prawo dzierżawy do spółki, co zaznaczono w każdym z protokołów dołączonych do poszczególnych umów. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 roku, nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że wniosek złożony przez wnioskującą w niniejszej sprawie tj. "A.E.M." sp. z o.o. z siedzibą w B. obejmował do płatności ONW działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni deklarowanej [...] ha. Następnie organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny przedstawiony przez organ I instancji i stwierdził, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B., po zapoznaniu się z całym materiałem dowodowym, wydał decyzję w której przyznał wnioskującej spółce płatności ONW na rok 2008 (strefa nizinna II) do powierzchni [...]ha. Podtrzymując w całości argumentację organu I instancji, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. zauważył, że w dniu [...] kwietnia 2008 r. straciły moc umowy dzierżawy zawarte przez P. M. (wydzierżawiającego) z producentem "A.E.M." sp. z o.o. (dzierżawca). Organ II instancji wskazał, że w jego opinii w przypadku gdy w kolejnym roku zobowiązania ONW występuje nowy dzierżawca działek rolnych, nie nastąpiło przeniesienie zobowiązań ONW w związku z przeniesieniem posiadania działek rolnych lub ich części, bowiem żaden stosunek zobowiązaniowy (umowa) nie będzie łączył poprzedniego dzierżawcy, tj "A.E.M." sp. z o.o. z jego następcami, spółkami cywilnymi - "M.A." "N.P.A." oraz "S.A.", które to podmioty zawarły umowy z P.M. - dzierżawcą gruntów rolnych należących do Agencji Nieruchomości Rolnych. Organ II instancji dodał, że słuszność jego opinii potwierdza treść art. 44 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1974/2006. Zgodnie z tym przepisem, jeśli podczas trwania zobowiązania ONW, beneficjent przekaże całość lub część swojego gospodarstwa innej osobie, ta ostatnia może przejąć zobowiązania na pozostały okres. Jeśli zaś zobowiązanie nie jest przejęte, beneficjent zwraca otrzymaną pomoc. Do skutecznego przejęcia zobowiązania powinny zostać spełnione dwa warunki. Przejście zobowiązania powinno nastąpić wraz z gruntem będącym podstawą do naliczania płatności ONW, nadto przekazanie (gruntu oraz zobowiązania) winno nastąpić od tej samej osoby. Dopiero po łącznym spełnieniu obydwu warunków można będzie mówić o skutecznym przejęciu zobowiązania. W niniejszej zaś sprawie nie zostały spełnione powyższe warunki, bowiem oświadczenie o przejęciu zobowiązań jest pomiędzy pierwszym a drugim dzierżawcą, natomiast umowa dzierżawy jest zawarta pomiędzy właścicielem, a drugim dzierżawcą. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 109 kpa dotyczącego nie doręczenia przez organ I instancji jego decyzji wszystkim stronom postępowania, organ odwoławczy wyjaśnił, że stroną postępowania zakończonego decyzją ONW nr [...] jest tylko "A.E.M." sp. z o.o. Płatność ONW dotyczy bowiem wyłącznie zobowiązań tegoż podmiotu zaciągniętych w poprzednich latach na powierzchnię jaka to została zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności na 2008 r. – czyli [...] ha. Tak więc, zdaniem organu, powyższa decyzja została doręczona zgodnie z prawem. Z takim rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodziła się "A.E.M." sp. z o.o. z siedzibą B., reprezentowana przez P.M., która złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w toku instancji decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W., podtrzymując w całości zarzuty odwołania i wnosząc o uchylenie decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 7, art. 28, art. 77, art. 78 i 109 kpa oraz § 6 rozporządzenia ONW. W uzasadnieniu skargi wskazano, że złożony w toku postępowania odwoławczego wniosek dowodowy o przesłuchanie strony nie doczekał się realizacji, a decyzja organu II instancji nie wskazuje dlaczego wniosku tego nie przeprowadzono. Zdaniem skarżącej spółki powyższy wniosek, wobec wątpliwości organów w sprawie, miał zaś podstawowe znaczenie w sprawie, dlatego też naruszono w sposób istotny dla rozstrzygnięcia art. 7 i art. 77 kpa. Organ dopuścił się również naruszenia art. 6 kpa, bowiem oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie opinii departamentu prawnego centrali ARiMR z dnia [...] czerwca 2006 r. zamiast na podstawie przepisów prawa. Nadto, w niniejszej sprawie powierzchownie i błędnie ustalono stan faktyczny, tak aby odpowiadał tezie ww. opinii. "Dopasowywanie" stanu faktycznego do powyższej opinii doprowadziło do arbitralnej i dowolnej oceny czynności prawnych dokonywanych przez zainteresowanych, ustalenia celów i woli stron stosunku prawnego wbrew ich rzeczywistej treści, a w konsekwencji do przedstawienia okoliczności faktycznych sprawy odmiennie od jej realnego stanu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, że w zakresie niedotrzymania zobowiązań wieloletnich toczyć się będzie w sprawie oddzielne postępowanie wobec pozostałych spółek w celu ustalenia kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wydania decyzji w oparciu o opinię departamentu prawnego centrali ARiMR, organ wyjaśnił, że Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego jest niezależny w wydawaniu decyzji administracyjnych. Powyższe oznacza, że może, ale wcale nie musi wziąć pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy takie interpretacje czy opinie, nie jest jednak nimi związany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a). Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych nie zasługuje jednak na uwzględnienie, gdyż zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest skarga "A.E.M." sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora [...] Regionalnego Oddziału ARiMR w W. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji - Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. przyznającą skarżącej płatność ONW (nizinne strefa II ) na rok 2008 r. w kwocie [...] zł. Należy zauważyć, że decyzja organu I instancji została wydana wskutek złożenia przez skarżącą spółkę w dniu [...] maja 2008 r. wniosku o przyznanie ww. płatności, który to wniosek zainicjował postępowanie w przedmiocie przyznania płatności ONW na 2008 r. Jak zaś wynika z przedmiotowego wniosku, skarżąca zadeklarowała do przyznania pomocy finansowej z tytułu ONW tylko jedną działkę ewidencyjną o nr [...], położoną w województwie [...], powiecie s., gmina S., nazwa obrębu ewidencyjnego L., o powierzchni [...] ha. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia ONW wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego i powierzchni deklarowanej przez rolnika do płatności ONW na działkach rolnych. Stosownie zaś do ust. 2 pkt. 2) ww. przepisu płatność ONW jest przyznawana rolnikowi do działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW, użytkowanych jako grunty orne, sady oraz trwałe użytki zielone, w wysokości 264 zł na 1 ha na obszarze ONW typu nizinnego strefy nizinnej II. Tym samym, stwierdzić należy, że organ I instancji w prawidłowy sposób wyliczył i przyznał skarżącej płatność do ww. działki w kwocie [...]zł. Powyższe wynika bowiem z prostego matematycznego wyliczenia dającego ww. kwotę ( tj. 264,00 zł x [...]ha = [...]zł). Organy obu instancji nie przedstawiły wprawdzie takiego prostego wyliczenia, jednakże organ I instancji wskazał w podstawie prawnej swojego rozstrzygnięcia przepisy na podstawie których przedmiotowa płatność została wyliczona. Nadto, w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ ten wskazał również właściwą kwotę stanowiącą stawkę płatności do 1 ha na obszarze ONW strefa nizinna II oraz prawidłową powierzchnię deklarowaną, kwalifikowaną i stwierdzoną w kontroli administracyjnej. Przyznanie powyższej kwoty w wyniku wydania decyzji organu I instancji nie stanowi jednak okoliczności spornej w niniejszej sprawie, bowiem skarżąca na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała jej wysokości. Przedmiotem sporu pomiędzy skarżącą a organami obu instancji stała się zaś kwestia skuteczności oświadczeń podmiotów przejmujących (spółek cywilnych) posiadanie działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW, które to wcześniej działki pozostawały w zobowiązaniu wieloletnim (od 2006 r.) skarżącej. W tym miejscu wypada więc wyjaśnić, że powyższe kwestie dotyczące przeniesienia posiadania pomiędzy skarżącą a poszczególnymi podmiotami, a następnie skuteczności bądź nieskuteczności oświadczeń tych podmiotów, nie mają żadnego znaczenia dla sprawy dotyczącej przyznania skarżącej spółce płatności ONW na rok 2008. Argumenty podnoszone w tym zakresie przez skarżącą mogą mieć zaś zastosowanie jedynie w postępowaniu dotyczącym ewentualnego zwrotu przyznanych jej dotychczas płatności czy też w przy rozpoznaniu wniosków podmiotów przejmujących (spółek cywilnych) posiadanie działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW - w postępowaniu dotyczącym przyznania bądź odmowy przyznania dla tych właśnie podmiotów, płatności wynikających z tytułu tego przejęcia. Tym samym, uzasadnienia decyzji organów obu instancji opisujące w dość obszerny sposób kwestie, które bezpośrednio nie dotyczą sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącej o przyznanie płatności ONW na rok 2008 błędnie koncentrują się na okolicznościach, które mogą mieć znaczenie, ale co należy podkreślić - w innych postępowaniach. Zdaniem Sądu stanowi to pewną wadliwość uzasadnienia tych decyzji, która jako naruszenie przepisów postępowania (art. 107 kpa), nie miała jednak istotnego wpływu na wynik sprawy - czyli kwestię przyznania płatności ONW dla skarżącej spółki w określonej decyzją organu I instancji kwocie. W tym miejscu należy również w pewnym sensie usprawiedliwić organy, które wdały się w spór dotyczący przedmiotowych kwestii, pozostających niejako poza przedmiotem niniejszej sprawy. Powyższe spowodowane było bowiem wskutek wyraźnego żądania P.M. złożonego w toku postępowania przed organem I instancji a dotyczącego udzielania mu na podstawie art. 21 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich pouczeń (informacji) o okolicznościach faktycznych sprawy, jak również wskutek jego zarzutów podniesionych w toku postępowania odwoławczego. Należy zaś zauważyć, że obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę – w ramach motywowania podjętej decyzji – jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.04.2005r. III SA/Wa 180/05, zam. zb. LEX nr 166546 ). Dodatkowo można zauważyć, że zgodnie z art. 107 § 4 kpa można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony. Żądaniem strony - skarżącej spółki, we wniosku z dnia [...] maja 2008 r. było zaś przyznanie jej płatności ONW do jednej działki wskazanej w tym wniosku, a taka płatność została przyznana przez organ I instancji w prawidłowej i niekwestionowanej przez nią samą wysokości. Niemniej jednak w związku z powyższym, trudno uznać za zasadny zarzut naruszenia przez organy obu instancji art. 28 i 109 kpa. Stroną postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej o przyznanie płatności z dnia [...] maja 2008 r. jest bowiem niewątpliwie jedynie wnioskująca tj. "A.E.M." sp. z o.o. z siedzibą w B., a nie inne podmioty – spółki cywilne, które to złożyły oświadczenia przejmującego posiadanie działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW. Tym samym, zarówno doręczenie decyzji organu I instancji, jak i organu odwoławczego – w prawidłowy sposób nastąpiło jedynie dla skarżącej spółki. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 78 kpa, należy zauważyć, że rzeczywiście organ II instancji – do którego to kierowany był wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron nie tylko go nie rozpoznał, ale nawet nie wskazał przyczyny dla której przedmiotowego wniosku skarżącej nie uwzględnił. Tym samym, organ odwoławczy dopuścił się uchybienia ww. przepisu, jak również art. 11 kpa (zasada przekonywania) i art. 107 § 3 kpa (uzasadnienie decyzji), bowiem nie wyjaśnił powyższego zaniechania w tym zakresie w swoim rozstrzygnięciu. W ocenie Sądu, powyższe uchybienia również jednak nie stanowiły istotnego, tj. takiego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania w sprawie dotyczącej przyznania dla skarżącej płatności ONW na rok 2008. Zgodnie bowiem z art. 78 § 1 kpa, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Stosownie zaś do § 2 ww. przepisu organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzenia dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba, że mają one znaczenie dla sprawy. Dowód z przesłuchania strony – tj. skarżącej spółki, w sprawie zakończonej przyznaniem jej płatności w prawidłowej wysokości, niewątpliwie nie stanowił zaś okoliczności mającej znaczenie dla sprawy przyznania tej płatności w kwocie określonej decyzją organu I instancji. Dowód z przesłuchania stron - podmiotów przejmujących posiadanie działek rolnych nie mógł natomiast być przeprowadzony, bowiem jak już podniesiono wyżej, podmioty te nie są stronami w sprawie dotyczącej przyznania płatności dla skarżącej, które to właśnie postępowanie, wskutek złożonej skargi, obecnie podlega rozpoznaniu przez Sąd. W związku z powyższym, również za niezasadny w niniejszej sprawie należy uznać zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 6 kpa, bowiem organy obu instancji przyznając płatność działały na podstawie właściwych przepisów prawa, tj. § 3 ust. 2 pkt. 2) rozporządzenia ONW. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 7 i 77 kpa, zdaniem skarżącej polegającego na powierzchownym i błędnym ustaleniu stanu faktycznego, czy nie przeprowadzeniu ww. wniosku dowodowego jako mającego podstawowe znaczenie dla sprawy. W ocenie Sądu, organy wydając decyzję o przyznaniu skarżącej płatności ONW, w wystarczający sposób rozpatrzyły cały materiał dowodowy w sprawie. Powyższy wniosek jest tym bardziej uzasadniony, że ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich jest regulacją szczególną w stosunku do kpa i wprowadza modyfikacje w zakresie ogólnych zasad postępowania administracyjnego m.in. co do art. 7 i 77 kpa (patrz – art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich). Odnosząc się do jedynego zarzutu prawa materialnego zawartego w skardze, a dotyczącego naruszenia § 6 rozporządzenia ONW, zdaniem Sądu jest on również niezasadny. Organy obu instancji, w niniejszej sprawie - dotyczącej przyznania płatności dla skarżącej spółki, w ogóle nie powoływały się na ww. przepis. Powyższy przepis wskazuje zaś kiedy przysługuje płatność ONW w przypadku przeniesienia posiadania wszystkich położonych na obszarach ONW działek rolnych lub ich części zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ONW na rzecz innego podmiotu w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy. Przepis ten, może mieć zastosowanie jedynie w sprawach podlegających rozstrzygnięciu na skutek wniosków podmiotów przejmujących posiadanie działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW, a nie w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej z dnia [...] maja 2008 r. Organy obu instancji, wprawdzie jedynie w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć przywoływały zaś treść § 9 rozporządzenia ONW, który to przepis dotyczy sytuacji kiedy rolnik jest zobowiązany do zwrotu płatności ONW. Z decyzji nie wynika jednak, aby przepis ten został zastosowany w niniejszej sprawie dotyczącej przyznania płatności ONW dla skarżącej, a podlegającej obecnie kontroli Sądu. Z powyższego wynika więc, że organy przywoływały go jedynie w celu poinformowania strony postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, mając na uwadze art. 21 ust. 2 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.