VIII SA/Wa 1207/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w R. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] im. [...] w R. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nadającej tytuł zawodowy licencjata 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją znak [...] z dnia [...] maja 2014 r., Rektor Uniwersytetu [...] w R. (zwany dalej: "Rektor", "organ") działając na podstawie art. 193 w związku z art. 207 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572; zwana dalej: "p.s.w.") oraz art. 156 § 1 pkt 7, art. 157 § 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 poz. 267 ze zm.; zwana dalej: "k.p.a."), orzekł o stwierdzeniu nieważności prawomocnej decyzji Komisji Egzaminacyjnej Wydziału Nauczycielskiego Politechniki R. im. [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. nadającej tytuł zawodowy licencjata M. S. - nr albumu studenta [...], na podstawie której wydano dyplom licencjata Wydziału Nauczycielskiego Politechniki R. im. [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż podstawę wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie stanowił, prawomocny (z dniem [...] sierpnia 2013 r.) wyrok Sądu Rejonowego w R. II Wydział Karny z dnia [...] stycznia 2013 r. (sygn. akt [...]) utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w R. V Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] sierpnia 2013 r. (sygn. akt [...]). Rozstrzygnięciem tym Sąd uznał M. S. (zwana dalej: "strona") za winną popełnienia przestępstwa z art. 272 k.k., poprzez podstępne wprowadzenie w błąd członków komisji egzaminacyjnej Wydziału Nauczycielskiego Politechniki R. w ten sposób, że podczas egzaminu dyplomowego posłużyła się jako swoją pracą przygotowaną i wykonaną przez inną osobę, wyłudzając w ten sposób poświadczenie nieprawdy w postaci przyznania tytułu zawodowego licencjata. Organ wskazał, iż jest związany ustaleniami sądu karnego. Z powyższego wywiódł, iż została spełniona dyspozycja art. 193 p.s.w., gdyż strona przypisała sobie autorstwo cudzego utworu i jako własną przedstawiła pracę dyplomową wykonaną przez inną osobę. Konkludując Rektor uznał, że decyzja przyznająca stronie tytuł zawodowy licencjata, której podstawę wydania stanowiła przedmiotowa praca, zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zdaniem organu spełniona została przesłanka z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji o nadaniu tytułu zawodowego licencjata. Skargę na powołaną wyżej decyzję do sądu administracyjnego złożył Prokurator Okręgowy w R. (zwany dalej: "Prokurator") wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie art. 193 p.s.w. oraz art. 156 § 1 pkt 7 i art. 158 § 1 k.p.a., polegające na niezasadnym przyjęciu, że przepis art. 193 p.s.w. upoważnia organ uczelni do stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie nadania tytułu zawodowego licencjata, podczas gdy przepis ten, w sytuacji gdy w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu zawodowego osoba ubiegająca się o ten tytuł przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu, obliguje organ do stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania tytułu zawodowego, a nadto na niezasadnym przyjęciu, że w przytoczonej sytuacji, to jest w sytuacji przypisania sobie autorstwa cudzego utworu znajduje zastosowanie przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji przywidziana w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o art. 158 § 1 k.p.a., mimo że wskazany przepis art. 193 p.s.w. winien stanowić samodzielną przesłankę stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania tytułu zawodowego. W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, iż ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, które weszła w życie w dniu 1 września 2005 r. wprowadziła nową instytucję stwierdzenia nieważności postępowania. Przepis art. 193 p.s.w. stanowi, że organ właściwy, w drodze decyzji, stwierdza nieważność postępowania w sprawie nadania tytułu zawodowego, jeżeli w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu zawodowego osoba ubiegająca się o ten tytuł przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. Ta sama ustawa w art. 251 pkt 9 wprowadziła do ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65 poz. 595) art. 29a w brzmieniu: "1. Rada właściwej jednostki organizacyjnej lub odpowiednio Centralna Komisja, w drodze decyzji, stwierdza nieważność postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia, jeżeli w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu lub stopnia osoba ubiegająca się o tytuł lub stopień przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. 2. Decyzje, o których mowa w ust. 1, nie wyłączają odpowiedzialności dyscyplinarnej, karnej i cywilnoprawnej." Prokurator wskazał, że stwierdzenie nieważności następuje ze skutkiem wstecznym (ex tunc). O ile decyzja w sprawie nadania tytułu zawodowego licencjata jest jednorazowym aktem władczym organu uczelni, to postępowanie w sprawie nadania tytułu zawodowego jest zespołem czynności przed organami uczelni związanych choćby z przygotowaniem i przedłożeniem pracy licencjackiej. Jeżeli przyjąć, że stwierdzenie nieważności w oparciu o przepis art. 193 p.s.w. ogranicza się jedynie do decyzji w sprawie nadania tytułu zawodowego, to w mocy pozostają pozostałe czynności postępowania, a taki rezultat stosowania prawa pozostawałby w sprzeczności z ratio legis. W formule normatywnej wskazanego przepisu przewidziano zatem stwierdzenie nieważności nie tylko samej decyzji nadającej tytułu zawodowy, ale całego postępowania w sprawie nadania tytułu zawodowego. Z przebiegu egzaminu dyplomowego Komisja Egzaminacyjna sporządza protokół przy czym na końcowy rezultat egzaminu składają się między innymi ocena pracy dyplomowej dokonana przez promotora i recenzenta oraz ocena z egzaminu dyplomowego. Oczywistym zatem pozostaje, że na postępowanie przed Komisją Egzaminacyjną składa się szereg czynności związanych z oceną złożonej pracy dyplomowej i zadanych pytań, zaś decyzja o nadaniu tytułu zawodowego jest dopiero wynikiem tych czynności. W istocie rzeczy w wypadkach określonych w dyspozycji art. 193 p.s.w. wadliwość dotyczy nie tylko samej decyzji organu uczelni, ale procedowania w oparciu o pracę stanowiącą podstawę nadania tytułu zawodowego, w której osoba ubiegająca się o ten tytuł przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. Nadto Prokurator podniósł, że posłużenie się podczas egzaminu dyplomowego jako własną, pracą przygotowaną przez inną osobę odpowiada hipotezie art. 193 p.s.w., a przepis ten obliguje organ do stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania tytułu zawodowego licencjata. Zdaniem Prokuratora brak było podstaw do zastosowania art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., o ile bowiem ten ostatni przepis dotyczy wyłącznie nieważności decyzji administracyjnej, to art. 193 p.s.w. przewiduje całkowicie odmienną instytucję stwierdzenia nieważności postępowania. W związku z powyższym zaskarżoną decyzję oparto na niewłaściwej podstawie prawnej, a postępowanie prowadzono w nieprawidłowym trybie. W konkluzji skargi Prokurator podniósł, że jego zdaniem przepisy przejściowe p.s.w. (art. 257 ust. 2 i 3, art. 266 ust. 1) nie stoją na przeszkodzie stwierdzeniu nieważności postępowania w sprawie nadania tytułu zawodowego, jako że wszczęte w tym przedmiocie postępowanie jest postępowaniem nowym o odrębnym przedmiocie rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje instytucji stwierdzenia nieważności postępowania, natomiast decyzję nadającą tytuł zawodowy wydaje komisja egzaminacyjna powołana przez dziekana, wobec której nie występuje organ wyższego stopnia, co nie pozwala zastosować art. 157 § 1 k.p.a. Tymczasem art. 207 ust. 3 p.s.w. wskazuje rektora, jako organ właściwy, ale wyłącznie do wznowienia postępowania w sprawie nadania tytułu zawodowego i wydania dyplomu oraz stwierdzenia nieważności decyzji o nadaniu tytułu zawodowego i wydania dyplomu. Organ za nieuprawiony uznał pogląd Prokuratora wyrażony w stwierdzeniu, że nie ma przeszkód prawnych, aby organem stwierdzającym nieważność postępowania mógł być rektor. W jego ocenie, nie ma podstaw do zastosowania przez analogię cytowanego wyżej artykułu, który - jako przepis szczególny - nie podlega interpretacji rozszerzającej. Ponadto podkreślił, że kształcenie prowadzone jest na wydziałach, które mają w tym zakresie autonomię, a ich gospodarzami są dziekani. W takiej sytuacji można by przyjąć, że do dziekana należy stwierdzenie nieważności postępowania jako do przełożonego nauczycieli prowadzących czynności poprzedzające egzamin dyplomowy lub jako osoby, która powołuje komisję egzaminacyjną. Zdaniem organu, gdyby zamiarem racjonalnego ustawodawcy było, aby organem właściwym do stwierdzenia nieważności postępowania, o którym mowa w art. 193 p.s.w. był rektor, przypisałby tę czynność rektorowi w art. 207 ust. 3 tej ustawy lub zamiast sformułowania właściwy organ, wskazałby rektora. Konkludując Rektor podniósł, iż zarówno ustawa prawo o szkolnictwie wyższym, jak i kodeks postępowania administracyjnego nie wskazują organu, który byłby uprawniony do stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania tytułu zawodowego, kiedy autor pracy dyplomowej dopuścił się plagiatu, ani trybu prowadzenia takiego postępowania. W ustawie tej nie występuje pojęcie postępowania o przyznanie tytułu zawodowego, które zawierałoby katalog składających się na nie czynności. Zdaniem organu, w konstrukcji art. 193 i art. 207 ust. 3 p.s.w. zabrakło precyzji i konsekwencji ustawodawcy i w tej sytuacji należy odejść od wykładni językowej. Dlatego też organ zastosował wykładnię celowością. Nadto wskazał, iż przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji z mocy prawa przewiduje art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. i dlatego na tej podstawie organ przeprowadził postępowanie, uznając taki tryb działania za najbardziej racjonalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Rozpoznając skargę, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym jej uchylenie. Przypomnieć należy, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Rektora z dnia [...] maja 2014 r., stwierdzająca nieważność prawomocnej decyzji Komisji Egzaminacyjnej Wydziału Nauczycielskiego Politechniki R. im. [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. nadającej tytuł zawodowy licencjata M. S. - nr albumu studenta [...], na podstawie której wydano dyplom licencjata Wydziału Nauczycielskiego Politechniki R. im. [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji Rektor wskazał między innymi art. 193 w związku z art. 207 ust. 3 p.s.w. oraz art. 156 § 1 pkt 7, art. 157 § 2, art. 158 § 1 k.p.a. Art. 193 p.s.w. stanowi, że organ właściwy, w drodze decyzji, stwierdza nieważność postępowania w sprawie nadania tytułu zawodowego, jeżeli w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu zawodowego osoba ubiegająca się o ten tytuł przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. Instytucja stwierdzenia nieważności postępowania, wobec wynikającego z art. 193 p.s.w. nakazu wydawania decyzji w takim przedmiocie, w przypadku zaistnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek wskazuje, iż tego rodzaju rozstrzygnięcie w ww. okolicznościach jest obligatoryjne. Powyższy przepis nie konkretyzuje jaki organ jest zobowiązany do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności postępowania, używa bowiem terminu "organ właściwy". Posłużenie się tym terminem w ocenie Sądu nawiązuje do treści art. 60 p.s.w., wskazującego w ust. 1 i 6 na (odpowiednio) organy kolegialne uczelni publicznej, to jest senat i rady podstawowych jednostek organizacyjnych oraz organy jednoosobowe uczelni, jakimi są rektor i kierownicy podstawowych jednostek organizacyjnych, przy czym kierownikiem wydziału jest dziekan. Jak wynika z przepisów p.s.w. kompetencje tych organów określają nie tylko przepisy ustawy, ale także statut (art. 62 ust. 1 – dot. senatu, art. 68 ust. 1 i 2 – dot. rady podstawowej jednostki organizacyjnej, art. 66 – dot. rektora, art. 70 ust. 1 – dot. kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej). Jednocześnie zapisy art. 60 ust. 1 i 6 wskazują, że organy kolegialne i jednoosobowe uczelni są organami w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 w zw. z art. 1 pkt 2 k.p.a. w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w trybie k.p.a. (por. komentarz autorstwa Pawła Orzeszko do art. 60 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym – LEX, ze wskazaniem LEX pochodzenia z publikacji: Prawo o szkolnictwie wyższym. Komentarz., Walerian Sanetra (red.), Marek Wierzbowski (red.), Monika Kubiak, Barbara Kudrycka, Andrzej Kurkiewicz, Mariusz Lenard, Michał Miąskiewicz, Paweł Orzeszko, Joanna Róg, Ewa Sieczek, Patrycja Joanna Suwaj, Anna Szymańska, Elżbieta Ura, Paweł Wajda, Aleksandra Wiktorowska, Grzegorz Winiarz, WKP 2013; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie sygn. Akt I OSK 1735/09 (dostępny w Internecie)). W tych okolicznościach wobec braku precyzyjnego wskazania w ustawie organu kompetentnego do wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności postępowania i użycie w art. 193 p.s.w. terminu "organ właściwy", ze wskazaniem jedynie, iż rozstrzygnięcie ma mieć formę decyzji, wydaje się być uprawnione stwierdzenie, iż wskazanie organu właściwego do stwierdzenia nieważności postępowania może mieć miejsce w statucie uczelni w ramach określenia w taki sposób kompetencji danego organu. Tym samym o ile takie będą regulacje statutu organem właściwym może być zarówno kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej, jak i rektor. Pogląd, z którego wynika, iż decyzja o stwierdzeniu nieważności postępowania w sprawie nadania tytułu zawodowego jest decyzją administracyjną, od której przysługuje odwołanie w terminie czternastu dni od daty jej doręczenia osobie, której dotyczy do rektora, jeżeli decyzję podejmuje kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej, lub o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli była to decyzja rektora, a następnie skarga do sądu administracyjnego właściwego dla siedziby organu, który ją podjął znalazł miejsce w komentarzu do art. 193 p.s.w. autorstwa Huberta Izdebskiego, Jana Zielińskiego (Komentarz do art. 193 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym – LEX, z przywołaniem publikacji LEX 2013 pt. Prawo o szkolnictwie wyższym. Komentarz.; autorstwa ww.). Jednocześnie w ocenie Sądu w przypadku braku stosownej regulacji w statucie uczelni, uprawniony jest pogląd, iż organem właściwym do wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności postępowania jest rektor, który zgodnie z art. 207 ust. 3 p.s.w. jest organem właściwym do wznowienia postępowania w sprawie nadania tytułu zawodowego i wydania dyplomu oraz do stwierdzenia nieważności decyzji o nadaniu tytułu zawodowego i wydaniu dyplomu. Jeżeli bowiem rektor jest właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji o nadaniu tytułu zawodowego, to jest także właściwy do stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania tego tytułu, poprzedzającego wydanie decyzji w tym przedmiocie (por. komentarz autorstwa Pawła Orzeszko do art. 193 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym – LEX, ze wskazaniem LEX pochodzenia z publikacji: Prawo o szkolnictwie wyższym. Komentarz., Walerian Sanetra (red.), Marek Wierzbowski (red.), Monika Kubiak, Barbara Kudrycka, Andrzej Kurkiewicz, Mariusz Lenard, Michał Miąskiewicz, Paweł Orzeszko, Joanna Róg, Ewa Sieczek, Patrycja Joanna Suwaj, Anna Szymańska, Elżbieta Ura, Paweł Wajda, Aleksandra Wiktorowska, Grzegorz Winiarz; WKP 2013). Wskazać jednocześnie wypada, iż okoliczności obligujące organ właściwy do stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania tytułu zawodowego z art. 193 p.s.w. mogą zostać ujawnione przed wydaniem decyzji o nadaniu tytułu zawodowego. Wówczas będzie mieć miejsce obowiązek orzekania jedynie o nieważności postępowania. Konieczne jest bowiem wyeliminowanie dopuszczalności posługiwania się także w innym postępowaniu o nadanie tytułu zawodowego pracą stanowiącą podstawę nadania tytułu zawodowego, jeżeli w pracy tej osoba ubiegająca się o tytuł, o którym mowa przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. Jednocześnie w przypadku wydania decyzji o nadaniu tytułu zawodowego nie jest wystarczające ograniczenie się do stwierdzenia nieważności jedynie postępowania poprzedzającego wydanie tej decyzji, albowiem powodowałoby to pozostawienie jej w obrocie prawnym, mimo uznania postępowania za nieważne. Art. 193 p.s.w. stanowi szczególną regulację traktującą o nieważności postępowania, która to instytucja nie jest znana kodeksowi postępowania administracyjnego. Tym samym przepisy k.p.a. w odniesieniu do tej instytucji nie mają zastosowania. Odmiennie należy odnieść się do nieważności decyzji o nadaniu tytułu zawodowego i wydaniu dyplomu uczelni, o których mowa w art. 207 ust. 3 w zw. z ust. 1 p.s.w. Zgodnie z brzmieniem art. 207 ust. 1 p.s.w. do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Wobec wymienienia w treści ww. przepisu decyzji podjętych przez organy uczelni oraz zapisu zawartego w art. 207 ust. 3 p.s.w., wskazującym, iż organem uczelni właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji o nadaniu tytułu zawodowego jest rektor uczelni, w sytuacji uregulowania tej kwestii w art. 156 i nast. k.p.a., przepisy te znajdują odpowiednie zastosowanie w odniesieniu do decyzji rektora uczelni stwierdzającej nieważność decyzji o nadaniu tytułu zawodowego i wydaniu dyplomu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy w ocenie Sądu decyzja stwierdzająca nieważność decyzji o nadaniu stronie tytułu zawodowego licencjata z pominięciem rozstrzygnięcia o postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji, mimo powołania się w uzasadnieniu decyzji na okoliczności wskazane w art. 193 p.s.w. i przywołania tego przepisu jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nastąpiło z naruszeniem art. 193 p.s.w. W tych okolicznościach skargę Prokuratora, działającego zgodnie z kompetencjami przyznanymi przez art. 8 § 1 p.p.s.a. w ochronie praworządności należało uwzględnić. Zgodzić się bowiem należy z tym, że art. 193 p.s.w. obliguje organ do stwierdzenia nieważności postępowania w przypadku zaistnienia okoliczności w tym przepisie przewidzianych oraz, że w odniesieniu do stwierdzenia nieważności postępowania nie mają zastosowania przesłanki nieważności z art. 156 § 1 k.p.a. Ze względów wskazanych we wcześniejszych wywodach brak jest podstaw do uznania, iż stwierdzenie nieważności postępowania na podstawie art. 193 p.s.w., obejmuje także stwierdzenie nieważności decyzji o nadaniu tytułu zawodowego i wydaniu dyplomu. W tej mierze w celu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, o której mowa konieczne jest wydanie decyzji o stwierdzeniu jej nieważności, zgodnie z kompetencją przewidzianą w art. 207 ust. 3 p.s.w. Ze względów wskazanych we wcześniejszych wywodach nie można podzielić stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę Prokuratora, z którego wynika, iż brak precyzyjnego wskazania w ustawie organu właściwego do stwierdzenia nieważności postępowania na podstawie art. 193 p.s.w. i nie wprowadzenie szczegółowego trybu postępowania sprawia, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Faktem jest, iż brak precyzji we wprowadzonej w tej mierze regulacji utrudnia stosowanie prawa i skłania, jak to czyni organ, do dopatrywania się luki prawnej. Nie ulega jednak wątpliwości, iż tego rodzaju trudności nie mogą prowadzić do uczynienia przepisu martwym. Przeciwnie, należy w takiej sytuacji poszukiwać odpowiednich reguł wykładni, aby przepis był stosowany zgodnie z wolą ustawodawcy. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, organ nie wykazał przede wszystkim w swoich decyzjach w wystarczający i przekonywujący sposób, że zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji nadającej stronie tytuł zawodowy licencjata. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Organ uzasadniając swoje stanowisko powołał się bowiem jedynie na treść art. 193 p.s.w. nie wykazując w wystarczający sposób, z czego wynika nieważność z mocy prawa decyzji nadającej stronie tytuł zawodowy licencjata. Dodatkowo organ w kontrolowanych przez Sąd decyzjach nie wyjaśnił w żaden sposób dlaczego zastosował w niniejszej sprawie przepisy nowej, mniej korzystnej dla strony ustawy, tj. p.s.w., skoro zdarzenie prawne polegające na nadaniu tytułu zawodowego licencjata miało miejsce w dniu [...] czerwca 2004 r., czyli w okresie obowiązywania poprzedniej ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385, z późn. zm.). Powyższa kwestia jest o tyle istotna w niniejszej sprawie, że przepisy p.s.w. nie zawierają przepisów intertemporalnych regulujących kwestie prawa właściwego dla oceny możliwości stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie nadania tytułu zawodowego w przypadku przypisania sobie autorstwa cudzego utworu. Nie wyjaśniając powyższego w wydanej decyzji, organ dopuścił się naruszenia art. 11 (zasada przekonywania) w związku z art. 107 § 3 k.p.a. (uzasadnienie decyzji) w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym, już choćby z ww. powodów zasadnym jest uchylenie zaskarżonej decyzji organu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania i rozstrzygnąć sprawę zgodnie z przedstawioną przez Sąd wykładnią i obowiązującymi przepisami prawa, które znajdą zastosowanie. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a. w punkcie 2 wyroku.