VIII SA/Wa 1196/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi L. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...]na rzecz skarżącej L.D. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. L. D. pismem z dnia [...].08.2010 r. powołując się na art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej jako Prawo budowlane) zgłosiła do Starosty W. zamiar wykonania remontu istniejącego ogrodzenia działki nr ew. [...] położonej w Z. przy ul. S. [...]. Starosta W. decyzją z dnia [...].09.2010 r. Nr [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego zgłosił sprzeciw w sprawie wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że zgłoszenie obejmujące wskazane w nim roboty budowlane jest niezgodne z Miejscowym Planem Zagospodarowania Miasta Z. uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...].12.2003 r.. Powstanie ogrodzenia działki nr ew. [...] spowoduje, że szerokość przyległej drogi w liniach rozgraniczających będzie niezgodna z § 43 ust. 3 i 4 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. W tej sytuacji, organ musi wnieść sprzeciw, co do usytuowania ogrodzenia na granicy działki. Odwołanie od tej decyzji złożyła L.D.. Opisała w nim przebieg postępowania przed złożeniem zgłoszenia a następnie stwierdziła, że realizacja założeń Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego będzie niemożliwa w związku posadowieniem budynków mieszkalnych zbyt blisko ul. S.. Nawet pozbawienie jej własności kilkudziesięciu metrów kwadratowych jej działki nie spowoduje, że linia rozgraniczająca ulicę osiągnie linię ciągłą. Poza tym wskazał, że Urząd Miasta Z. jeżeli ma zamiar uregulować przebieg ul. J. S. powinien wszcząć procedurę wywłaszczeniową. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].10.2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako Kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ przedstawił stan sprawy i stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Wskazał, że zgodnie z § 43 ust. 3 i 4 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...].12.2003 r. dla ulic dojazdowych ustala się szerokość w liniach rozgraniczających minimum [...] m. W wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych istniejącym zagospodarowaniem dopuszcza się szerokość ulic dojazdowych ca [...] m i ustala się udostępnienie pasów szerokości ca [...] m z przyległych działek dla potrzeb realizacji uzbrojenia inżynieryjnego. Potwierdzeniem niezgodności robót z planem jest pismo Burmistrza Miasta Z. do L.D.. Zgodnie zatem z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego organ I instancji winien wnieść sprzeciw do zakresu zgłoszonych robót budowlanych. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła L.D.. Zarzuciła w niej skarżonej decyzji naruszenie art. 4 Prawa budowlanego polegające na niezastosowaniu dyspozycji tej normy, naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 w/w ustawy poprzez błędną jego wykładnię oraz naruszenie art. 7 Kpa polegające na niezastosowaniu dyspozycji tej normy. W uzasadnieniu skargi wskazał, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, ponieważ jest jej właścicielką. Skarżąca wskazała także, że organ niezasadnie zgłosił sprzeciw, bowiem roboty miały polegać na wymianie istniejącego w tym miejscu ogrodzenia co wynikało z konieczności zachowania bezpieczeństwa swojej posiadłości. Naruszenie art. 7 Kpa, w ocenie skarżącej polegało na zaniechaniu podjęcia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy kroków oraz organ nie miał na względzie słusznego interesu strony. Podniosła również, że Urząd Miasta od chwili uchwalenia planu nie podjął żadnych kroków w celu dostosowania szerokości ul. J. S. do wymogów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych powodów niż zostały w niej wymienione. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 2169 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.). Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji. Na wstępie należy wskazać, że dla każdego postępowania kluczowe znaczenie ma ustalenie stanu faktycznego sprawy, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest ustalenie praw i obowiązków strony tego postępowania. Tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem prawa i obowiązków strony postępowania sądowoadministracyjnego. Brak skutecznych zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości zaaprobowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ustaleń faktycznych oznacza, że są one wiążące. Należy, bowiem mieć na uwadze to, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena z punktu widzenia zgodności z prawem procesu konkretyzacji (zastosowania) norm prawa materialnego (głównie administracyjnego) w określonej sytuacji faktycznej. Zadaniem Sądu jest ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy jest pełny, czy został zebrany prawidłowo i jest wystarczający do wymaganego przez prawo ustalenia podstawy faktycznej decyzji. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przytoczony wyżej przepis ustanawia zasadę prawdy obiektywnej, która stanowi naczelną zasadę Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tą zasadą, organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. A więc, zawarta w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej (materialnej), wyrażona również w innych przepisach Kodeksu, m.in. w art. 6, 10, 77 § 1, 80, ma fundamentalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ponieważ na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy organ administracyjny dokonuje jego subsumcji pod stosowną normę prawną W ten sposób organ przesądza o powstaniu określonego obowiązku bądź prawa, a więc skutków prawnych, które dotyczyć będą wyłącznie faktów uznanych przez organ. Ponadto, art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. Oznacza to, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 432/06, publ. LexPolonica nr 1543146). Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1780/07, gdzie stwierdził, że ,,Zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych, zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji." LEX nr 508430 Przenosząc te rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy uznać, że Starosta W. oraz Wojewoda [...] nie przeprowadzili w myśl powyższych zasad, postępowania wyjaśniającego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w aktach postępowania administracyjnego brak jest Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z. wraz z częścią graficzną. Wynika z tego, że organy obu instancji uznały niezgodność zamierzenia budowlanego w oparciu o pisma kierowane do skarżącej przez Urząd Miasta w Z. nie konfrontując prawidłowości ich treści z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego. Organy winny samodzielnie dokonać oceny zamierzenia budowlanego w stosunku do planu zagospodarowania. Dokumentów wspomnianych wyżej istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy nie dołączono również przed przekazaniem akt do Sądu, co uniemożliwia prawidłową ocenę zasadności rozstrzygnięć organów administracyjnych. Poza tym wskazać należy, że organ I instancji, jak wynika z uzasadnienia przyjął że skarżąca zamierza wykonać nowe ogrodzenie. Ze zgłoszenia zaś wynika, że ma być dokonany remont istniejącego ogrodzenia. Inna jest sytuacja, gdy powstaje nowe ogrodzenie a inna, gdy dokonywany jest tylko remont istniejącego. Nie można zapominać, że skarżąca jest nadal właścicielem całej działki i nawet nie wszczęto procedury wywłaszczeniowej. W tej sytuacji, konieczne jest ustalenie dokładnego zakresu zamierzonych robót budowlanych i ustalenie czy mamy do czynienia z remontem, czy z budową faktycznie nowego ogrodzenia. Na koniec wypada wskazać, że nie do zaakceptowania jest taka sytuacja, że skarżąca jest pozbawiona korzystania z konstytucyjnie chronionego prawa własności i stan ten trwa przez bliżej nieokreślony czas. Nie wiadomo bowiem, kiedy i czy w ogóle nastąpi realizacja zapisów miejscowego planu w stosunku do ul. J. S.. Z tych powodów, orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd uznał, że nie jest konieczne uchylanie decyzji organu I instancji, bowiem stwierdzone uchybienia mogą być konwalidowane w postępowaniu odwoławczym. Rozpoznając ponownie sprawę, organ odwoławczy weźmie pod uwagę wskazane powyżej rozważania, a w szczególności prawidłowo wyjaśni stan faktyczny. Z wyżej wymienionych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł, jak w sentencji wyroku.